Παρότι πριν από 16 περίπου μήνες ο κος Ιωακειμίδης έγινε και ο ίδιος μάρτυρας της κατάντιας του μνημείου, συμμετέχοντας μάλιστα προεκλογικά σε 2 δράσεις μας, παρότι έκανε και σχετικές δηλώσεις για την άμεση αποκατάστασή του “τους πρώτους κιόλας μήνες της θητείας” όπως χα- ρακτηριστικά είπε, παρότι παρακολούθησε με πολύ ενδιαφέρον μια ημερίδα για την ανάγκη προστασίας του κτηρίου, είχε ο ίδιος ραντεβού με τον πρόεδρο του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνής Επιτροπής για τη διατήρηση της Βιομηχανικής Κληρονομιάς, έλαβε πλήρη φάκελο με όλες τις ενέργειες, ενοχλήθηκε πολλάκις και στο δημοτικό συμβούλιο από όλους της αντιπο- λιτεύσεως [ πλην ενός, ξέρετε ], συνομίλησε με τους ιδιοκτήτες, το ενέταξε ως έργο στο Τεχνικό Πρόγραμμα/Παρωδία του 2011, έλεγξε τα δεδομένα, τηλεφώνησε, του τηλεφώνησαν, έμαθε, βρή- κε όπως είπε μια άκρη… αλλά… Δυστυχώς ή ευτυχώς κάποια πράγματα μετριόνται εκ του α- ποτελέσματος και εδώ το αποτέλεσμα το οποίο αρχικός ήταν να ξεκινήσει τον Σεπτέμβρη, μετατέθηκε στη συνέχεια ένα μήνα μετά, λίγο αργότερα πήγε στο τέλος του χρόνου και πριν με- ρικές ημέρες, όλοι τους, έσκιζαν τα ιμάτια τους ότι το πρώτο φορτηγό -για τον καθαρισμό έστω- θα έμπαινε πριν τις 31/12. Σήμερα έχουμε 10/01 και οι εικόνες μαρτυρούν την μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά εγκατάλειψη [ της γειτονιάς όλης και όχι μόνο του κτηρίου ], την παντελή αδια- φορία, την πλήρη εξαθλίωση μιας περιοχής που άξια χαρακτηρίζεται πλέων ως η μεγαλύτερη χωματερή ολόκληρου του Πειραιά.

Είναι κουραστικό να μιλάς για πράγματα που συνεχώς εισπράττεις θετικές απαντήσεις οι ο- ποίες όμως δεν ανταποκρίνονται σε θετικά αποτελέσματα και την ίδια στιγμή που το επι- σημαίνεις να ξανα-εισπράττεις την επόμενη θετική απάντηση η οποία μετατέθηκε λίγο αργότερα, βλέποντας ξεκάθαρα πλέων πως και αυτό το αργότερα είναι τόσο αβέβαιο όσο και το ενδια- φέρον [για την υπόθεση] αυτού που σου το λέει. Είναι κουραστικό για το κάθε τι, ακόμα και για του πλέων άσχετου θέματος, να ακούς την εύκολη δικαιολογία των οικονομικών παραμέτρων, όταν σε παρόμοια περίπτωση ο δήμος επιβαρύνθηκε το κόστος μόνο μιας μετάφρασης και δυο τηλεφωνημάτων και ενώ γνωρίζεις πως λίγο πριν έχει απορριφτεί κάθε είδους άλλη οικονομική βοήθεια. Έργα δε γίνονται κάνοντας μόνο υπομονή αλλά και έχοντας πολύ επιμονή. Εσείς, πως θα αντιδρούσατε αν αισθανόσασταν ότι σας κοροϊδεύουν;

Κεραμοποιείο Κρίτων Ευστ. Δηλαβέρης ΑΕ

Δείτε το Κεραμοποιία Δηλαβέρη σε μεγάλο χάρτη

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Κεραμοποιία Δηλαβέρη: Το Χρονικό Μιας Καταστροφής
• Συνέντευξη με την Αντιδήμαρχο Πρόνοιας για τους “σεισμόπληκτους” στου Δηλαβέρη
• Για τον Δηλαβέρη στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
• Το κτήμα Δηλαβέρη ζει και πάλι την προεκλογική του περίοδο…
• Όχι και άλλη Χωματερή στην Πόλη μας
• Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για το κτήμα Δηλαβέρη στη Νίκαια

Προσπαθώντας να ανακαλύψουμε την πόλη μας, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι αξίζει και ότι πρέπει να διορθωθεί, σταθήκαμε αμήχανα μπρος στην επιβλητική φτερωτή μορφή της πλατείας και αναρωτηθήκαμε πως παρότι περνούμε χιλιάδες φορές, παρότι στεκόμαστε άλλες τόσες, ελά- χιστα γνωρίζουμε για το έμβλημα της πόλης. Αυτό ήταν αρκετό να μας κάνει να το ψάξουμε λιγάκι παραπάνω.

Με τη φράση: Με ένα ορειχάλκινο Μνημείο στους πεσόντες Κοκκινιώτες, ο Ζογγολόπουλος τίμησε τους νεκρούς της Κοκκινιάς [1956], που έπεσαν δολοφονημένοι από τους Γερμανούς κατακτη- τές στο ιστορικό μπλόκο, στις 20 Αυγούστου 1944, ξεκινά την αναφορά του ο Ιστορικός Τέχνης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Παυλόπουλος [τον οποίο συναντήσαμε στην οικία του] στο βιβλίο του “Ζογγολόπουλος” [εκδόσεις ΑΔΑΜ] κ συ- νεχίζει: Η σύνθεση απεικονίζει πληγωμένο νέο, σύμβολο  των πεσόντων, που τον κρατάει φτερωτή αρχαιοπρε- πώς ντυμένη γυναικεία μορφή, αλληγορικής προσωπο- ποίησης της Ελλάδας ή της Ελευθερίας και παραλλαγή  του τύπου Θρήνου Ροντανίνι του Μιχαηλάγγελου. Οι 2  μορφές, με τα ψιλόλιγνα σώματα, έχουν αποδοθεί αφαι- ρετικά, μακριά από τους τύπους των ψυχρών ακαδη- μαϊκών ρεαλιστικών ηρώων, τύπους που συνηθίζονταν  στα μνημεία της προπολεμικής κ μεταπολεμικής Ελλά- δας. Ο Ζογγολόπουλος αποφεύγει εδώ τη φλύαρη περι- γραφή και αρνείται να σταθεί σε ανούσιες δευτερεύουσες λεπτομέρειες, που θα αδυνάτιζαν την ένταση της εικόνας. Όπως επισημαίνει ο τεχνοκρίτης Γιώργος Πετρής [“Το μνημείο της Κοκ- κινιάς από το γλύπτη Ζογγολόπουλο”, Επιθεώρηση Τέχνης, τχ. 22, Οκτώβριος 1956], “οι μορφές αυτές έχουν αποδοθεί μ’ αρκετή ελευθερία που δεν έφτασε όμως σε αυθαίρετες λύσεις. Και οι αφαιρέσεις του είναι νόμιμες και δεν φτωχαίνουν τη φόρμα του. Ο καλλιτέχνης δεν απομα- κρύνθηκε από τα πράγματα. Οι μορφές του είναι ρεαλιστικές, βγαλμένες έξω απ’ τα ακαδημαϊκά πλαίσια”. Στο ρευστό σύνολο συνυφαίνονται η ζωγραφική, η σιγμοειδής γραμμή στην πτώση της μορφής του νέου και η κάθετη γραμμή, με τις καμπύλες της όρθιας μορφής, διακρίνεται πολύ καθαρά η οικονομία των εκφραστικών μέσων του γλύπτη.

Η εικονογραφία του ηρώου μας παραπέμπει στην Αποκαθήλωση και σε αλληγορικές μορφές του Παρθένη. Ο τρόπος που σχηματοποιεί τα φτερά της γυναικείας μορφής κατάγεται οπωσ- δήποτε από τέτοια πρότυπα, όπως το σχέδιο με μολύβι που απεικονίζει φτερωτή την Ελληνική Δημοκρατία [1924], και το έργο Ομόνοια, ελαιογραφία στο κτήριο του Δημαρχείου Αθηνών, χρο- νολογημένη το 1940-42, ενώ υπάρχει κ μια μακρινή σχέση με την ευρωπαϊκή αρτ ντεκό των αρ- χών του 20ού αιώνα.

Στο Ιδρυμα Γεώργιου Ζογγολόπουλου

Στο Ιδρυμα Γεώργιου Ζογγολόπουλου στο Π. Ψυχικό είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον ευγενέστατο κ. Μωρέτη, πρόεδρο του ιδρύματος, ο οποίος μας έδειξε τον δρόμο να μελετή- σουμε τον γλύπτη, το έργο και το συναίσθημα.

Θλιβερή παρένθεση της συζήτησής μας στάθηκε η αναφορά στην αλληλογραφία που είχαν με τον δήμο Νίκαιας το 2007, ο οποίος δεν απάντησε ποτέ στην πρόθεση του Ιδρύματος να συμ- βουλέψει και να βοηθήσει στη συντήρηση του έργου. Έπειτα από έρευνα μάθαμε πως, την περί- οδο εκείνη τουλάχιστον, το έργο καθαριζόταν με χλωρίνη από ανθρώπους άσχετους με το αντι- κείμενο.

Αυτό ασφαλώς δεν οφείλεται στην “ασχετοσύνη” του υπαλλήλου αλλά στην απαράδεκτη συνήθη τακτική της τότε διοίκησης προς την ιστορία της πόλης, ενδεχομένως και λόγω έλλειψης γνώσης που όφειλε να έχει, γιατί ασφαλώς αυτό προηγείται της εκτίμησης. Τούτο θα προσπαθήσουμε στο άρθρο, τον δρόμο προς την εκτίμηση…

Η σταυροφορία δια την ανέρερσιν του Ηρώου της πόλεως

Ξεφυλλίζοντας στην Πνευματική Εστία Νίκαιας [ ΠΕΝ ] παλιές εφημερίδες της πόλης, διαβάσαμε για πρώτη φορά στις 9 Απριλίου του 1950, στο πρωτοσέλιδο της “Νέα Ιδέα”, να γίνεται εκτενή αναφορά στο Δημοτικό Συμβούλιο και σε απόψεις Βουλευτών που εξέφραζαν την επιτακτική πλέον ανάγκη να αποκτήσει η πόλη ένα προσκύνημα:

Την εποχή εκείνη υπήρχαν έντονες διαφωνίες για το ποιο θα ήταν το ιδανικότερο σημείο που θα έπρεπε να στηθεί ένα τέτοιο μνημείο ώστε να αναδειχτεί όπως πρέπει:

Ερωτηθείς από τον δημοσιογράφο της εφημερίδας, ο τότε δήμαρχος Πότης Αλμπάνης απάντη- σε:

Την άποψή του για τον τύμβο των πεσόντων εξέφρασε σε άρθρο του και ο συμπολίτης Βουλευ- τής και πρώην Δήμαρχος Νίκαιας Ιωάννης Μελάς. Μέσα από όσα αναφέρει, ανακαλύπτουμε πως η συζήτηση αυτή ξεκίνησε από τον πρώτο κιόλας χρόνο μετά το μαρτυρικό γεγονός. Το άρθρο του είναι εξαιρετικό:

Λίγο πριν τα εγκαίνια

Το καλοκαίρι του ’55, λίγους μήνες πριν τα εγκαίνια, ανακαλύπτουμε μέσα από το άρθρο του Λ. Πετράκου στην μηνιαία εκπολιτιστική επιθεώρηση “η Νίκαια” ότι το γλυπτό αναμενόταν να στηθεί εκείνη τη χρονιά και να εγκαινιαστεί στις εκδηλώσεις μνήμης της 17ης Αυγούστου αλλά δυστυχώς δεν θα προλάβαιναν. Στο άρθρο γίνεται και η πρώτη τεχνική αναφορά:

Η πλατεία έχει αποφασιστεί και είναι ίδια με τη σημερινή, η πλατεία της Οσίας Ξένης. Ένας από τους λόγους που επιλέχθηκε βέβαια είναι κάποιος που πλέον δεν ισχύει και αφορά τον προαύλιο χώρο του Δημαρχιακού Μεγάρου το οποίο είχαν σκοπό να οικοδομήσουν στο σημείο που σή- μερα βρίσκεται η Μητρόπολη, δηλαδή πίσω ακριβώς από το γλυπτό. Ενώ είχαν παρθεί οι απο- φάσεις και εκπονηθεί οι ανάλογες μελέτες για το δημαρχείο, η επταετία της χούντας που ακολού- θησε είχε άλλη γνώμη. Το γεγονός μας το επιβεβαιώνει και ο κ. Ιωάννου, ο πρώτος προϊστάμενος της Τεχνικής Υπηρεσίας του δήμου μας:

Το Μνημείο της Κοκκινιάς από το γλύπτη Ζογγολόπουλο

του Γ. ΠΕΤΡΗ

Με το σύμπλεγμα που έστησε στην Κοκκινιά ο γλύπτης Ζογγολόπουλος, ο τόπος μας απόχτησε ένα ακόμα μνημείο με σοβαρές αισθητικές αξιώσεις, που δεν προδίνει και την ιδέα που θέλει να εκφράσει. Το μνημείο αυτό στήθηκε στην πλατεία της Οσίας Ξένης που βρίσκεται στο κέντρο της μεγάλης προσφυγούπολης, για να τιμήσει τη μνήμη των τόσων κατοίκων της που δολοφονή- θηκαν από τους γερμανούς εισβολείς κατά τη γνωστή επίθεση ενάντια στον πληθυσμό της Κοκ- κινιάς που πέρασε στην ιστορία της κατοχής σαν το “μεγάλο μπλόκο”.

