Η ιστορία που ακολουθεί για εμάς ξεκίνησε το 2009. Σήμερα, 4 χρόνια μετά τη δημιουργία των αγαλμάτων κ 2 από την στιγμή που αρχίσαμε να επιδιώκουμε το αυτονόητο κατά τη γνώμη μας, βρεθήκαμε μάρτυρες όχι μόνο της εγκατάλειψης [που έχουμε συνηθίσει πλέον] αλλά και της απόλυτης καταστροφής.

Αν επισκεφτεί κάποιος τον χώρο, μπορεί πολύ γρήγορα να καταλάβει, ότι πέρα από τα αγάλματα δεν θα δει τίποτε άλλο. Ούτε τα ονόματα των δημιουργών, ούτε τους τίτλους των έργων. Γενικό- τερα υπάρχει μια προχειρότητα, με τα γλυπτά τοποθετημένα πάνω σε μαδέρια και μερικά από αυτά βαμμένα με σπρέι. Αποφασίσαμε τότε λοιπόν [το '09] να ανακαλύψουμε εμείς ποιος μπο- ρεί να μας δώσει απαντήσεις. Ψάχνοντας, βρήκαμε πως ο αρμόδιος, είναι το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου και πιο συγκεκριμένα η κα Σοφία Γρηγοριάδου [Διεύθυνση: Γανοχώρων 1β Νίκαια, τηλ.: 2104906066, fax: 2104921931].

Αρχές του Ιούνη του 2009 επικοινωνήσαμε για πρώτη φορά. Στην ερώτησή μας να μάθουμε λίγα περισσότερα για τα έργα και τους δημιουργούς τους, μας είπε πως κάπου είχε τα κείμενα από κάτι παλιότερο που είχε ετοιμάσει, αλλά τώρα δεν έχει χρόνο να ψάξει στα mail της, γιατί πνίγεται με τις εκδηλώσεις του Δήμου. Επιμένοντας λίγο παραπάνω, μας είπε να της τηλεφωνήσουμε σε ένα μήνα. Αρχές του Ιούλη κάνουμε την δεύτερη μας επικοινωνία, αλλά η απάντηση ήταν η ίδια. Όταν της είπαμε όμως ότι θα αναφέρουμε στο halkidona.gr αυτά ακριβώς -τρομοκρατημένη σχεδόν- μας ζητά να κάνουμε επίσημα ένα έγγραφο προς τον προϊστάμενo της, κ. Σταύρο Κορο- μπίλη. Το κάναμε αμέσως [αρ. πρωτ. 981, 1η Ιουλίου 2009]. Δεκαπέντε ημέρες μετά επικοινω- νήσαμε και πάλι και ανακαλύψαμε πως παρότι το αίτημα έγινε πλέον επίσημα και ονομαστικά, δεν είχε φτάσει ακόμα στα χέρια του ανθρώπου που απευθυνόταν. Ρωτώντας το γιατί, μας α- πάντησε πως δεκαπέντε ημέρες τώρα, δεν είχε δει καθόλου τον κο Κορομπίλη. Στη συνέχεια μας διαβεβαίωσε πως ανεξάρτητα από το τι θα πει ο προϊστάμενός της [για τα ονόματα των δημιουργών] εμείς θα μπορούσαμε να αρχίσουμε [ ! ] να το συζητάμε στα τέλη Σεπτεμβρίου [ ! ]. Τέσσερις [4] μήνες μετά! Τέσσερις [4] μήνες θα χρειαστούν για να βρεθούν τα ονόματα των δημιουργών [από το email που έχει ήδη στο λογαριασμό της] λόγω φόρτου από τις πολιτιστικές εκδηλώσεις!

