Στις πυκνοκατοικημένες πόλεις της Ελλάδος, τα παιδιά δεν μπορούν να παίξουν στην ίδια τους τη γειτονιά.
Μια μικρή παρέα από την Πάτρα, αποφασίζει να ζητήσει από τον Δήμαρχο έναν ελεύθερο χώρο για παιχνίδι.

Κάθε μέρα, η Αλεξάνδρα, ο Βλαντ, η Χρύσα και η υπόλοιπη παρέα μαζεύονται μπροστά από το σπίτι του Χρήστου για να παίξουν ποδόσφαιρο μέχρι το βράδυ. Μόλις ξεκινήσουν το παιχνίδι, οι γείτονες αρχίζουν να διαμαρτύρονται, να φωνάζουν και να προσπαθούν να τους σταματήσουν με απειλές ή ακόμα και με τη βία.

Μοιάζει να μην υπάρχει λύση στο πρόβλημα, καθώς δεν έχουν που αλλού να παίξουν.

Η Αλεξάνδρα πιστεύει πως πρέπει να βρεθεί ένας χώρος όπου θα μπορούν να παίξουν ελεύθερα και χωρίς να κινδυνεύουν. Αποφασίζει να μιλήσει στον Δήμαρχο της πόλης τους. Ανακοινώνει την ιδέα στα υπόλοιπα παιδιά ζητώντας τους να τους συμπαρασταθούν.

Η παιδική επιτροπή συνεδριάζει και μέσα από διασκεδαστικές απόψεις, τσακωμούς και αρκετές αμφιβολίες αποφασίζουν να πάνε όλοι μαζί στο Δημαρχείο και να παρουσιάσουν το πρόβλημά τους. Ζητούν να δημιουργηθεί ένας χώρος παιχνιδιού σε ένα εγκαταλελειμμένο οικό- πεδο της γειτονιάς.

Ο αγώνας είναι σκληρός. Τα παιδιά είναι μαχητικά, όμως η δημοτική αρχή έχει άλλες απόψεις.

Θα καταφέρουν τελικά να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους η Αλεξάνδρα, ο Χρήστος, η Χρύσα και ο Βλαντ;

Διεκδικώντας το δικαίωμα της στο παιχνίδι, η μικρή παρέα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, μαθαίνει να μάχεται, να σχετίζεται και να ωριμάζει…

Παρακολουθώντας την αληθινή αυτή ιστορία με πρωταγωνιστές τέσσερα παιδιά ηλικίας 9-14 ετών ανακαλύπτουμε μέσα από χαριτωμένες αυθεντικές ατάκες, ξεκαρδιστικές σκηνές, αυθορ- μητισμό και τρυφερότητα, την αντίληψη που έχουν για την ζωή, τους μεγάλους, τη φιλία, την αγά- πη άνευ όρων και την ασίγαστη ανάγκη για παιχνίδι.

Οι χαρακτήρες με δικά τους λόγια

Αλεξάνδρα
Θέση: goalkeeper – Αρχηγός
Ηλικία: 11 ετών
Κύριε Δήμαρχε… με αυτά που έχω διαβάσει, το παιχνίδι είναι δικαίωμα όλων και θα θέλαμε εμείς τα παιδιά με κάθε τρόπο να το διεκδικήσουμε. Δεν ξέρω ποια είναι η γνώμη σας και ούτε με ενδιαφέρει να μάθω. Το ξέρω ότι έτσι όπως σας μιλάω, εσείς πιστεύεται ότι αυτό είναι έτσι αγένεια, αλλά δεν είναι. Είναι το δίκιο του παιδιού και θέλω με κάθε τρόπο να το εκφράσω και να το καταλάβετε για να γίνουν επιτέλους κάποια πράγματα για μπορέσουμε και εμείς να αισθαν- θούμε παιδιά.

Χρήστος
Θέση: Libero [αυτός που τρέχει πάνω-κάτω]
Ηλικία: 9 ετών
Θα του πούμε τι θέλουμε… και μετά θα μας ρωτήσει: Με τι το θες; Με χορτάρι, με πλακάκι, με τι; Και εμείς θα του πούμε… με χορτάρι… αληθινό.

Βλαντ
Θέση: Κεντρικός Αμυντικός
Ηλικία: 12 ετών
Εμείς χτες θέλαμε να παίξουμε μπάλα στη γειτονιά μας, αλλά μία μας έφυγε και πήγε κάτω από ένα αμάξι, μια πάνω σ’ ένα τζάμι και τελικά φύγαμε επειδή μας φώναξαν. Έτσι αναγκαζόμαστε να πηγαίνουμε σε internet café και καθόμαστε μέχρι να βραδιάσει και να πάμε σπίτι να κοιμηθούμε. Εκτός αυτού… χαλάμε και λεφτά!

Χρύσα
Θέση: Φορ – Επιθετικός
Ηλικία: 13 ετών
Μπαίνεις στο internet από τις 12 το πρωί έως τις 12 το βράδυ και παίζεις “Call Of Duty” ας πούμε και τι έχει κερδίσει; Ένα ΤΙΠΟΤΑ. Ενώ αν παίξεις μπάλα… έχει φάση… τσακώνεσαι, βάζεις γκολ, χαίρεσαι, λυπάσαι αν χάσεις, κερδίζεις, αθλείσαι χωρίς να το καταλαβαίνεις, κάνεις καλό στον εαυτό σου, δημιουργείς φιλίες, είσαι πιο δεμένος με τους φίλους σου… Τι internet και αηδί- ες…;