Μνημείο που να έχει οποιαδήποτε αντι- στοιχία μ’ ένα τέτοιο γεγονός ασφαλώς δεν είναι εύκολο εγχείρημα. Ως τα τώρα η ελληνική παραγωγή, σε τέτοιες περι- πτώσεις, λίγο ή πολύ, είχε δημιουργήσει ξερά φιλολογικά ή αναπαραστατικά συ- μπλέγματα, που έδινα μια εύκολη όσο και αντιαισθητική λύση. Οι σκοτωμένοι φαντάροι που ξεψυχούν στην αγκαλιά μια μορφής που είναι Ελλάδα είτε Ε- λευθερία, ήταν τόσο πολύ κοινό μοτίβο, που στο πίσω - πίσω το είχαν παρα- λάβει και επαρχιώτες μαρμαράδες [που δεν ξέρουμε τι θα έκαναν αν δεν είχαν υπόψη τους τα πρότυπα που 'χαν φτι- άξει οι πρώτοι σπουδαγμένοι έλληνες γλύπτες] και που προσπαθώντας να τα μιμηθούν έφτασαν, όπως γίνεται σε τέ- τοιες περιπτώσεις, στη γελοιοποίησή τους. Ο νεοκλασικισμός του πρωτότυπου στα χέρια ανθρώπων, που δεν είχαν τις τεχνικές δυνα- τότητες ούτε να το αντιγράψουν, έδωσε σύνολα φοβερά αντιαισθητικά και κακοχωνεμένα.

Έχοντας ο Ζογγολόπουλος ν’ αντιμετωπίσει ένα παραπλήσιο γεγονός, να φτιάξει ένα μνημείο συμ- βολικό μιας ηρωϊκής - πατριωτικής πράξης δεν φοβήθηκε καθόλου την κακή αυτή παράδοση. Μια μεγάλη φτερωτή φιγούρα που υποβαστάζει απ’ τις μασχάλες μιαν άλλη φιγούρα ενός νέου που πέφτει, είναι το θέμα του. Μας το έδωσε όμως το σύμπλεγμα αυτό τόσο γερά αισθητικά στη- ριγμένο, που το ενδιαφέρον του θεατή ξεφεύγει από κείνο που ονομάζουμε θέμα. Η παρουσία της συγκίνησης του καλλιτέχνη είναι έντονη μέσα στις μορφές του και τις δικαιώνει. Χωρίς φιλο- λογία και φλυαρίες, μας έδωσε ένα σύνολο που σου δημιουργεί μιαν εντύπωση σχεδόν συναρ- παστική. Είναι αμφίβολο αν κάτω απ’ τον ελληνικό ουρανό στήθηκε ποτέ άλλη καμιά Ελλάδα ή Ελευθερία πιο συγκινημένη, πιο ανθρώπινη.

Παρ’ όλο που μια επισταμένη τεχνολογική εξέταση θα δημιουργούσε μερικές βάσιμες επιφυ- λάξεις στο ζήτημα της ισορρόπησης των όγκων του, βασικό θέμα για την γλυπτική, ο Ζογ- γολόπουλος μας έδωσε, παρά το ότι το μέγεθος του είναι πάνω απ’ το φυσικό, μορφές που σου επιβάλλονται μα δεν σε πλακώνουν. Τα μέσα του είναι λιτά και δεν υπάρχει καμιά εκζήτηση. Η φιγούρα του νέου είναι γυμνή, κι έτσι είναι πιο εκφραστική, ενώ το ιμάτιο που φορά η πίσω φτε- ρωτή μορφή, είναι ένα παροδικό επεισόδιο, δεν κυριαρχούν οι πτυχώσεις και δεν λιγοστεύουν την εκφραστικότητα της.

Το βασικότερο όμως επίτευγμα είναι ότι οι όγκοι του δεν πέφτουν προς τα κάτω. Την ανάταση που ένοιωθε ο καλ- λιτέχνης μπροστά στην μεγαλειώδη θυσία τόσων πατρι- ωτών, την έχει αποδώσει με τους όγκους του. Οι ψιλό- λιγνες αυτές φιγούρες, που γενικά φαίνεται να αγαπά ο καλλιτέχνης, έχουν μια δική τους ανοδική κίνηση. Ακόμα ο Ζογγολόπουλος μας έδωσε ένα δείγμα καλλιτεχνικής ευσυνειδησίας και ευαισθησίας. Όλες οι λεπτομέρειες έ- χουν μελετηθεί καλά κ σε πολλές περιπτώσεις (στο στή- ριγμα απ’ τα χέρια, στα πόδια κτλ.) έχει δώσει λύσεις αρ- κετά αξιόλογες.

Οι μορφές αυτές έχουν αποδοθεί μ’ αρκετή ελευθερία, που δεν έφτασε όμως σε αυθαίρετες λύσεις. Και οι αφαι- ρέσεις του είναι νόμιμες και δεν φτωχαίνουν τη φόρμα του. Ο καλλιτέχνης δεν απομακρύνθηκε από τα πράγ- ματα. Οι μορφές του είναι ρεαλιστικές, βγαλμένες έξω απ’ τα ακαδημαϊκά πλαίσια.

Η στήλη τούτη έχει χρέος να χαιρετήσει το μνημείο τούτο σαν μια καλή αρχή. Ο Δήμος της Κοκκινιάς έχει στο ενεργητικό του ένα σημαντικό καλλιτεχνικό επίτευγμα, που θα μπορούσε ν’ αποτελέσει αξιοσύστατο παράδειγμα. Η επανάληψη του θα ήταν οπωσδήποτε ευεργετική για την αισθητική των δημόσιων χώρων, που είναι πια καιρός να πάψουν να κακοπαθαίνουν απ’ τα χέρια ακατάλληλων για τέτοιες δουλειές ανθρώπων.

Ο Δήμος Κοκκινιάς πρόσφερε επίσης μια σημαντική υπηρεσία στο κοινό γιατί του έδωσε ένα μέσον αισθητικής πια διαπαιδαγώγησης. Είναι μια πλευρά που δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και που είναι επίσης σωστό να βρει γρήγορα τη συνέχεια της.

Επιθεώρηση Τέχνης [Τεύχος 22, Οκτώβριος 1956]

Γεώργιος Ζογγολόπουλος

Ο Γεώργιος Ζογγολόπουλος δεν ήταν ένας γλύπτης που απλώς κέρδισε τον διαγωνισμό για το Ηρώο της Νίκαιας. Πρόκειται για έναν από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Έργα του όπως το Μνημείο Ζαλόγγου, το Cor-ten στην είσοδο της ΔΕΘ, οι Ομπρέ- λες στο Ψυχικό, τη Θεσσαλονίκη, τον ΟΤΕ, το metro και τις Βρυξέλες, το Πεντάκυκλο στην πλα- τεία Ομονοίας, οι Ολυμπιακοί Κύκλοι στο αεροδρόμιο και πολλά άλλα, αποτελούν τομή στην τέ- χνη.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903 και σπούδασε γλυπτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Θ. Θωμόπουλο [1924-1930]. Από το 1933 έως και το 1944 ήταν καθηγητής σχε- δίου στη Σιβιτανίδειο Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων.

Γνωρίζει και στην συνέχεια παντρεύεται [1936] την ζωγράφο Ελένη Πασχαλίδου, μαθήτρια του Παρθένη. Το έτος 1946, διατέλεσε Αντιπρόεδρος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου και Πρόε- δρος των Γλυπτών.

Τα χρόνια 1949-1950, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, εργάστηκε στο ατελιέ του γλύπτη Marcel Gimond στο Παρίσι.

Το 1952-1954 με υποτροφία του Ελληνικού Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών [ΙΚΥ], πηγαίνει μαζί με την Ελένη στην Ιταλία όπου μελέτησε τις τεχνικές της χαλκοχυτικής [Fonderia Nicci, Ρώ- μη και Fonderia Domeniccini, Pistoia]. Στην Φλωρεντία και την Πάντοβα μελετά τη γλυπτική της Αναγέννησης.

Μελέτησε επίσης το έργο των Michelangelo, Pisano, Donatello, Manzoni, Manzu, Marini, Pomo- doro, καθώς και την ετρουσκική τέχνη.

Υπήρξε μέλος της εξεταστικής επιτροπής διαγωνισμού του Ι.Κ.Υ. για την αποστολή υποτρόφων γλυπτικής στο εξωτερικό [1957-58-59].

Από το 1953 υπήρξε μέλος της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Πολιτισμού-Société Européenne de Cul- ture και το διάστημα 1960-1988, μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου-Biennale Βενετίας.

Το 1975 συμμετείχε στην 20η Διεθνή Συνάντηση της Γενεύης.

Το ’80 συμμετείχε στη Β’ Διεθνή Εικαστική Συνάντηση στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελ- φών.

Ήταν ενεργό μέλος καλλιτεχνικών ομάδων, όπως η Oμάδα Τέχνης, η Ένωσις Eλεύθεροι Kαλλιτέ- χναι, ο Σύνδεσμος Eλλήνων Kαλλιτεχνών, η Oμάδα Στάθμη, η Oμάδα Tομή, η Ομάδα για την επι- κοινωνία και εκπαίδευση στην τέχνη, συμμετέχοντας σε εκθέσεις κ συναντήσεις των ομάδων αυ- τών.

Δεκάδες έργα του ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές και Ιδρύματα ενώ πολλά βρίσκονται εγκατεστη- μένα σε δημόσιους χώρους και πλατείες στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.

Εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Biennale της Bενετίας [1940, 1956, 1964, 1991, 1993, 1995 κ 1997], στη Biennale του Καΐρου [1946] και στην Biennale του Sao Paulo [1957].

Συμμετείχε σε όλες τις Πανελλήνιες εκθέσεις εκτός από την περίοδο της δικτατορίας 1967-1974.

Τον Φεβρουάριο του 2004 σύστησε το κοινωφελές Ιδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου με έδρα την κατοικία του που ήταν και το εργαστήριό του. Πέθανε τον Μάιο του ίδιου έτους.

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη

Το halkidona.gr, σε συνεργασία με το Ιδρυμα Γεώργιος Ζογγολόπουλος, στα πλαίσια της εκδή- λωσης που οργανώνει το 2012 για τα δημόσια γλυπτά του καλλιτέχνη, πρότεινε μια ιστορική συν- τήρηση του έργου, σε συνεργασία με τον Δήμο Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη, η οποία θα περιλαμβάνει τη δημιουργία και επανατοποθέτηση του κλαδιού ελιάς που έπαψε να κρατά ο νέος από το 1957, ένα μόλις χρόνο μετά την εγκαινίαση του μνημείου. Το Ίδρυμα μας υποσχέθηκε πως θα το μελε- τήσει.

Είναι το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε ως φόρο τιμής στο εμβληματικό έργο τέχνης της Νίκαιας, το οφείλουμε σε όλους όσους προσπάθησαν για την ανέγερσή του και στον δημι- ουργό του. Το οφείλουμε σε όσους μαρτύρησαν για να ζούμε τώρα ελεύθεροι μα πάνω απ’ όλα, το οφείλουμε στα παιδιά που στέκονται εμπρός του…

Νέα Ιδέα [ Ετος Α', Αρ. Φύλλου: 10 - Κυριακή, 9 Απριλίου 1950 ]

Επιθεώρηση Τέχνης [ Τεύχος 22, Οκτώβριος 1956 ]

Ίδρυμα Γεώργιου Ζογγολόπουλου: Επιστολή Συντήρησης του έργου “Πεσόντες”

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών ΑΠΘ: Μονογραφίες Καλλιτεχνών / Εργασίες - Γ. Ζογγολόπουλος
• Ιδρυμα Γεώργιου Ζογγολόπουλου
• Ελληνοαμερικανικόν Εκπαιδευτικόν Ιδρυμα: Γιώργος Ζογγολόπουλος, 1903-2004
• Περί Ενότητας
• Το νέο έμβλημα του Δήμου Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη

Το halkidona.gr, όπως σε κάθε μεγάλο γεγονός της πόλης, κατάφερε να εξασφαλίσει 4 μονές προσκλήσεις για τους αναγνώστες που θα επικοινωνήσουν μαζί μας ως το Σάββατο 3 Σεπ. στις 11π.μ.