Την ευχαριστήσαμε και εμείς, λέγοντας πως θα γράψουμε ότι ακριβώς μας είπε στο blog. Ποια ήταν η απάντηση της μετά από αυτό; “Λυπάμαι” μας είπε, γιατί δεν έχουμε την κατανόηση να καταλάβουμε ότι είναι πνιγμένη και πως δεν μπορεί να καταλάβει -με τη σειρά της- γιατί την πι- έζουμε τόσο πολύ. Ρωτώντας την γιατί θεωρεί πίεση το διάστημα των 4ων μηνών που μας όρισε και γιατί δεν θέλει να το γράψουμε, βγήκε από τα ρούχα της. Ακολούθησαν φωνές από την ίδια και γενικότερα ένας απίστευτος διάλογος που τελικά κατάφερε να καταλήξει κάπου. Που; Σε μια έγγραφη απάντηση από το Πνευματικό Κέντρο, δέκα ημέρες μετά, που μας επισυνάπτει το έν- τυπο “πρόσφυγες” που είχε γίνει για το συμπόσιο που προηγήθηκε με χορηγό τα Ολυμπιακά Ακίνητα και σε σύμπραξη με το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος [το ΕΕΤΕ, το 2006 που είχε γίνει το συμπόσιο, βρισκόταν υπό την προεδρεία της κας Εύας Μελά, που σήμερα είναι βουλευτής του ΚΚΕ], πριν ακόμα έρθουν τα αγάλματα. Το μόνο που αναφέρεται βέβαια στο φυλ- λάδιο αυτό είναι τα βιογραφικά όλον των δημιουργών που προσεκλήθησαν και τον χαιρετισμό Μπενετάτου βεβαίως. Δεν αναφέρει πόσοι τελικά συμμετείχαν, δεν αναφέρει ποιος έκανε ποια δημιουργία, δεν αναφέρει τον τίτλο κάθε μιας δημιουργίας. Γενικότερα δεν αναφέρει τίποτα απ’ όσα ζητήσαμε για να παρουσιάσουμε κάτι ολοκληρωμένο. Ένα απλό φυλλάδιο μας έστειλε, που ενδεχομένως βρήκε κάπου καταχωνιασμένο στο Πνευματικό Κέντρο, έτσι για να απαλλαχθεί από εμάς. Δεν έψαξε για το mail και ούτε πρόκειται να το κάνει μετά από αυτή την απάντηση. Από την άλλη, δε νομίζουμε να υπάρχει [έστω και σε κάποιο συρτάρι], κάποιο πρόγραμμα ολοκλήρωσης αυτής τη έκθεσης, που από το 2006 βρίσκεται παρατημένη.

Το συμπέρασμα αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει και η μετέπειτα προσπάθεια που κάναμε με το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών, το οποίο μετά από ορισμένα δεκάδες τηλέφωνα [δίχως καμία διάθεση υπερβολής] κατάφερε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν έχει τίποτα άλλο παρά μό- νο τα τηλέφωνα όλων όσων είχαν κληθεί, δίχως όμως να μπορεί να μας πει με βεβαιότητα ποιοι από αυτούς ανταποκρίθηκαν. Σα να μην έφθανε αυτό, μας πρότεινε να ξεκινήσουμε ένα κύκλο επαφών [εμείς] με τους δημιουργούς, στέλνοντας όλες τις φωτογραφίες και ζητώντας τους να βρουν πιο από τα έργα είναι το δικό τους και να μας το ονομάσουν. Το κερασάκι στην τούρτα μπήκε όταν μας είπε ότι πολλοί από τους δημιουργούς, δεν γνωρίζουν κάποια άλλη πέραν της μητρικής τους γλώσσας [σ.σ. οι καλλιτέχνες κατάγονται από Αίγυπτο, Αλβανία, Γεωργία, Αρμενία, Βουλγαρία και άλλες χώρες]! Κάπως έτσι τελείωσε και το 2009.

Το 2010 προσπαθήσαμε και πάλι μέσα από δράσεις μας να εκφράσουμε αυτή την ανάγκη αλλά μάταια, ώσπου με έκπληξη είδαμε -λίγο πριν τις εκλογές- ένα φυλλάδιο του Δήμου μας που ανα- φέρει πως εκεί έχουν σχεδιαστεί να γίνουν σπουδαία πράγματα, μεγάλα και τρανά, που πολύ θέ λανε να τα κάνουν 8 χρόνια αλλά μόλις τότε -λίγο πριν τις εκλογές- κατάφεραν να σχεδιάσουν.