Σημείωμα Σκηνοθετών

Άγγελη: Πριν από δυο χρόνια είδα για πρώτη φορά τον Χρήστο, τον μικρό μου αδερφό, να παίζει μπάλα στη γειτονιά του. Ενθουσιάστηκα γιατί δεν πίστευα ότι ακόμα υπάρχουν παιδιά που παίζουν στις γειτονιές. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο όμως ήταν ότι η παρέα που αποτελείτο από παιδιά από την Αλβανία, την Ινδία, την Ουκρανία και την Ελλάδα, που είχαν καταφέρει να συνυπάρχουν χωρίς το παραμικρό ίχνος διάκρισης, παρά μόνο αυτής που είχε να κάνει με το ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής.
Όμως, παρόλο που τα παιδιά συνυπήρχαν και έπαιζαν αρμονικά, είχαν ένα μεγάλο πρόβλημα: τους ενήλικες της γειτονιάς και τον τρόπο που αντιμετώπιζαν τα ίδια και το παιχνίδι τους. Είχαν χωρίσει σε δυο μέτωπα: μεγάλοι εναντίον μικρών.

Αργύρης: Συζητώντας με γνωστούς και φίλους, γονείς και παιδιά στην Αθήνα, συνειδητοποιή- σαμε ότι η ίδια κατάσταση συμβαίνει σε πολλές γειτονιές. Αυτή η διαπίστωση ήταν το έναυσμα να πάρουμε την απόφαση να πούμε αυτήν την ιστορία, για να συζητήσουμε πως μεγαλώνουν τα παιδιά στις πόλεις και πως αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους. Προβλήματα που συχνά οι μεγάλοι δεν αντιλαμβάνονται αλλά έχουν πολύ μεγάλη σημασία στη ζωή των μικρών πολιτών.

Άγγελη: Έτσι, επιστρέψαμε στην Πάτρα για να πούμε την ιδέα μας στους μελλοντικούς πρωταγωνιστές, μη γνωρίζοντας ακριβώς πως θα εξελιχθεί η ιστορία. Εν τω μεταξύ η Αλεξάνδρα μας ανακοίνωσε ότι είχε διαβάσει τη σύμβαση των δικαιωμάτων του παιδιού και πως το κείμενο αυτό κατοχύρωνε το δικαίωμα των παιδιών στο παιχνίδι και μάλιστα το δικαίωμά τους να παίζουν ελεύθερα και ότι είχε αποφασίσει να πάει στον Δήμαρχο της Πάτρας για να διεκδικήσει τα δικαιώματά της.
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η ιστορία του “Τα Παιδία Δεν Παίζει / The Game Must Go On”.

Αργύρης: Ακολουθήσαμε την παρέα για ένα χρόνο. Μέσα από την δική τους ματιά, ανακαλύψαμε τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες της καθημερινότητας τους. Την ανάγκη τους να είναι πρωταγωνιστές και όχι παρατηρητές. Το πόσο γρήγορα μεγαλώνουν και το ρόλο της φιλίας στη ζωή τους, που τους επιτρέπει να τα ξεπερνούν όλα με χαμόγελο και παιχνίδι.

Άγγελη και Αργύρης [με μια φωνή]: Μέσα από την ταινία αποκομίσαμε υπέροχες σχέσεις με ανθρώπους που συνεργάστηκαν από καρδιάς για την υλοποίησή της. Κυρίως όμως συγκι- νούμαστε με τον δεσμό που δημιουργήσαμε με τα παιδιά και τους γονείς τους που μας δέχτηκαν με αγάπη στη ζωή τους και μας κάνουν να νιώθουμε μέλη των οικογενειών τους για πάντα.

Βιογραφικά

• Πρόσφατες ταινίες του Αργύρη Τσεπελίκα είναι το “Sugartown: Οι Γαμπροί” [Ντοκιμαν- τέρ, 2007, Δ/ντής Φωτογραφίας] για το ARTE/ZDF, την ΕΡΤ, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματο- γράφου και το YLE, το “Every Day After 4” [ταινία μ. μήκους, 2007, Σκηνοθέτης / Παραγω- γός] και το “Sugartown: η Επόμενη Μέρα” [Ντοκιμαντέρ, 2009, Δ/ντής Φωτογραφίας] για το κανάλι Al Jazeera, YLE, TSR, TV3, ΡΙΚ και την ΕΡΤ.

• Η Άγγελη Ανδικοπούλου σπούδασε κινηματογράφο και μεταξύ άλλων, έχει εργαστεί σε δημόσια προγράμματα για άτομα με αναπηρία και ως κλόουν σε εκδηλώσεις για παιδιά. Πρόσφατες ταινίες της περιλαμβάνουν το “Tito” [ταινία μ. μήκους, 2006, Σκηνοθέτης] και “Every Day After 4” [ταινία μ. μήκους, 2007, Σκηνοθέτης].

Ταυτότητα

Τα Παιδία Δεν Παίζει / The Game Must Go On

Από τις 25 Μαρτίου 2010, στις Αίθουσες…
Μια παραγωγή της ANEMON Productions
Σε συμπαραγωγή με την τηλεώραση του ΣΚΑΪ
Με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Υπό την αιγίδα της unicef
και την χορηγία της wind [κινητή, σταθερή και internet]

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη
Μια μεγαλούπολη, με παιδία που ζητούν έναν ελεύθερο χώρο για να παίξουν και ένας δήμαρχος που έχει άλλα σχέδια… Λέτε το δικό τους όνειρο να γίνει πραγματικότητα;

Αφιερωμένο στους γενναίους μας ιππότες που διεκδικούν ακόμα “Το Πάρκο Των ονείρων Τους”.

.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• CineMan.gr: Τα Παιδία Δεν Παίζει
• cinemart.gr: Τα Παιδία Δεν Παίζει
• Αλήθεια και Ψέματα για το Δασάκι της Δεξαμενής

.