Η “Eιρήνη” παρουσιάστηκε το 421 π.Χ. στους δραματικούς αγώνες της εορτής των Μεγάλων Δι- ονυσίων και κέρδισε το δεύτερο βραβείο. Ο Αριστοφάνης έγραψε την κωμωδία αυτή κατά τη δι- άρκεια των διαπραγματεύσεων μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών, που κατέληξαν στην ειρήνη του Νικία, με την οποία οι λαοί των δύο αντιπάλων ήλπιζαν ότι θα λήξει ο Πελοποννησιακός πόλεμος και θεωρείται ένα από τα πιο αντιπολεμικά έργα όλων των εποχών.

Ο Τρυγαίος είναι ένας αμπελουργός, που απελπισμένος από την κατάντια των αμπελιών του, α- ποφασίζει να πάει και να ελευθερώσει την Ειρήνη. Ξεκινάει για τον Όλυμπο, πετώντας πάνω σ’ έ- να τεράστιο σκαθάρι για να ζητήσει τη βοήθεια των δώδεκα θεών. Εκεί προσπαθεί να πείσει τον θεό Ερμή, τάζοντάς του δώρα, να τον βοηθήσει να ελευθερώσουν μαζί την Ειρήνη γιατί η γη και οι άνθρωποι καταστρέφονται από τον πόλεμο.

Ο Πόλεμος παρουσιάζεται φοβερός και τρομερός! Έχει μαζέψει μέσα σ’ ένα τεράστιο γουδί όλες τις πόλεις - κράτη της Ελλάδας και τις κοπανάει με το γουδοχέρι για να τις λιώσει. Ο Τρυγαίος πρέπει να προλάβει το κακό προτού να είναι πολύ αργά…

Τελικά ο Τρυγαίος καταφέρνει να ελευθερώσει την Ειρήνη! Όλοι την καλωσορίζουν με ενθουσι- ασμό όμως αυτή σωπαίνει και δεν μιλά σε κανέναν, γιατί όπως εξομολογείται στον Ερμή, είναι πο- λύ πικραμένη με τους ανθρώπους, δεν της δίνουν καθόλου αξία και την παραμελούν. Έχουν το  μυαλό τους στον πόλεμο, κάποιοι μάλιστα πλουτίζουν από αυτόν και δεν ενδιαφέρονται για τα  αγαθά της παρά μόνο για τα κέρδη τους.

Ο Τρυγαίος την παρακαλεί να συγχωρέσει τους άμυαλους ανθρώπους και να τους δώσει άλλη μια ευκαιρία να συμμορφωθούν. Η Ειρήνη δέχεται κι όλοι μαζί κατεβαίνουν στη γη.

Η “ΕΙΡΗΝΗ” του Αριστοφάνη, με τη μετάφραση του Κ. Χ. Μύρη και τη δραματουργική επεξερ- γασία του Πέτρου Φιλιππίδη, Γιώργου Γαλίτη κ Γιώργου Λέφα, γίνεται επίκαιρη όσο ποτέ στην  Ελλάδα του σήμερα και ο θεατής θα διαπιστώσει, ίσως με θλίψη στο Αργολικό Θέατρο, ότι πα- ρόλο που πέρασαν τόσοι αιώνες, τα κίνητρα και οι λανθασμένες επιλογές των ανθρώπων είναι  κοινά και διαχρονικά και ίσως η Ειρήνη… είχε δίκιο για τη στάση που κράτησε μέσω του Αρι- στοφάνη!

Συντελεστές

Χορός Γεωργών: Γιώργος Γαλίτης, Πάνος Σταθακόπουλος, Χρήστος Σιμαρδάνης, Κων/νος Γιαν- νακόπουλος, Δημήτρης Δεγαΐτης, Δημήτρης Βογιατζής, Θοδωρής Μπουζικάκος, Άγγελος Μπού- ρας, Σπύρος Παππάς, Τάσος Ιορδανίδης, Χάρης Μαυρουδής, Μανώλης Χουρδάκης, Ηλίας Γιαν- νάκης, Ορέστης Τζιόβας, Σταύρος Σβήγκος, Χρήστος Συριώτης, Λευτέρης Ελευθερίου, Αντώνης Αντωνάκος, Δημήτρης Σαμόλης, Πέτρος Γεωργοπάλης.

Κερδίστε Πρόσκληση για την “Ειρήνη” στο “Κατράκειο”

Το halkidona.gr κατάφερε να εξασφαλίσει απ’ τους παραγωγούς της παράστασης [Θεατρική Δι- αδρομή] 4 μονές προσκλήσεις, τις οποίες μπορείτε να κερδίσετε στέλνοντάς μας απλά ένα μή- νυμα με το ονοματεπώνυμό σας στο info@halkidona.gr ή με μήνυμα SMS στο 6978691657. Οι νικητές θα ειδοποιηθούν για τις λεπτομέρειες παραλαβής. Καλή διασκέδαση!

“Κατράκειο” Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας

Δες το “Κατράκειο” Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας σε μεγάλο χάρτη

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• ελculture.gr: Ειρήνη του Αριστοφάνη - Ο Πέτρος Φιλιππίδης περιοδεύει
• Πολιτιστικός Σεπτέμβρης 2011 στο παρά 5′
• Υπαίθρια Έκθεση Γλυπτικής “πρόσφυγες”, στη Νίκαια

Το halkidona.gr, προσπαθώντας να αναδείξει τα όμορφα πράγματα της πόλης μας, κατάφερε να εξασφαλίσει τέσσερις [4] διπλές προσκλήσεις για τους αναγνώστες του που θέλουν να περάσουν μια πραγματικά ξεχωριστή βραδιά.

Η “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη μπορεί να φαίνεται η πιο αθυρόστομη κωμωδία του, με την πιο ανοιχτόκαρδη αμεσότητα των όρων, κι όμως δεν μπορεί γι’ αυτό να χαρακτηριστεί ανήθικη. Του- ναντίον είναι ένα υπέροχο μάθημα πατριωτισμού και ανθρωπιάς. Είναι θερμό κήρυγμα ειρήνης κι αδέρφωσης μεταξύ των Ελλήνων - και παραπέρα μεταξύ όλων των λαών της γης.

Μολονότι ο μύθος είναι πλάσμα της φαντασίας εξωπραγματικό κι απίθανο, η πορεία του συντε λείται με την πιο αβίαστη φυσικότητα κι αληθοφάνεια. Η ψυχολογία των ηρώων, οι λόγοι τους και τα έργα τους δεν έχουνε τίποτα το αδικαιολόγητο. Ο Αριστοφάνης, όσο κανένας άλλος ποιητής του παλιού καιρού, γνώρισε κι απόδωσε με πολλή σοφία και τέχνη την ψυχή των γυναικών του λαού - των νοικοκυράδων.

Η “Λυσιστράτη” από την άποψη της συνθετικής τελειότητας και της ισορροπίας μέσων και σκο- πού μπορεί να σταθεί δίπλα στο σοφόκλειο δράμα. Η σκηνή του όρκου των γυναικών, του ερω- τικού παιχνιδιού Μυρρίνης - Κινησία, της λιποψυχίας των αντάρτισσων και στο τέλος η θαυμα- στή νουθεσία της Λυσιστράτης προς τους εμπόλεμους Αθηναίους και Σπαρτιάτες, είναι από τα  πιο αριστουργηματικά κατορθώματα του δημιουργικού Λόγου.

Ο Αριστοφάνης σ’ όλα του τα έργα κάνει πολιτική. Γκρεμιστής των “κακώς κειμένων” και δάσκα- λος του σωστού. Αλλά στη “Λυσιστράτη”, που παίχτηκε στα 411 π.Χ. ο σκοπός του [η ειρήνη] ξε- περνάει τα όρια της πρώτης ανάγκης του λαού για προκοπή κ γίνεται ανάγκη σωτηρίας της πα- τρίδας. Η αθηναϊκή πολιτεία, είχε άμεση ανάγκη να σταματήσει ο πόλεμος, γιατί αργά η γρήγορα, θα τον έχανε - κ μαζί με την Αθήνα θα χανότανε όλος ο έως τότε ελληνικός πολιτισμός. Είχε προ- ηγηθεί η σικελική καταστροφή, η οχύρωση της Δεκέλειας από τους Σπαρτιάτες, η αποστασία των συμμάχων -όλα τούτα με την προδοσία του Αλκιβιάδη- κι ο λαός ήθελε την ειρήνη. Έτσι το κήρυγμα της Λυσιστράτης δεν είναι καθόλου ανεδαφικό παρά επίκαιρο και καλοδεχούμενο κάθε καιρό.

Ιστορικά Στοιχεία

Η Λυσιστράτη διδάχτηκε το 411 π.Χ. στα Λήναια από τον Καλλίστρατο. Η Αθήνα μέτραγε ήδη είκοσι χρόνια πολέμου -ο Πελοποννησιακός πόλεμος ξεκίνησε το 431 π.Χ.- και ο Αριστοφάνης, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τι σημαίνει πόλεμος, δίνει με ευφυή τρόπο το δικό του ειρηνικό στί- γμα. Με όπλα του το εύρημα της σεξουαλικής απεργίας, την ανελέητη σάτιρα και μια γλώσσα ευ- ρηματική όσο και αθυρόστομη, καταδικάζει τον πόλεμο και προβάλλει την ανάγκη για πανελ- λήνια ενότητα. Ερωτικά τεχνάσματα, κωμικές παρεξηγήσεις και πληθωρική δράση συνθέτουν μια απολαυστική κωμωδία όπου η γυναικεία εξυπνάδα αναδεικνύεται η κινητήρια δύναμη που θα οδηγήσει στη συμφιλίωση.

Περίληψη

Στην Αθήνα, την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου, οι γυναίκες αγανακτισμένες με την δι- αρκή απουσία των αντρών και τα δεινά του πολέμου αναλαμβάνουν δράση. Η Λυσιστράτη, δαι- μόνια Αθηναία, παίρνει την πρωτοβουλία. Συγκεντρώνει μυστικά γυναίκες από όλη την Ελλάδα, ανάμεσα τους και η Σπαρτιάτισσα Λαμπιτώ, και τις πείθει να απέχουν από τα “συζυγικά καθη- κόντα” τους για να αναγκάσουν τους άντρες να τερματίσουν τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Το σχέ- διο της περιλαμβάνει και την κατάληψη της Ακρόπολης από τις γυναίκες της Αθήνας, όπου φυλάσσονται τα χρήματα της Αθηναϊκής Ηγεμονίας που χρηματοδοτούν τον πόλεμο. Οι Αθηναί- ες, κλεισμένες στην Ακρόπολη, δεν παραδίδονται παρά τις προσπάθειες του Πρόβουλου και άλ- λων αντρών αν και κάποιες προσπαθούν με διάφορα τεχνάσματα και δικαιολογίες να αυτομο- λήσουν… έστω και για λίγο. Η ερωτική απεργία όμως καλά κρατεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Μυρρίνη που προκαλεί ερωτικά τον άντρα της Κινησία αλλά τον αφήνει στο τέλος στα κρύα του λουτρού. Οι άντρες είναι απελπισμένοι από την ερωτική στέρηση. Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στην υπόλοιπη Ελλάδα και όταν απεσταλμένοι από τη Σπάρτη ζητούν διαπραγματεύσεις μία λύση μόνο απομένει: να γίνει αυτό που θέλουν οι γυναίκες!

Η πολυτάραχη περίοδος της “Λυσιστράτης”

Τα γεγονότα της μεγάλης αθηναϊκής εκστρατείας στη Σικελία (αρχές Αυγούστου του 415 – μέσα Σεπτεμβρίου του 413 π.Χ.) υπήρξαν για την Αθήνα η αρχή του τέλους. Όταν το φθινόπωρο του 413 π.Χ. το δεύτερο εκστρατευτικό σώμα των Αθηναίων στη Σικελία συνετρίβη, η Αθήνα έχασε τις ισχυρότερες στρατιωτικές μονάδες της, σχεδόν ολόκληρο το στόλο της και τους ικανότερους στρατηγούς της. Όσοι από τους Αθηναίους στρατιώτες δεν σκοτώθηκαν πουλήθηκαν ως δούλοι ή δεινοπαθούσαν στα λατομεία των Συρακουσών.

Συγχρόνως οι Σπαρτιάτες και οι σύμμαχοί τους εισέβαλαν στην Αττική και οχύρωσαν τη Δεκέλεια [20 χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα], όπως τους είχε συμβουλεύσει ο Αλκιβιάδης. Οι συνέπειες θα είναι καταστρεπτικές για την Αθήνα: η πόλη θα στερηθεί οριστικά την ύπαιθρό της και η εισαγω- γή σιτηρών και κτηνοτροφικών προϊόντων από την Εύβοια θα πραγματοποιείται στο εξής μόνο με πλοία. Τα μεταλλεία του Λαυρίου θα κλείσουν και οι δούλοι που εργάζονταν σ’ αυτά θα δρα- πετεύσουν.