Σήμερα λοιπόν, σε μια βόλτα που κάναμε με τη γυναίκα μου, διαπιστώσαμε με θλίψη πως τα α- γάλματα δεν είναι πλέον μόνο εγκαταλελειμμένα αλλά επιπλέον σπασμένα και κατεστραμ- μένα. Τα συμπεράσματα δικά σας…

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη

Μπορεί σε κάποιους το ύφος αυτού του κειμένου να ενοχλεί, αλλά παρακαλώ πιστέψτε με, είναι στιγμές που δεν συγκρατείς την υπομονή σου -όσο και αν θέλεις- μπρος στην εξαθλίωση των πάντων, ακόμα και αυτόν που πιστεύουμε ότι χρειάζονταν το ελάχιστο της αγάπης και των προσπαθειών μας.
Ελπίζουμε η νέα δημοτική αρχή, που έχουμε ήδη ενημερώσει και γνωρίζουμε πως και η ίδια έχει διαπιστώσει το θλιβερό αυτό γεγονός, να προσπαθήσει να βοηθήσει την πόλη μας, που κάποτε ήταν υπερήφανη για τον πολιτισμό της…

01.07.2009 [αρ. πρωτ. 0981]: Αίτηση για τους Δημιουργούς και τους Τίτλους των έργων

24.07.2009 [αρ. πρωτ. 1092]: Απάντηση στο υπ’ αριθμ. 0981 αίτημα για τους Δημιουργούς και τους Τίτλους των έργων

Διεθνές Συμπόσιο Γλυπτικής “πρόσφυγες”

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Δήμος Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη: Πνευματικό Κέντρο
• Ολυμπιακά Ακίνητα
• Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος

Τον είχα αναζητήσει γιατί ήθελα να παρουσιάσω την δουλειά που κάνει μέσω της θεατρικής ομάδας του “Ιωνικού Θεάτρου”. Η αλήθεια είναι ότι την βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν θα είχε ιδιαίτερο λόγο να βρίσκεται στο halkidona.gr αν η ομάδα αυτή δεν ήταν της Νίκαιας, με την μόνη διαφορά βέβαια, πως ανεβάζει παραστάσεις στον Κορυδαλλό. Εύλογα αυτό ήταν και το πρώτο μου ερώτημα…

Η απάντησή του, αν και αποκαρδιωτική, δεν διέφερε πολύ από αυτή που φανταζόμουνα: Ο Δήμαρχος της Νίκαιας κύριος Στέλιος Μπενετάτος και το Συμβούλιο του Πνευματικού Κέντρου της Πόλης, απέρριψαν τόσο την αίτηση του “Ιωνικού Θεάτρου”, όσο και την επιθυμία πολλών Προέδρων Μικρασιατικών Σωματείων της Νίκαιας, για τη παρουσίαση του έργου “Μας χωρίζει μια θάλασσα”. Αυτή βέβαια δεν ήταν η πρώτη τους απόρριψη, είχαν προηγηθεί και άλλες. Ως δικαιολογία αυτής του της πρακτικής, ο κ. Σ. Κορομπίλης [Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου και φαρμακοποιός στο επάγγελμα, όπως μας επισήμανε ο κ. Παπαδόπουλος] προφασίστηκε το γεγονός ότι η ίδια θεατρική ομάδα είχε ξανανεβάσει πριν μερικά χρόνια και πάλι κάποια παράσταση στη Νίκαια και δεν μπορεί να ανεβάζει ολοένα. Χαμογέλασε για μια στιγμή και συνέχισε: ελπίζω να είναι λάθος, γιατί αλίμονο αν ο Δήμαρχος και ο Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου της πόλης βάζουν τέτοια κριτήρια στις επιλογές τους για την Τέχνη, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχουν ελάχιστοι θεατρικοί φορείς στην πόλη. Κοντοστάθηκε, είπε και δυο οδηγίες στα παιδιά που πάλευαν με τα σκηνικά και συνέχισε: Το “Μας χωρίζει μια θάλασσα” που ανεβάζουμε για δεύτερη χρονιά, αφορά Μικρασιάτες και μάλιστα κατοίκους της Νίκαιας. Από την άλλη είμαστε μια ομάδα που αποτελείται στο 100% της από άτομα που γεννήθηκαν και ζουν στη Νίκαια αλλά παρόλα αυτά είμαστε εξόριστοι, τραγικό – τέλος πάντων… η ζωή συνεχίζεται. Ο Κορυδαλλός μας υποδέχτηκε στους φιλόξενους χώρους του και μάλιστα μας παρουσίασε στο βιβλίο της Πόλης ως την παλαιότερη θεατρική του ομάδα.

halkidona.gr: Το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κορυδαλλού είναι σήμερα το σπίτι σας λοιπόν.
Α. Παπαδόπουλος: Ναι, και όχι μόνο τώρα. Τα τελευταία χρόνια ανεβάζουμε εδώ τις παραστάσεις μας. Ο Δήμος Κορυδαλλού έχει δώσει πολύ μεγάλη βαρύτητα στον Πολιτισμό. Τώρα που μιλάμε, στο κτήριο, σε διαφορετικούς ορόφους, προβάρουν άλλες 3 θεατρικές ομάδες.