Αν και οι περισσότεροι σύμμαχοι είχαν εγκαταλείψει τους Αθηναίους, η Αθήνα συνέχιζε τον πό- λεμο με εκπληκτικό σθένος. Οι Σπαρτιάτες, με τη συμβουλή του Αλκιβιάδη, αναζήτησαν συμμα- χία με τους Πέρσες.

Την ίδια ώρα η Αθήνα μαστιζόταν από εσωτερικές διαμάχες. Η ήττα της στη Σικελία χρεώθηκε στους δημοκρατικούς, οι οποίοι αποφάσισαν να περιορίσουν τα δικαιώματά τους στη λήψη α- ποφάσεων. Το χειμώνα του 413 π.Χ. εξελέγη μια επιτροπή από δέκα άνδρες, τους προβούλους, οι οποίοι έλεγχαν τις εισηγήσεις που υποβάλλονταν στην Εκκλησία του Δήμου. Η συνθήκη αυτή  αποτέλεσε το πρώτο βήμα περιορισμού της δημοκρατίας και προλείανε το έδαφος για την εξέ- γερση των ολιγαρχικών το 411 π.Χ.

Η ίδρυση πολιτικών συνδέσμων (εταιρειών), που ακολούθησε, διαμόρφωσε στην Αθήνα έντονο κλίμα αβεβαιότητας και τρόμου. Κανένας δεν τολμούσε να εκφράσει ελεύθερα τη γνώμη του, θε- ωρώντας πολύ πιθανόν ο συνομιλητής του να είναι μέλος των ολιγαρχικών συνδέσμων. Ο φόβος κρατούσε τους πολίτες σιωπηλούς, αφού όποιος έφερνε αντιρρήσεις δολοφονούνταν με ύπουλο τρόπο, και ο δράστης, ακόμη και αν ήταν γνωστός, έμενε ατιμώρητος.

Η Εκκλησία του Δήμου αποδυναμώθηκε. Το σύστημα που διαμορφώθηκε βασιζόταν στις προ- σωπικές διασυνδέσεις και προέβλεπε Βουλή τετρακοσίων ανδρών.

Το ολιγαρχικό πολίτευμα επικράτησε για λίγο, ωστόσο η δημοκρατία επέστρεψε εκ νέου και οι η- γέτες των ολιγαρχικών θανατώθηκαν ή εξορίστηκαν στη Σπάρτη.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης ντύνεται για τρίτη φορά Λυσιστράτη. Φέτος μαζί 6 κωμικοί φιλοδοξούν να δημιουργήσουν ένα μεγάλο θεατρικό γεγονός.

Η “Λυσιστράτη” σε σκηνοθεσία του Θύμιου Καρακατσάνη, σε μετάφραση του θεατρανρθώπου Κώστα Γεωργουσόπουλου, σκηνικά - κοστούμια Ρένας Γεωργιάδου, Χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου και μουσική του μεγάλου συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου.

Μια ομάδα που σίγουρα συναντήθηκε για να προσφέρει τέχνη, γέλιο κ προβληματισμό. Ένας με- γάλος θίασος κοντά μας.

Συντελεστές

Συμμετέχουν: Ιωσηφίδης Ιωσήφ, Χάρης Αρώνης, Μαρία Συκιανάκη, Θεοδώρα Βουτσά, Φίλιππος Φιλόγλου, Γιάννης Γούτης, Νίκος Δροσάκης, Μαρία Μαλλούχου, Γεωργία Βασιλοπούλου, Ειρήνη Καζάκου,  Γκέλη  Γιακουμάκη και ο Κ. Κυριακού.

Κερδίστε Πρόσκληση για τη “Λυσιστράτη” στο “Κατράκειο”

Το halkidona.gr κατάφερε να εξασφαλίσει, από τους παραγωγούς των παραστάσεων [Θεατρικές Επιχειρήσεις Αφοι Τάγαρη] 4 διπλές προσκλήσεις, τις οποίες μπορείτε να κερδίσετε στέλνον- τάς μας απλά ένα μήνυμα με το ονοματεπώνυμό σας στο info@halkidona.gr ή με μήνυμα SMS στο 6978691657. Οι νικητές θα ειδοποιηθούν για τις λεπτομέρειες παραλαβής. Καλή διασκέδα- ση!

“Κατράκειο” Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας

Δες το “Κατράκειο” Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας σε μεγάλο χάρτη

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Εθνος: Ο Θύμιος Καρακατσάνης “Λυσιστράτη” σε όλη την Ελλάδα
• Πολιτιστικός Σεπτέμβρης 2011 στο παρά 5′
• Υπαίθρια Έκθεση Γλυπτικής “πρόσφυγες”, στη Νίκαια

Θα ήταν ιδιαίτερη χαρά και τιμή να σας συναντούσαμε στην Ημερίδα που θα διεξαχθεί στη Σχο- λή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου [ Κτίριο Αβέρωφ, Αίθουσα Τελετών  (1ος όροφος) - είσοδος από οδό Στουρνάρη ], αυτή την Κυριακή 29 Μαΐου 2011. Οι εισηγήσεις  θα ξεκινήσουν στις 10.00 πμ.

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη

Η ιστορία της Κεραμοποιίας Κρίτων Ευστ. Δηλαβέρη ΑΕ θάφτηκε μαζί με τον ιδιοκτήτη του. Από το 1972 όπου απεβίωσε, το αρχείο του δεν έγινε ποτέ προσβάσημο στο κοινό μιας και εδώ και 39 χρόνια [25 από την ημέρα που τελείωσαν οι δικαστικές διαμάχες], δεν έχει κλασαριστεί και δεν έχει πάρει αριθμό πρωτοκόλλου από το Ιστορικό Αρχείο του Πειραιά όπου και βρίσκεται. Για πρώτη φορά, ύστερα από το οριστικό κλείσιμο της εταιρίας, δίνεται η ευκαιρία να ακουστούν ο- ρισμένες άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τελευταίου μεγάλου ευεργέτη του Πειραιά, ενός πρα- γματικού ευπατρίδη, του Κρίτωνα Ευστ. Δηλαβέρη, το εργοστάσιο του οποίου σήμερα, παρότι αποτελεί το μοναδικό Μνημείο Βιομηχανικής Ιστορίας της πόλης μας, εξακολουθεί να σαπίζει πί σω από το Γενικό Κρατικό.

Οκτώ [8] χρόνια ερευνών για το τι ακριβώς έγινε, επαφών και συνεντεύξεων από κατοίκους που βρίσκονται στην περιοχή, πολιτικούς, δημοτικούς συμβούλους, καθηγητές, ερευνητές έως τους τελευταίους εναπομείναντες εργάτες που δούλεψαν εκεί, θα αποτελέσουν τις πτυχές της δικής μας περιγραφής.

Θέλουμε να είμαστε υπερήφανοι για την ιστορία μας. Αγαπάμε τα μνημεία μας. Οφείλουμε να τα περιποιούμαστε, να τα συντηρούμε και να μεταφέρουμε την πορεία τους, τον ιδρώτα και τους αγώνες των ανθρώπων που εργάστηκαν σε αυτά. Να ερευνήσουμε τις μηχανές που σώπασαν και έδωσαν την σκυτάλη τους στις σημερινές… Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Τούτο είναι πολύ σπουδαίο για εμάς. Βοηθήστε μας έτσι ώστε ο ψίθυρος μας να γίνει κραυγή, τόσο δυ- νατή που να μπορέσει να κάνει πράγματα. Όμορφα πράγματα για τον τόπο μας. Αυτό θέλουμε. Θα ήταν τιμή μας να βρίσκεστε αυτή την Κυριακή κοντά μας.

Προβολή Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου σε μεγεθυμένο χάρτη

ΕΜΠ, TICCIH: Πρόγραμμα Επιστημονικής Ημερίδας

ΕΜΠ, TICCIH: Αφίσα

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• TICCIH: Ημερίδα με θέμα “Στρατηγικές Ανάδειξης Θεμάτων Βιομηχανικής Κληρονομιάς”
• Κεραμοποιία Δηλαβέρη

Πέρσι ανέβασαν τη “Μήδεια” του Μποστ, μια κωμωδία που δε σας κρύβω βλέπω ακόμα και εξα- κολουθώ να γελώ. Φέτος επέστρεψαν στα γνωστά τους λημέρια -το δράμα- ανεβάζοντας για τις 6, 7 και 8 του Μάη, στις 20.30, στην αίθουσα θεάτρου του σχολείου, το “Φιντανάκι” του Παντελή Χορν.

Με σκηνικό την αυλή ενός πλακιώτικου σπιτιού αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το “Φιντανάκι” είναι το δραματικό ποίημα μιας αθηναϊκής μικρογειτονιάς, όπου οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις ξεπερνούν την ηθογραφία και μετατρέπονται σε κοινωνικό σχόλιο. Το “Φιντανάκι”, η Τούλα, κόρη του ταχυδρομικού διανομέα κυρ Αντώνη, ερωτεύεται τον Γιάγκο, έναν άνεργο νε- αρό μικροαπατεώνα. Αυτός θα την προδώσει για χάρη της προκλητικής Εύας που, εκτός από την ομορφιά της, διαθέτει και χρήσιμες γνωριμίες. Η Τούλα περιμένει παιδί. Μπροστά στο αδιέ- ξοδο, η μεσίτρα κυρά Κατίνα που κινεί τα νήματα, αναλαμβάνει δράση και οδηγεί τους πάντες στην καταστροφή, καταρρακώνοντας κάθε αξία: την τιμιότητα, την ηθική, τον ίδιο τον έρωτα.

Τα παιδιά της υποδιευθύντριας κας Αδαμοπούλου Μαρίας [ μαθηματικός - υπεύθυνη της θεα- τρικής ομάδας ] μπορεί κάθε χρόνο να είναι διαφορετικά, μια και οι παραστάσεις παίζονται από  μαθητές της τελευταίας τάξης, ωστόσο η ποιότητα εξακολουθεί να είναι πάντοτε το ίδιο υψηλή  και αυτό… μόνο τυχαίο δε μπορεί να είναι.

Εμφανίζονται κατά σειρά οι μαθητές:

Συντελεστές Παράστασης:

5ο Γενικό Λύκειο Νίκαιας

Βεργίνας & Σικελιανού, 184 52 Νίκαια
Τ: 210 4946388
F: 210 4946318

Δείτε το 5ο Γενικό Λύκειο Νίκαιας σε μεγάλο χάρτη

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη

Το 2003, η θεατρική ομάδα του 5ου Λυκείου Νίκαιας, απέσπασε το 2ο βραβείο των Πανελλή- νιων Αγώνων Μαθητικού Θεάτρου και το 1ο βραβείο Αττικής ανεβάζοντας το έργο “Η αυλή των θαυμάτων” του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Το 2006 κερδίζουν και πάλι το 2ο βραβείο των Περιφερι- ακών Αγώνων Μαθητικού θεάτρου ΥΠΕΠΘ με την “Κασέτα” της Αναγνωστάκη. Το 2007 κερδί- ζουν για πρώτη φορά το 1ο βραβείο ανεβάζοντας το “Η Μικρή μας Πόλη” του Θόρντον Ουάιλ- ντερ και την αμέσως επόμενη χρονιά το 2ο με το “Οι Εκατομμυριούχοι της Νάπολης” του Εντου- άρντο ντε Φίλιππο. Το 2009 και το 2010 το σχολείο δεν συμμετείχε στους αγώνες, παρότι και πάλι είχε να αναδείξει σπουδαίες δουλειές. Μετά από αυτά, τα λόγια νομίζω πως είναι περιττά. Θα είμαστε εκεί να τους απολαύσουμε!

5ο Γενικό Λύκειο Νίκαιας: Το πρόγραμμα της παράστασης “Το Φιντανάκι”

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• 5ο Γενικό Λύκειο Νίκαιας
• Η “Μήδεια” του Μποστ κλείνει απόψε την αυλαία του 19ου Μαθητικού Φεστιβάλ
• Βικιπαίδεια: Το Φιντανάκι
• Βικιπαίδεια: Παντελής Χορν

Φυσικά η Κοκκινιά δεν έμεινε παθητική. Απάντησε ηρωικά, πατριωτικά, μόνο και μόνο για να μην εγκατασταθούν κατακτητές στην πόλη.
Την υπεράσπιση της πόλης είχε αναλάβει το 6ο Ανεξάρτητο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, μέλη του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ αλλά κυρίως ο λαός.
Οι επιδρομείς τρεις μέρες προσπαθούσαν να εισβάλουν και συνεχώς αναχαιτίζονταν από τον ΕΛΑΣ. Έτσι κάθε μέρα οι επιδρομείς επέστρεφαν με περισσότερες ενισχύσεις και κυρίως με περισσότερα πυρομαχικά και βαρύτερο οπλισμό.

Ο Δήμος Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη και το Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, καλούν του πολί- τες να πάρουν μέρος στην εκδήλωση μνήμης για την επέτειο της Μάχης της Κοκκινιάς την Τρίτη 8 Μαρτίου 2011 στις 17:30, στην πλατεία 17ης Αυγούστου 1944 [Οσίας Ξένης] λόγω εργασιών ανάπλασης της πλατείας Δαβάκη [σημείο έναρξης της Μάχης της Κοκκινιάς].

Πρόγραμμα Εκδήλωσης

Το Χρονικό

Σαβ. 4 Μαρτίου 1944
Η πόλη της Κοκκινιάς δέχεται επίθεση από δύο κατευθύνσεις με χωροφύλακες και ταγματασφα- λίτες.
Μια ομάδα κινείται από την Λεύκα με ένα καμιόνι χωροφύλακες, το οποίο βρίσκει αντιμέτωπο τις δυνάμεις του 1ου Τάγματος του 5ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πειραιά, με διοικητή τον Σωτήρη Κύβελο και καπετάνιο τον Νίκο Χιωτάκη. Μετά από αυτό, οι χωροφύλακες υποχρεώνονται να υ- ποχωρήσουν.

Η δεύτερη επίθεση γίνεται από την οδό Κυδωνιών [σήμερα Π. Ράλλη] στο ύψος του Γ’ Νεκρο- ταφείου. Αποτελείται από δύο καμιόνια με χωροφύλακες και ταγματασφαλίτες. Την εισβολή αντι- μετωπίζει το 3ο Τάγμα του ΕΛΑΣ Κοκκινιάς με διοικητή τον Γιάννη Πισσανό. Οι μάχες εξαπλώ- νονται από το Γ’ Νεκροταφείο μέχρι τις εργατικές κατοικίες [ στο σημερινό Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας ]. Ο ΕΛΑΣ σκορπά τους ταγματασφαλίτες [ τραυματίζοντας 12 ] οι οποίοι υποχωρούν προς την Αθήνα, ενώ κάποιοι από αυτούς υποχωρούν άτακτα προς το Κουτσουκάρι [ Δήμος Κορυδαλλού, περιοχή πλατείας Ελευθερίας ]. Στην υποχώρησή τους αυτή, καίνε και τρομοκρα- τούν τον πληθυσμό στο Κουτσουκάρι, σκοτώνοντας έναν λούστρο και έναν παλιατζή που ήταν έξω από το μπακάλικο του Λαφαζάνη στην Κυδωνιών.
Το ίδιο βράδυ συγκαλείται κοινή σύσκεψη στην Κοκκινιά από στελέχη του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ και αποφασίζουν γενική επιφυλακή και ενημέρωση του λαού της πόλης.

Κυρ. 5 Μαρτίου 1944
Οι Κοκκινιώτες πραγματοποιούν μεγάλη διαδήλωση στην πλατεία του Αγίου Νικολάου. Μόλις τε- λειώνει, η πόλη δέχεται επιδρομή από δύο διευθύνσεις: από την Λεύκα και την Θηβών.
Οι επιδρομείς από την πλευρά της Λεύκας, με δύο καμιόνια γεμάτα χωροφύλακες και ταγματα- σφαλίτες, δεν βρίσκουν ουσιαστική αντίσταση και φτάνουν στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, όπου προβαίνουν σε τρομοκρατικές πράξεις κατά των κατοίκων συλλαμβάνοντας τον υπαστυ- νόμο Νίκο Σαββαΐδη και την γυναίκα του Άννα [δασκάλα μέλος του ΕΑΜ], τον Στέφανο Πατεράκη [ποδοσφαιριστή της Προοδευτικής], τον δάσκαλο Γιώργο Βενέτα και τον Τσακάρα.
Η επιδρομή από την Θηβών γίνεται με τρία καμιόνια γερμανοτσολιάδων. Εκεί οι μάχες απλώνο- νται μέχρι την Παιδική Στέγη και το 3ο Τάγμα του ΕΛΑΣ Κοκκινιάς διασπά τις δυνάμεις των ει- σβολέων. Το ένα φορτηγό φεύγει προς την Παλαιά Κοκκινιά μέσω της οδού Σμύρνης, το δεύτερο προς το Κουτσουκάρι, όπου εκεί το υποδέχονται οι ΕΛΑΣίτες με χειροβομβίδες κ το τρίτο φορ- τηγό γυρνάει στην Αθήνα.
Στην αναφορά του 6ου Ανεξάρτητου Συντάγματος του ΕΛΑΣ προς το Α’ Σώμα Στρατού του ΕΛΑΣ, την ώρα του συλλαλητηρίου μαχητές του κάνουν έρανο στην περιοχή των Άσπρων Χωμάτων για να συγκεντρώσουν τρόφιμα για τα παιδιά. Εκεί προσπαθεί να τους συλλάβει ένας χωρο- φύλακας τον οποίο και σκοτώνουν μετά από ένοπλη συμπλοκή.
Μετά από αυτές τις επιτυχίες του ΕΛΑΣ, οι διορισμένες από τον Ι. Ράλλη τοπικές αρχές του Δή- μου, μένουν χωρίς στρατιωτική κάλυψη από τους κατακτητές και έτσι ο Δήμαρχος της πόλης Γρη- γόρης Χατζής παραιτείται.

Δευτ. 6 Μαρτίου 1944
Ο Πειραιάς κάνει πανεργατική απεργία συμπαράστασης προς τον λαό της Κοκκινιάς.
Η 6η του Μάρτη όμως δεν είναι ήσυχη για την Κοκκινιά. Δύο φορτηγά με ταγματασφαλίτες προ- σπαθούν να μπουν στην πόλη από το Γ’ Νεκροταφείο. Εκεί δίνεται μάχη όπου ο ΕΛΑΣ τους τρέ- πει σε φυγή προς τον ελαιώνα, δίπλα στο Νεκροταφείο.
Οι ταγματασφαλίτες αναδιοργανώνονται και ενισχύονται. Συνολικά 600 περίπου χωροφύλακες και ταγματασφαλίτες με δέκα φορτηγά προχωρούν αργά από την Κυδωνιών.
Την πρώτη αντίσταση συναντούν από τις ταράτσες των εργατικών πολυκατοικιών, από την διμοι- ρία του Μιχάλη Ραφαηλάκη, ο οποίος διεξάγει μάχη καθυστερήσεως.
Στην συνέχεια, η διμοιρία του Θωμά Σεβίλια στην Παιδική Στέγη μπαίνει στην μάχη, μαζί με αυτή του “Μπαρμπα Γιώργου” [Γιώργος Κιστριάδης] που βρισκόταν λίγο πιο κάτω [ΕΥΔΑΠ].
Στην Παιδική Στέγη οι ταγματασφαλίτες, υπό την πίεση που δεχόντουσαν από τον ΕΛΑΣ, ανα- γκάζονται να σπάσουν την φάλαγγα των 10 φορτηγών στα δύο. Η μια φάλαγγα πάει στο Κουτσου- κάρι υπό συνεχή επίθεση της διμοιρίας του Κώστα Διαμαντή και του Νίκου Παπαδόπουλου με τελικό αποτέλεσμα την άτακτη φυγή τους προς πάσα κατεύθυνση.
Η δεύτερη φάλαγγα υποχωρεί προς τα Άσπρα Χώματα. Εκεί δέχεται την επίθεση της διμοιρίας του Θοδωρή Μπιζάνη και του Μιχάλη Ραφαηλάκη οι οποίοι έχουν έρθει από τις Εργατικές Πο- λυκατοικίες. Λίγο πιο κάτω είναι το 1ο Τάγμα του 5ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, που φύλαγε την πόλη από πιθανή επίθεση από την Λεύκα. Την ίδια στιγμή, κάποιοι ταγματασφαλίτες καταφέρ- νουν να κλειστούν στο Δημαρχείο που είναι στην συμβολή των οδών Κονδύλη και Κινικίου.
Εν τω μεταξύ, στο Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας [Σαπόρτα] έχει διακομιστεί ο νεκρός χωροφύ- λακας, από τις συμπλοκές της προηγούμενης ημέρας, εκεί βρίσκονται ήδη οι ταγματασφαλίτες οι οποίοι έξαλλοι συλλαμβάνουν το προσωπικό του νοσοκομείου. Με το προσωπικό λοιπόν σαν ασπίδα, προχωρούν στην οδό Θηβών προς τον Πειραιά όπου δέχονται επίθεση από 1ο Τάγμα του ΕΛΑΣ των Σ. Κύβελος και Ν. Χιωτάκη, οι οποίοι καταφέρνουν να ελευθερώσουν τους αιχμα- λώτους και να τραυματίσουν σοβαρά δύο ταγματασφαλίτες.

Το βράδυ οι ΕΑΜίτες γεμίζουν την πόλη με συνθήματα , ενώ τα “χωνιά” ακούγονται σε κάθε γωνιά της Κοκκινιάς.
“Προσοχή! Προσοχή!
Σας μιλά το ΕΑΜ! Σας μιλά το ΕΑΜ!
Αδέλφια.
Η σημερινή ημέρα θα μείνει αξέχαστη για την Κοκκινιά μας.
Για όλη την Ελλάδα.
Θα μείνει αξέχαστη η 6 Μάρτη 1944.
Κοκκινιώτες, Κοκκινιώτησες,
Σήμερα οι κατακτητές και οι εθνοπροδότες πήραν ένα καλό μάθημα από το λαό της Κοκκινιάς και από τα παλικάρια μας τους ΕΛΑΣίτες!”.

Τρ. 7 Μαρτίου 1944
Ο ΕΛΑΣ στην Κοκκινιά ήταν σε επιφυλακή μετά τα όσα συνέβησαν τις 3 προηγούμενες ημέρες, αναλαμβάνοντας την περιφρούρηση της πόλης. Η διάταξη των διμοιριών ήταν σε σχήμα “Λ”: από το Γ’ Νεκροταφείο έφταναν στο Κουτσουκάρι και την συνοικία “Γερμανικά” από την μία μεριά και από την άλλη ξεκινούσαν από το Γ’ Νεκροταφείο και έφταναν στις εργατικές πολυκατοικίες, την Παιδική Στέγη και τα Άσπρα Χώματα. Η κύρια δύναμη του ΕΛΑΣ είχε οχυρωθεί στο περι- βολάκι [Πλατεία Δαβάκη] με το 3ο Τάγμα του Γιάννη Πισσάνου. Στην πλατεία βρισκόταν η ιδι- ωτική κλινική του Χρυσοχέρη, στην ταράτσα της οποίας είχε στηθεί το οπλοπολυβόλο του ΕΛΑΣ και η διμοιρία του Κώστα Διαμαντή.

Στις 5.00 παρατηρούνται κινήσεις των κατακτητών γύρω από την πόλη. Στις 5.45 περίπου 40 γερμανοτσολίαδες εντοπίζονται στην Θηβών στο ύψος της οδού Καραϊσκάκη. Στις 6.00 το πρωί, 4 φορτηγά με Ναζί καταλαμβάνουν θέση στην Πλατεία του Κουτσουκαρίου και δειλά-δειλά προ- σπαθούν να μπουν στην Κοκκινιά.
Στις 6.05 ακούγεται η σάλπιγγα του ΕΛΑΣ από το Περιβολάκι που σημαίνει την γενική επίθεση. Σε κάθε στενό της Κοκκινιάς γύρω από το Περιβολάκι οι μάχες είναι σφοδρές, σώμα με σώμα, για κάθε τετραγωνικό μέτρο, οι θέσεις αλλάζουν διαρκώς χέρια με διαρκείς επιθέσεις και αντεπι- θέσεις.
Ο ΕΛΑΣ αρχίζει να υποχωρεί λόγω ελλείψεως πυρομαχικών. Από την μεριά του Δημαρχείου γερ- μανοτσολιάδες μπαίνουν στην πόλη. Εκεί τους αντιμετωπίζει το 3ο Τάγμα του ΕΛΑΣ με ένα οπλο- πολυβόλο και πέντε χειροβομβίδες που ρίχνει ο Στέλιος Καρδάρας [ένα παιδόπουλο 18 χρονών που αργότερα εκτελέστηκε από τους Ταγματασφαλίτες, προς τιμή του οποίου ο ρεμπέτης Μι- χάλης Γενίτσαρης έγραψε το τραγούδι “Στέλιος Καλδάρας” και το τραγούδησε λίγους μήνες μετά, σε εκδήλωση του ΕΛΑΣ Κοκκινιάς στην πλατεία του Αγίου Νικολάου προς τιμή του].
Οι ταγματασφαλίτες υποχωρούν, πίσω από το κινηματογράφο ΟΡΦΕΑΣ όπου σκοτώνεται ο τα- γματάρχης των Γερμανοτσολιάδων Λαζάρου, 3 χωροφύλακες και 8 γερμανοτσολιάδες, ενώ οι δο- σίλογοι έχουν περίπου 20 τραυματίες. Τα λάφυρα του ΕΛΑΣ είναι μια μοτοσικλέτα, ένα πολυβό- λο, ατομικός οπλισμός και πυρομαχικά.