halkidona.gr: Πείτε μου δυο λόγια για το έργο.
Α. Παπαδόπουλος: Το “Μας χωρίζει μια θάλασσα” είναι μια εκδοχή για το μικρασιατικό ζήτημα. Ίσως σου φανεί περίεργο αυτό που σου λέω αλλά είναι μια πανανθρώπινη προσέγγιση με αφορμή τον μικρασιατικό, αφορά όμως γενικότερα τους πολέμους.
Το έργο ξεκινά ανάποδα. Ξεκινά με την καταστροφή. Είναι μία ταβέρνα στη Σμύρνη το ’22 στην οποία ζει μια οικογένεια και διάφοροι άλλοι χαρακτήρες, όπως η τραγουδίστρια η φίλη του γιού του ταβερνιάρη κτλ. Κάποιοι από αυτούς, μετά την καταστροφή, έχουν προλάβει να περάσουν στην Ελλάδα και κάποιοι άλλοι μένουνε πίσω.
Η οικογένεια έχει μια κόρη που ασχολείται με τον χορό η οποία κάνει μαθήματα χορού σε ένα κοριτσάκι. Το κοριτσάκι αυτό καταφέρνει να έρθει στην Ελλάδα, ή κόρη τους όμως μένει πίσω. Ένας ταχυδρόμος λοιπόν πηγαινοφέρνει γράμματα ανάμεσα σε αυτούς τους δυο κόσμους.

halkidona.gr: Η ιστορία αυτή μας περιγράφει την καταστροφή;
Α. Παπαδόπουλος: Η ιστορία του έργου είναι η ιστορία αυτών των ανθρώπων που έμειναν εκεί…

halkidona.gr: Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε;
Α. Παπαδόπουλος: Το μήνυμα που περνάει αυτό το έργο είναι ότι μια φυσική καταστροφή, ή μια ανθρώπινη καταστροφή όπως είναι ένας πόλεμος, δεν μπορεί να εξουδετερώσει κάποιες αλήθειες, οι οποίες παραμένουν αιώνιες…

halkidona.gr: Δηλαδή;
Α. Παπαδόπουλος: Για παράδειγμα το να πεθάνει κάποιος δεν σημαίνει αναγκαστικά πως έχει τελειώσει και μια ιστορία.

halkidona.gr: Είναι κάποια ιστορία όλα αυτά; Εννοώ πραγματική ιστορία.
Α. Παπαδόπουλος: Την ιστορία της Σεβαστής [της μικρής κοπέλας που έκανε τα μαθήματα χορού με τη δασκάλα της], την άκουγα από παιδάκι, μεγάλωσε μαζί μου περιμένοντας τη στιγμή που θα της ξαναέδινα σάρκα και οστά. Αυτή η στιγμή ήρθε με τη συμπλήρωση φέτος 80 χρόνων από το θάνατό της. Κάποια πρόσωπα είναι εντελώς φανταστικά, κάποια άλλα όμως όχι.
Η Οικογένεια της Σεβαστής [η οικογένειά μου] είναι από τους πρώτους κατοίκους που θεμελίωσαν την πόλη της Νίκαιας.

Αυτό που ήθελα να μεταφέρω μέσα από το κείμενο, ήταν μια προσωπική εμπειρία που μου συνέβη τον Οκτώβριο του 2007, όταν πρωτοπήγα στην Ιωνία.
Βρισκόμουν λίγο πιο έξω από τον Τσεσμέ όταν για πρώτη φορά βγήκα από το αυτοκίνητο και πάτησα το πόδι μου στην μικρασιατική εξοχή. Παντού δέντρα και λουλούδια και μπροστά μου μια πολύ όμορφη και ήρεμη θάλασσα. Κάθισα σε έναν βράχο και ήρθαν ξαφνικά γύρω μου εκατοντάδες χιλιάδες μορφές γνωστών και αγνώστων που έκαναν θόρυβο, γελούσαν, μιλούσαν δυνατά, πήγαιναν στις δουλειές τους σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Σα να μην τους πείραξε ποτέ κανείς…
Ξανακοίταξα τη θάλασσα. Απέναντί μου η Ελλάδα. Μια στενή μπλε λωρίδα που ήταν όμοια με τον ουρανό.
Αυτή που μου ακούμπησε πρώτη φορά τον ώμο και μ’ έκανε να γράψω το έργο ήταν η Ανεζί. Ίσως νόμιζε πως είχα συναντήσει τον Βλάση της ή πως έφερνα νέα του. Μετά ήρθε ο Ταχυδρόμος και μετά όλοι οι άλλοι…