Το 2ο Τάγμα φυλάει την οδό Καραϊσκάκη, αλλά λόγω ελλείψεων σε πυρομαχικά στις 10.30 υποχωρεί. Μέχρι τις 11.00 η αντίσταση του ΕΛΑΣ έχει καμφθεί. Οι Γερμανοί έχουν καταλάβει το Περιβολάκι και 15 από αυτούς προσπαθούν να μπουν στην οδό Καραϊσκάκη, οπλισμένοι με όλμους και πολυβόλα. Εκεί τους απωθεί το 2ο Τάγμα [ο ΕΛΑΣ από εδώ και εμπρός πυροβολεί επιλεκτικά και μόνο όταν είναι απαραίτητο].
Την ίδια ώρα αποφασίζεται επίθεση με όσα πυρομαχικά έχουν απομείνει -έστω και με πέτρες- με στόχο την κατάληψη της πλατείας στο Περιβολάκι. Η διμοιρία του Θοδωρή Μπιζάνη μαζί με τον Στέλιο Καλδάρα επιτίθεται από την οδό Καραϊσκάκη, η διμοιρία του Μιχάλη Ραφαηλάκη από την οδό Κονδύλη, η διμοιρία του “μπάρμπα Γιώργου” από το γήπεδο και η διμοιρία του Θωμά Σεβί- λια, από την Κυδωνιών, από την μεριά της οδού Λαοδικείας.
Οι Γερμανοί έχουν εγκατασταθεί στο κτίριο της οδού Λαμψάκου με όλμους και βάλουν στους Κοκκινιώτες. Η αντεπίθεση κράτησε μέχρι τις 13.30. Οι Γερμανοί παρά την υπεροπλία τους αιφνιδιάζονται, αφήνοντας τις θέσεις τους και υποχωρώντας προς τον Αϊ Γεώργη του Κορυδαλ- λού και τον Αϊ Γιώργη της κοκκινιάς. Εκεί οχυρώνονται στο σχολείο που είναι μεταξύ της οδού Γρεβενών και Ραιδεστού.
Τα πυρομαχικά του ΕΛΑΣ έχουν εξαντληθεί, ενώ ο ανεφοδιασμός από τις γύρω περιοχές είναι α- δύνατος διότι η Κοκκινιά έχει περικυκλωθεί από ισχυρές Γερμανικές δυνάμεις.
Στις μάχες της 7ης Μαρτίου σκοτώθηκε και ο λοχαγός του ΕΛΑΣ Γιώργος Βογιατζής και το πτώ- μα του το κρεμάσανε οι ταγματασφαλίτες σε ένα δένδρο στην συμβολή των οδών Ιωνίας και Κα- σταμονής.

Η σχετική έκθεση του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ αναφέρει ότι οι εισβολείς είχαν 34 νεκρούς και περισσότερους από 100 τραυματίες, ενώ οι απώλειες του ΕΛΑΣ ήταν 8 παλικάρια με 20 τραυμα- τίες. Η ίδια έκθεση αναφέρει ότι ο οπλισμός που διέθετε ο ΕΛΑΣ και με τον οποίο αντιστάθηκε στις μάχες, ήταν 42 περίστροφα, 1 οπλοπολυβόλο με 1300 σφαίρες, 1 πολιβόλο Τομσον με 50 φυσίγγια και 50 χειροβομβίδες.

.

ο “Στέλιος Καρδάρας” του Μιχάλη Γενίτσαρη

Πενθοφορεί η Αγια Σοφιά, Παλιά και Νέα Κοκκινιά
Κλάψε κι εσύ τωρα ντουνιά, πιάσαν το Στέλιο τα σκυλιά.

Τον πιάσαν γερμανόφιλοι και ταγματασφαλίτες
Τον Στέλιο τον Καρδάρα μας, στο Ρέντη οι αλήτες.

Δεμένο τον επήγανε μπρος στον Αγιο Διονύση
Δέκα ντουφέκια του ριχναν ώσπου να ξεψυχήσει.

Κι άδικα τον σκοτώσανε λες κι ήτανε κατάρα
Γιατ’ ήταν στην αντίσταση, τον Στέλιο τον Καρδάρα.

Θεέ μου αν προλάβαινες, να ‘κανες άλλη κρίση
Που ‘χε μανούλα κι αδερφές και έπρεπε να ζήσει.

.

Τετ. 8 Μαρτίου 1944
Όλοι τη νύχτα οι Ναζί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους είναι ταμπουρωμένοι στο σχολείο κάνοντας μικρές επιδρομές τρομοκρατώντας και συλλαμβάνοντας και ψάχνοντας για μαχητές του ΕΛΑΣ κ μέλη του ΕΑΜ.
Από νωρίς το πρωί μέσα στο σχολείο, ο Ι. Πλυντζανόπουλος φορώντας στολή έλληνα αξιωματι- κού, διαλέγει ποιοι από τους αιχμαλώτους θα μεταφερθούν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.
Το ίδιο πρωί οι ταγματασφαλίτες εκτελούν στην πλατεία Αγ. Αποστόλων τους συλληφθέντες από τις 5 Μάρτη, υπαστυνόμο Ν. Σαββαϊδη, τον δάσκαλό Γ. Βενέτο, τον Δ. Τσακανίκα και τον Τσακά- ρα.
Αργά το απόγευμα Ναζί και ταγματασφαλίτες αποχωρούν από την Κοκκινιά και δεν ξαναπατούν οργανωμένα το πόδι τους μέχρι τις 17 Αυγούστου 1944.

Τα κείμενα και οι φωτογραφίες αυτού του άρθρου επιλέχθηκαν από το βιβλίο Χρονικό Μνήμης “Το Μπλόκο της Κοκκινιάς”, έκ- δοσης του 2004 από τον δήμο Νίκαιας.

Το ιδιαίτερου ενδιαφέροντος αυτό βιβλίο, με τις πολύτιμες φωτο- γραφίες και τα κείμενα, δυστυχώς έχει εξαντληθεί. Σύμφωνα με ό- σα μας είχε πει ο πρώην Αντιδήμαρχος Παιδείας κος Αγγελινιάδης, ο δήμος Νίκαιας σκεφτόταν να το επανεκδώσει αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ.

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα για την παραχώρησή τους αυτή το γρα- φείο τύπου του δήμου Νίκαιας.

Πλατεία 17ης Αυγούστου 1944 [Οσίας Ξένης]

Δες την πλατεία 17ης Αυγούστου 1944 σε μεγάλο χάρτη

Δήμος Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη: Σύντομο Ιστορικό για τη Μάχη της Κοκκινιάς

Δήμος Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη: Πρόσκληση 2011

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων & Χωριών: Η Μάχη της Κοκκινιάς
• Δήμος Νίκαιας
• Αιολική Γη: Η Μάχη της Κοκκινιάς
• Ένα απόγευμα στο Μουσείο της Μάνδρας Μπλόκου

Ο καλλιτέχνης σημειώνει: “Εξ αρχής, πριν καν ξεκινήσω να δουλεύω τα 26 έργα του πολύπτυχου, έδωσα στη σειρά τον τίτλο Νέκυια. Ο τίτλος παραπέμπει στη λ’ ραψωδία της Οδύσσειας. Τα Έπη του Ομήρου ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα. Για μένα, όμως, που είμαι Έλληνας, τα Ομηρικά έπη είναι από τα ηθικά και αισθητικά μέτρα, όπως και η Ακρόπολη και κάποιες Βυζαντινές Εκ- κλησίες. Αποτελούν δηλαδή, βασικά συστατικά της “κοινωνικής μνήμης” που βοηθάνε τη νεοελ- ληνική κοινωνία να φαντασιώνει το πρόσωπό της”.

“Η ομηρική Νέκυια παρουσιάζει μια μυστική τελετουργία νεκρομαντείας, για να μάθει ο Οδυσ- σέας για την επιστροφή του στην Ιθάκη. Η ζωγραφιά είναι μια προσπάθεια κατανόησης της λει- τουργίας της μνήμης, γιατί η μνήμη είναι η μόνη που συγκρατεί αυτό που έχει χαθεί, ενώ οι ζων- τανοί σηκώνουν τους νεκρούς και τους κρατούνε να κινούνται ανάμεσά τους, με τη σκιώδη υπό- σταση της απουσίας τους. Η μνήμη σίγουρα δεν είναι Νέκυια, μπορεί, όμως, να γίνει εργαλείο αυ- τογνωσίας μέσα από την αναζήτηση της αλήθειας”.

Για τη “Νέκυια” του Χρόνη Μπότσογλου

του Δ. Ν. Μαρωνίτη

Να θυμίσω ότι η οδυσσειακή Νέκυια λειτούργησε -λίγο πολύ- ως λογοτεχνικό [και καλλιτεχνικό] αρχέτυπο, προκαλώντας πολλές διαδοχικές παραλλαγές, ανάλογα με την εποχή και το γούστο της. Γεγονός που σημαίνει ότι ο Μπότσογλου δεν μονολογεί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Έτσι κι αλλιώς τα μεγάλα έργα της λογοτεχνίας και της τέχνης συγκλίνουν με συμπάθεια σε όσους τα προσέχουν, δίχως να τα προσκυνούν, επειδή ψάχνουν κι αυτά μέσα στον χρόνο τη συνέχειά τους, την επιβίωσή τους. Μ’ αυτό το μέτρο κάθε παραλλαγή της οδυσσειακής Νέκυιας μπορεί να εκτιμηθεί και ως πράξη αμοιβαίου αναγνωρισμού.

Υπό τον όρο ότι ο νεότερος συγγραφέας ή καλλιτέχνης δέχεται να βυθιστεί μνημονικά στον κό- σμο των νεκρών, για να αναγνωρίσει αγαπημένες φωνές και σκιές, συνομιλώντας μαζί τους. Αυτό εξάλλου θα πει Νέκυια - λέξη μεταγενέστερη, παράγωγη από την ομηρική λέξη νέκυς, που σημαί- νει νεκρός. Μ’ αυτή την παράξενη για τα δικά μας ακούσματα ονομασία επέγραψαν εύστοχα οι αλεξανδρινοί φιλόλογοι την ενδέκατη ραψωδία, υποδηλώνοντας το περιεχόμενο και τη σκηνοθε- σία της. Γιατί, όπως σωστά σημειώνει ο Φάνης Κακριδής, “Νέκυια είναι το ανακάλημα, μια τελε- τή, που μ’ αυτήν οι ζωντανοί προσκαλούν τους νεκρούς να βγουν από τα βάθη του Άδη, για να τους συμβουλεύσουν το μέλλον”. Αναλόγως συμπεριφέρεται και ο Χρόνης Μπότσογλου.

Είδωλα καμόντων εικονίζει και ο Χρόνης Μπότσογλου, ομοιώματα σωμάτων που τα θυμάται επί- μονα και τα νοσταλγεί. Μόνο πού τώρα το είδωλο διπλασιάζεται· ζωγραφισμένο γίνεται είδωλο ει- δώλου. Από εκεί και πέρα ο αντικατοπτρισμός συνεχίζεται στο μάτι του θεατή.

Υπάρχουν, όπως φαίνεται από τα διάσημα αρχαία παραδείγματα, δύο τουλάχιστον τρόποι κα- θόδου ζωντανού ήρωα στον Άδη: ο ένας είναι μάλλον κατακτητικός· ό άλλος παρακλητικός. Τον κατακτητικό τρόπο εφαρμόζουν λόγου χάριν: ο Ορφέας, που φλέγεται από την επιθυμία να επα- ναφέρει στον πάνω κόσμο την αγαπημένη του Ευριδίκη· ή ο Θησέας και ο Πειρίθοος, που πήγαν να αρπάξουν από τα χέρια του Πλούτωνα την Περσεφόνη. Και βέβαια ο Ηρακλής, που κατεβαί- νοντας στον Άδη: τη μια φορά απελευθερώνει τον Θησέα και τον Πειρίθοο, τους ανεβάζει πάλι στη γη· την άλλη δαμάζει και μεταφέρει στον Ευρυσθέα τον άγρυπνο φύλακα του κάτω κόσμου, τον Κέρβερο· την τρίτη νεκρανασταίνει την Άλκηστη.

Αντίθετα, η κάθοδος του Οδυσσέα στον Άδη έχει το νόημα εντεταλμένης οφειλής· ο ήρωας, με σύσταση της Κίρκης, πρέπει να συνομιλήσει με τη μόνη έμφρονη σκιά του κάτω κόσμου, τον Τειρεσία, τον διάσημο μάντη που θα μπορέσει να εξηγήσει τη συνέχεια και το τέλος του πολυ- πλάνητου νόστου του. Με άλλα λόγια: σε μια δύσκολη καμπή της μετατρωικής του περιπέτειας, που τον κρατά μακριά από την Ιθάκη, ο Οδυσσέας καλείται να μιλήσει με τους νεκρούς, γιατί οι ζωντανοί δεν του φτάνουν. Καταπώς δηλαδή το φαντάστηκε ο Σεφέρης, στα δίσεχτα χρόνια του τελευταίου πολέμου, εκεί κάτω στην αυτοεξορία της Αφρικής, ομολογώντας στον “Στράτη θαλασ σινό ανάμεσα στους αγάπανθους” [ Ημερολόγιο Καταστρώματος Β' ]:

Είναι βαρύ και δύσκολο, δε μου φτάνουν οι ζωντανοί·
πρώτα γιατί δε μιλούν, κι ύστερα
γιατί πρέπει να ρωτήσω τους νεκρούς
για να μπορέσω να προχωρήσω παρακάτω.

Από τον οδυσσειακό Οδυσσέα παραδειγματίζεται και ο Χρόνης Μπότσογλου: καταδύεται στον δικό του κόσμο αγαπημένων νεκρών, ψάχνοντας τον δικό του Τειρεσία. Που απεικονίζεται με δι- πλασιασμένη τη μορφή δασκάλου-μάντη, στον οποίο μαθήτεψε μικρό παιδί ο Χρόνης Μπότσο- γλου - η μορφή του παιδιού προβάλλεται στα πόδια του δασκάλου. Σ’ αυτόν επιστρέφει, ώριμος πια, δόκιμος στον πόνο, δοκιμασμένος από τον χαμό δικών και φίλων, γυρεύοντας απόκριση για το νόημα της ζωής και του θανάτου.

Στην οδυσσειακή Νέκυια τα είδωλα καμόντων, πίνοντας αίμα, συνομιλούν με τον Οδυσσέα, αν ε- ξαιρέσουμε τον αμίλητο, οργισμένο ακόμη μαζί του, Αίαντα - μετά επιστρέφουν πάλι στην άφεγγη σιωπή τους. Τα ζωγραφισμένα είδωλα του Χρόνη Μπότσογλου στέκουν αμίλητα. ΄Εχουν ωστόσο απορροφήσει τη μιλιά τους μέσα στην εικόνα τους: στη χειρονομία τους, στην έκφρασή τους, στα ρούχα κ στα σκεύη τους· μ’ αυτά διηγούνται την ξοδεμένη ζωή τους, κάποτε κ την απόφαση του θανάτου τους.

Στη μικρή Νέκυια της εικοστής τέταρτης ραψωδίας [την αφηγείται ο ίδιος ο ποιητής] ο ψυχο- πομπός Ερμής οδηγεί τις ψυχές των σκοτωμένων μνηστήρων στον κάτω κόσμο κι αυτές τσιρί- ζουν σαν τις νυχτερίδες. Εδώ δεν μιλά πια κάποιος ζωντανός με τις σκιές του Άδη, όπως συμ- βαίνει στη μεγάλη Νέκυια. Μιλούν μεταξύ τους οι ψυχές των νεκρών: ο Αχιλλέας με τον Αγαμέμνο- να, ο Αγαμέμνονας με τους μνηστήρες, και ο διάλογός τους έχει να κάνει με το ένδοξο ή το άδοξο πέρασμά τους από τη ζωή στον θάνατο. Αναλόγως και τα είκοσι έξι ζωγραφισμένα είδωλα του Μπότσογλου, το ένα πλάι στο άλλο, καθένα στη σειρά και στην τάξη του, μοιάζει να συνομιλούν μεταξύ τους, ανταλλάσσοντας την ανήκουστη σε μας φωνή τους μαζί με την αποτυπωμένη σιωπή τους.

Στη μεγάλη Νέκυια τα είδωλα καμόντων είναι μυθολογικά, επώνυμα πρόσωπα, ήρωες και ηρωί- δες, δεν λείπει όμως και ο θίασος των προσηγορικά δηλωμένων, ο οποίος μάλιστα προτάσσεται στους επόμενους σπαρακτικούς στίχους:

Κι ευθύς μαζεύτηκαν
από το έρεβος του κάτω κόσμου ψυχές νεκρών που ο θάνατος
τους βρήκε: νύφες, παλικαράκια, συφοριασμένοι γέροντες,
κορίτσια τόσο τρυφερά, με λαβωμένη την καρδιά από το πρόωρο πένθος·
πολλοί κι οι χτυπημένοι από κοντάρια χάλκινα,
άντρες που πολεμώντας έπεσαν, στο χέρι τους κρατώντας
ματοβαμμένα τα όπλα τους.

Τα ζωγραφισμένα πάντως είδωλα του Χρόνη Μπότσογλου δεν είναι μήτε φανταστικά μήτε μυθο- λογικά· πρόκειται για πρόσωπα πραγματικά, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έσμιξαν μαζί του, κι ύστερα χάθηκαν. Παρά ταύτα, αυτά τα πραγματικά πρόσωπα, είδωλα πια μιας ζωγραφι- σμένης Νέκυιας, που ανταποκρίνεται στην αφηγηματική Νέκυια της Οδύσσειας, δανείζονται από το οδυσσειακό τους πρότυπο το μυθολογικό τους προσωπείο. Έτσι η εικόνα της μάνας παρα- πέμπει στην Αντίκλεια, του ηδονικού χορευτή στον Ελπήνορα, του δασκάλου στον Τειρεσία, και πάει λέγοντας. Οπότε γίνονται δισυπόστατα είδωλα: μισοπραγματικά, μισοφανταστικά.

Δεν είναι ωστόσο αχάριστα· ανταποδίδουν το οφειλόμενο χρέος, δανείζοντας τώρα στα μυθολογι- κά πρόσωπα της οδυσσειακής Νέκυιας ένα μερίδιο της δικής τους πραγματικότητας. Με αποτέ- λεσμα να γίνονται κι αυτά διπλά, καθώς εξ υστέρου αντικατοπτρίζουν την εικόνα πραγματικού προσώπου. Έτσι μύθος και πραγματικότητα συμβάλλονται.

Υπάρχει ωστόσο κι ένας ακόμη σύνδεσμος ανάμεσα στα οδυσσειακά είδωλα και στις αντιγραφές τους από τον Χρόνη Μπότσογλου. Και στις δύο περιπτώσεις τα είδωλα τα αναζητεί επίμονα και τα ανασχηματίζει οδυνηρά η μνήμη. Στις εικόνες του η βασανιστική αυτή μνήμη επιβάλλει τη δική του εικαστική απογύμνωση. Σώμα γυμνό ο ίδιος, άσπρο σαν τον καμμένο ασβέστη, αναδι- πλωμένο, ανακαλεί σκιές, που έχουν στο μεταξύ βουλιάξει στη λήθη κι είναι επώδυνο να τις ξανα- φέρει τώρα στο αυλάκι της μνήμης του.

Ανάλογως συμπεριφέρεται και ο Οδυσσέας στην οδυσσειακή Νέκυια. Ξεχνούμε συνήθως ότι η κάθοδος του ήρωα στον Άδη, όπως και οι άλλες ριψοκίνδυνες περιπέτειές του, έχουν συμβεί πριν από κάμποσα χρόνια, για την ακρίβεια: εννέα. Τώρα, στον δέκατο χρόνο του νόστου, ο Αλκί- νοος επιμένει να ακούσει, μαζί με την ταυτότητα του ξένου που φιλοξενεί στο παλάτι του, τα όποια κατορθώματά του· κυρίως τα πάθη του, αυτά που τον κάνουν να θρηνεί σπαραχτικά, ακούγοντας το τελευταίο τραγούδι του αοιδού Δημόδοκου για τον δούρειο ίππο. Έτσι ο Οδυσ- σέας ξεκινά τους Απολόγους του, αφήνοντας προτελευταία τη συνταρακτική Νέκυια. Στην εισα- γωγή ωστόσο των Απολόγων ο Οδυσσέας προειδοποιεί τον Αλκίνοο ότι η αναμνηστική διήγηση που του ζητά, θα φέρει στον ίδιο οδυρμό και στεναγμό. Μιλάμε επομένως για μνήμη ματωμένη που ματώνει. Στο σταυροδρόμι της συναντά ο Χρόνης Μπότσογλου τον Οδυσσέα της μεγάλης Νέκυιας και μαθητεύει στην αναδρομική του τέχνη.

Η Νέκυια της Οδύσσειας συντελείται σέ ένα τόπο, όπου συμβάλλονται: ο κυκλικός Ωκεανός· η υπερβόρεια χώρα και πόλη των Κιμμερίων, ανήλια δια παντός και παγερή· ο Πυριφλεγέθων και ο Κωκυτός, δύο ποτάμια σύνορο του κάτω κόσμου. Κι εκεί, ενώ κρατούν γερά τα σφάγια ο Περι- μήδης και ο Ευρύλοχος, ο Οδυσσέας με το μυτερό σπαθί του ανοίγει λάκκο -ένα πήχυ, φάρδος πλάτος- και χύνει τις σπονδές για τους νεκρούς: πρώτα μέλι με γάλα, κρασί μετά γλυκό, τρίτο νε- ράκι.

Γκρίζο, προς το άφεγγο μαύρο, και το φόντο του Χρόνη Μπότσογλου, πάνω στο οποίο αναδύ- ονται από το έρεβός τους οι μορφές, κατά κανόνα μοναχικές, σπανίως αχνά συντροφευμένες. Και το νερό θαρρείς τις καθρεφτίζει, αφήνοντας αραιά και που να φαίνεται το χρώμα: αλλού μελί, κάπου άσπρο σαν γάλα αρύ, και μόνο κατ’ εξαίρεση λίγο κόκκινο, γυρίζοντας στο μελανί. Έχει κι η Νέκυια του Μπότσογλου τον τόπο της, τον λάκκο, τις σπονδές της.

Η Νέκυια της Οδύσσειας είναι συμμετρική, ακολουθώντας τους κανόνες της ώριμης γεωμετρι- κής τέχνης· μοιρασμένη στα δύο, κάθε φορά με τρεις σκιές να προσέρχονται και να συνομιλούν με τον Οδυσσέα, πρώτα οι δικοί, μετά οι εταίροι. Προηγούνται: ο Ελπήνωρ, ο Τειρεσίας, η Αντί- κλεια· έπονται ο Αγαμέμνων, ο Αχιλλέας και ο Αίας· μεσολαβεί ο συναρπαστικός κατάλογος των ηρωίδων και ο νεκρώσιμος κύκλος κλείνει με τον κατάλογο καταραμένων ηρώων και του δυσυ- πόστατου Ηρακλή.

Μπορεί να είναι ασύμμετρη η Νέκυια του Χρόνη Μπότσογλου, κρατεί ωστόσο τα δομικά στοιχεία του οδυσσειακού της προτύπου, τη διάκριση λόγου χάριν σε δικούς και φίλους. Στους δικούς προέχουν: τριπλή η μάνα, διπλός ο πατέρας· και ο κύκλος συμπληρώνεται με θεία, θείο, πεθερά, γιαγιά. Οι φίλοι πάλι είναι έντεχνοι, σπουδάζοντας ή ασκώντας διάφορες τέχνες: λαογραφία, θέα- τρο, χορό κ βέβαια ζωγραφική. Έξι ομότεχνοι ονομασμένοι προσέρχοναι σ’ αυτόν τον εικαστικό νεκρόδειπνο.

Κάθε Νέκυια έχει το τέλος της, το ανθεκτικό της όριο. για τους ζωντανούς που την ακούν, τη διαβάζουν, τη βλέπουν. Γιατί, όπως λέει και η μάνα Αντίκλεια στον γιο της: δεν πρέπει να μείνει κι άλλο στο έρεβος του Άδη.
Οι πιο παρήγοροι στίχοι της οδυσσειακής Νέκυιας δείχνουν να ανεβαίνει ο Οδυσσέας πάλι στο φως του πάνω κόσμου, αναπλέοντας τον Ωκεανό:

Έτσι ομαλά ταξίδευαν του Ωκεανού οι ροές το πλοίο,
πρώτα με τα κουπιά, ύστερα μόνο με  το πρίμο αγέρι.

Ήσυχος νόστος, όσο ακόμη μας χαρίζεται η ζωή - μέσα και από τη Νέκυια του Χρόνη Μπότσο- γλου.

Δημαρχείο Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη

Π. Τσαλδάρη 10, Νίκαια
Τ: 210 4278100

Δείτε το Δημαρχείο Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη σε μεγάλο χάρτη

ΠΕΝ: Προσωπική Νέκυια [Πρόσκληση]

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Η Πνευματική Εστία Νίκαιας τιμά τον Γιάννη Κακουλίδη
• έπεα & γράμματα: Είδωλα καμόντων
• Εξομολόγηση Ενός Οικονομικού Δολοφόνου

Η ιστορία που ακολουθεί για εμάς ξεκίνησε το 2009. Σήμερα, 4 χρόνια μετά τη δημιουργία των αγαλμάτων κ 2 από την στιγμή που αρχίσαμε να επιδιώκουμε το αυτονόητο κατά τη γνώμη μας, βρεθήκαμε μάρτυρες όχι μόνο της εγκατάλειψης [που έχουμε συνηθίσει πλέον] αλλά και της απόλυτης καταστροφής.

Αν επισκεφτεί κάποιος τον χώρο, μπορεί πολύ γρήγορα να καταλάβει, ότι πέρα από τα αγάλματα δεν θα δει τίποτε άλλο. Ούτε τα ονόματα των δημιουργών, ούτε τους τίτλους των έργων. Γενικό- τερα υπάρχει μια προχειρότητα, με τα γλυπτά τοποθετημένα πάνω σε μαδέρια και μερικά από αυτά βαμμένα με σπρέι. Αποφασίσαμε τότε λοιπόν [το '09] να ανακαλύψουμε εμείς ποιος μπο- ρεί να μας δώσει απαντήσεις. Ψάχνοντας, βρήκαμε πως ο αρμόδιος, είναι το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου και πιο συγκεκριμένα η κα Σοφία Γρηγοριάδου [Διεύθυνση: Γανοχώρων 1β Νίκαια, τηλ.: 2104906066, fax: 2104921931].

Αρχές του Ιούνη του 2009 επικοινωνήσαμε για πρώτη φορά. Στην ερώτησή μας να μάθουμε λίγα περισσότερα για τα έργα και τους δημιουργούς τους, μας είπε πως κάπου είχε τα κείμενα από κάτι παλιότερο που είχε ετοιμάσει, αλλά τώρα δεν έχει χρόνο να ψάξει στα mail της, γιατί πνίγεται με τις εκδηλώσεις του Δήμου. Επιμένοντας λίγο παραπάνω, μας είπε να της τηλεφωνήσουμε σε ένα μήνα. Αρχές του Ιούλη κάνουμε την δεύτερη μας επικοινωνία, αλλά η απάντηση ήταν η ίδια. Όταν της είπαμε όμως ότι θα αναφέρουμε στο halkidona.gr αυτά ακριβώς -τρομοκρατημένη σχεδόν- μας ζητά να κάνουμε επίσημα ένα έγγραφο προς τον προϊστάμενo της, κ. Σταύρο Κορο- μπίλη. Το κάναμε αμέσως [αρ. πρωτ. 981, 1η Ιουλίου 2009]. Δεκαπέντε ημέρες μετά επικοινω- νήσαμε και πάλι και ανακαλύψαμε πως παρότι το αίτημα έγινε πλέον επίσημα και ονομαστικά, δεν είχε φτάσει ακόμα στα χέρια του ανθρώπου που απευθυνόταν. Ρωτώντας το γιατί, μας α- πάντησε πως δεκαπέντε ημέρες τώρα, δεν είχε δει καθόλου τον κο Κορομπίλη. Στη συνέχεια μας διαβεβαίωσε πως ανεξάρτητα από το τι θα πει ο προϊστάμενός της [για τα ονόματα των δημιουργών] εμείς θα μπορούσαμε να αρχίσουμε [ ! ] να το συζητάμε στα τέλη Σεπτεμβρίου [ ! ]. Τέσσερις [4] μήνες μετά! Τέσσερις [4] μήνες θα χρειαστούν για να βρεθούν τα ονόματα των δημιουργών [από το email που έχει ήδη στο λογαριασμό της] λόγω φόρτου από τις πολιτιστικές εκδηλώσεις!

Την ευχαριστήσαμε και εμείς, λέγοντας πως θα γράψουμε ότι ακριβώς μας είπε στο blog. Ποια ήταν η απάντηση της μετά από αυτό; “Λυπάμαι” μας είπε, γιατί δεν έχουμε την κατανόηση να καταλάβουμε ότι είναι πνιγμένη και πως δεν μπορεί να καταλάβει -με τη σειρά της- γιατί την πι- έζουμε τόσο πολύ. Ρωτώντας την γιατί θεωρεί πίεση το διάστημα των 4ων μηνών που μας όρισε και γιατί δεν θέλει να το γράψουμε, βγήκε από τα ρούχα της. Ακολούθησαν φωνές από την ίδια και γενικότερα ένας απίστευτος διάλογος που τελικά κατάφερε να καταλήξει κάπου. Που; Σε μια έγγραφη απάντηση από το Πνευματικό Κέντρο, δέκα ημέρες μετά, που μας επισυνάπτει το έν- τυπο “πρόσφυγες” που είχε γίνει για το συμπόσιο που προηγήθηκε με χορηγό τα Ολυμπιακά Ακίνητα και σε σύμπραξη με το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος [το ΕΕΤΕ, το 2006 που είχε γίνει το συμπόσιο, βρισκόταν υπό την προεδρεία της κας Εύας Μελά, που σήμερα είναι βουλευτής του ΚΚΕ], πριν ακόμα έρθουν τα αγάλματα. Το μόνο που αναφέρεται βέβαια στο φυλ- λάδιο αυτό είναι τα βιογραφικά όλον των δημιουργών που προσεκλήθησαν και τον χαιρετισμό Μπενετάτου βεβαίως. Δεν αναφέρει πόσοι τελικά συμμετείχαν, δεν αναφέρει ποιος έκανε ποια δημιουργία, δεν αναφέρει τον τίτλο κάθε μιας δημιουργίας. Γενικότερα δεν αναφέρει τίποτα απ’ όσα ζητήσαμε για να παρουσιάσουμε κάτι ολοκληρωμένο. Ένα απλό φυλλάδιο μας έστειλε, που ενδεχομένως βρήκε κάπου καταχωνιασμένο στο Πνευματικό Κέντρο, έτσι για να απαλλαχθεί από εμάς. Δεν έψαξε για το mail και ούτε πρόκειται να το κάνει μετά από αυτή την απάντηση. Από την άλλη, δε νομίζουμε να υπάρχει [έστω και σε κάποιο συρτάρι], κάποιο πρόγραμμα ολοκλήρωσης αυτής τη έκθεσης, που από το 2006 βρίσκεται παρατημένη.

Το συμπέρασμα αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει και η μετέπειτα προσπάθεια που κάναμε με το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών, το οποίο μετά από ορισμένα δεκάδες τηλέφωνα [δίχως καμία διάθεση υπερβολής] κατάφερε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν έχει τίποτα άλλο παρά μό- νο τα τηλέφωνα όλων όσων είχαν κληθεί, δίχως όμως να μπορεί να μας πει με βεβαιότητα ποιοι από αυτούς ανταποκρίθηκαν. Σα να μην έφθανε αυτό, μας πρότεινε να ξεκινήσουμε ένα κύκλο επαφών [εμείς] με τους δημιουργούς, στέλνοντας όλες τις φωτογραφίες και ζητώντας τους να βρουν πιο από τα έργα είναι το δικό τους και να μας το ονομάσουν. Το κερασάκι στην τούρτα μπήκε όταν μας είπε ότι πολλοί από τους δημιουργούς, δεν γνωρίζουν κάποια άλλη πέραν της μητρικής τους γλώσσας [σ.σ. οι καλλιτέχνες κατάγονται από Αίγυπτο, Αλβανία, Γεωργία, Αρμενία, Βουλγαρία και άλλες χώρες]! Κάπως έτσι τελείωσε και το 2009.

Το 2010 προσπαθήσαμε και πάλι μέσα από δράσεις μας να εκφράσουμε αυτή την ανάγκη αλλά μάταια, ώσπου με έκπληξη είδαμε -λίγο πριν τις εκλογές- ένα φυλλάδιο του Δήμου μας που ανα- φέρει πως εκεί έχουν σχεδιαστεί να γίνουν σπουδαία πράγματα, μεγάλα και τρανά, που πολύ θέ λανε να τα κάνουν 8 χρόνια αλλά μόλις τότε -λίγο πριν τις εκλογές- κατάφεραν να σχεδιάσουν.

Σήμερα λοιπόν, σε μια βόλτα που κάναμε με τη γυναίκα μου, διαπιστώσαμε με θλίψη πως τα α- γάλματα δεν είναι πλέον μόνο εγκαταλελειμμένα αλλά επιπλέον σπασμένα και κατεστραμ- μένα. Τα συμπεράσματα δικά σας…

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη

Μπορεί σε κάποιους το ύφος αυτού του κειμένου να ενοχλεί, αλλά παρακαλώ πιστέψτε με, είναι στιγμές που δεν συγκρατείς την υπομονή σου -όσο και αν θέλεις- μπρος στην εξαθλίωση των πάντων, ακόμα και αυτόν που πιστεύουμε ότι χρειάζονταν το ελάχιστο της αγάπης και των προσπαθειών μας.
Ελπίζουμε η νέα δημοτική αρχή, που έχουμε ήδη ενημερώσει και γνωρίζουμε πως και η ίδια έχει διαπιστώσει το θλιβερό αυτό γεγονός, να προσπαθήσει να βοηθήσει την πόλη μας, που κάποτε ήταν υπερήφανη για τον πολιτισμό της…

01.07.2009 [αρ. πρωτ. 0981]: Αίτηση για τους Δημιουργούς και τους Τίτλους των έργων

24.07.2009 [αρ. πρωτ. 1092]: Απάντηση στο υπ’ αριθμ. 0981 αίτημα για τους Δημιουργούς και τους Τίτλους των έργων

Διεθνές Συμπόσιο Γλυπτικής “πρόσφυγες”

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Δήμος Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη: Πνευματικό Κέντρο
• Ολυμπιακά Ακίνητα
• Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος

Πρόκειται για μια πραγματικά εξαιρετική ταινία, με πάρα πολλές διακρίσεις όπως: το βραβείο κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που διεξάγεται στην Σαραγόσα, το δεύτερο βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Σεούλ και πολλά άλλα.

Βασισμένο σε σπάνιο προπαγανδιστικό υλικό, με δραματοποιημένες φιλμ-νουάρ σκηνές, κι απο- κλειστικές εξομολογήσεις του best seller συγγραφέα Τζον Πέρκινς, αυτό το συναρπαστικό ντο- κιμαντέρ ρίχνει φως στους άγνωστους μηχανισμούς που χρησιμοποιούν εκείνοι που κυβερνούν  σήμερα τον κόσμο μας, στις ρίζες της ισλαμικής τρομοκρατίας και τους λόγους που τόσο μεγά- λο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού ζει στα όρια της ανέχειας.

Πρόκειται για την απόλυτη απάντηση στην ερώτηση του πρώην προέδρου της Αμερικής, Τζορτζ Μπους: “Γιατί μας μισούν;”

Δύο πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής πεθαίνουν κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Πίσω από τις δολοφονίες βρίσκονται τα τσακάλια της C.I.A. και μια ομάδα οικονομικών δολοφόνων. Ενα στέλεχος της ομάδας αποκαλύπτει την αλήθεια σε ένα εξαγριωμένο πλήθος, κάπου στην Λατινική Αμερική…

Ο Τζον Πέρκινς, από το 1971 έως το ’81, εργάστηκε στην πολυεθνική εταιρία συμβούλων Chas. T. Main ως οικονομολόγος. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν ένας Οικονομικός Εκτελεστής, στρατολογημένος από τις μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Όπως είχε ορκισθεί όταν στρατολογήθηκε, κράτησε το στόμα του κλειστό, ώσπου, με αφορμή τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, αποφάσισε να εκθέσει δημοσίως την αθέατη πλευρά της αμερικανικής εταιρειοκρατίας συγγράφοντας την Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου όπου στο βιβλίο αυτό βασίστηκε το ομότιτλο ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου.

Ο Τζον Πέρκινς υπήρξε ένα από τα εξέχοντα μέλη της μυστικής ομάδας των “οικονομικών δολο φόνων”, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν ψευδείς οικονομικές αναφορές, εξαγορές, εκβιασμούς, σεξ και φόνους για να εξαπλωθεί η αμερικανική αυτοκρατορία μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά από μια μακρόχρονη εσωτερική μάχη που καταγράφει το φιλμ, ο Πέρκινς συναν- τά στον Ισημερινό την κόρη του δολοφονημένου προέδρου της χώρας και μιλά μπροστά σε ένα εξαγριωμένο Λατινοαμερικάνικο κοινό.

“…η ταινία αποκαλύπτει μερικά ραδιουργά γεγονότα. Οι σκηνές του κοινού στο Κίτο, που ορθώ- νεται ενάντια στην αμερικανική πολιτική σε καθηλώνουν”.

New York Times

Πνευματική Εστία Νίκαιας

Δ. Καρακουλουξή 45, 184 50 Νίκαια
Τ: 210 4920980
F: 210 4913384
eMail: pen1958@gmail.com

Δείτε την Πνευματική Εστία Νίκαιας σε μεγάλο χάρτη

Δημαρχείο Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη

Π. Τσαλδάρη 10, Νίκαια
Τ: 210 4278100

Δείτε το Δημαρχείο Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη σε μεγάλο χάρτη

Πνευματική Εστία Νίκαιας: Εξομολόγηση Ενός Οικονομικού Δολοφόνου

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Εξομολόγηση Ενός Οικονομικού Δολοφόνου
• Βικιπαίδεια: Στέλιος Κούλογλου