halkidona.gr: Η δασκάλα χορού; Το έργο έχει μουσική επένδυση;
Α. Παπαδόπουλος: Είναι γεμάτο τραγούδια τα οποία τα έχει γράψει όλα ο Γιώργος Κομνάς. Εδώ είναι τώρα και μας βοηθά… 8 τραγούδια αν θυμάμαι καλά και 4-5 μουσικές.

halkidona.gr: Είπατε ότι το έχετε ξαναπαίξει;
Α. Παπαδόπουλος: Ναι. Το έχουμε παίξει στην Καισαριανή, στον Κορυδαλλό και τον Πειραιά προς το παρόν, φυσικά στη Νίκαια δεν το ‘χουμε παίξει, δεν γίνεται όπως είπαμε [γέλια].

halkidona.gr: Κάνατε αίτηση;
Α. Παπαδόπουλος: Φυσικά και έχουμε κάνει αίτηση, αλλά δεν μας απαντούν. Είναι καθώς φαίνεται πολύ υψηλό το πνευματικό επίπεδο της Πόλης μας και δεν μπαίνουν καν στον κόπο να μας απαντήσουν…

halkidona.gr: Πότε ξεκινάτε;
Α. Παπαδόπουλος: Πρεμιέρα έχουμε αυτή την Κυριακή 6 Δεκ. και θα παίζουμε κάθε Κυριακή εδώ, στην αίθουσα “Πλειάδες” του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Κορυδαλλού “Μελίνα Μερκούρη” [Γρ. Λαμπράκη και Καρυταίνης 4].

halkidona.gr: Σας εύχομαι η αίθουσα του θεάτρου να είναι πάντα γεμάτη. Εμείς θα έρθουμε σίγουρα. Καλή επιτυχία.
Α. Παπαδόπουλος: Ευχαριστώ.

.

η Ταυτότητα του Έργου:

Ιωνικό Θέατρο

Έργο: Μας Χωρίζει μια θάλλασα
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Αντώνης Παπαδόπουλος
Μουσική: Γιώργος Κομνάς
Χορογραφίες: Μαρία Χαλκιά
Παίζουν:
Μαρία Αμερικάνου [Μαρία]
Δέσποινα Καραχρήστου [Σεβαστή]
Νίκος Λουκάς [Δημητρός]
Γιάννης Μοναστηρόπουλος [Στρατιώτης]
Βιργινία Μπούτση [Δασκάλα]
Άννα Ρουμπούλια [Σμαράγδα]
Ευγενία Πασπαλά [Ανεζί]
Σωτήρης Τζαμαλής [Βαγγέλης]
Μαρία Χαλκιά [Στάσα]
Κυριάκος Ψαρράκος [Ταχυδρόμος]

Παραστάσεις: κάθε Κυριακή
Ώρα: 20:00
Θέατρο: Πνευματικό Κέντρο Δ. Κορυδαλλού, Αίθουσα Πλειάδες
Διεύθυνση: Γρ. Λαμπράκη & Καρυταίνης 4, Κορυδαλλός
Τηλέφωνο: 210 4963914
Πρεμιέρα: Κυριακή 6 Δεκ. 2009

View Κορυδαλλός in a larger map
.

Ο Α. Παπαδόπουλος και το “Ιωνικό Θέατρο” προσφέρουν στους φίλους του halkidona.gr 10 διπλές προσκλήσεις. Όποιος λοιπόν ενδιαφέρεται να δει την παράσταση ας μας στείλει μήνυμα στο info@halkidona.gr με το ονοματεπώ- νυμό του για την κράτηση των εισιτηρίων.

.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Ιωνικό Θέατρο
• Οχι Μπενετάτου στο Μας χωρίζει μια θάλασσα
• αθηνόραμα
• InTheater.gr: το ελληνικό portal για το θέατρο

.

Η ιστορία αφορά μια μικρή έκθεση αγαλμάτων που υπάρχει μόνιμα στον περιβάλλοντα χώρο του Κατράκειου Δημοτικού Θεάτρου Νίκαιας, την οποία θέλαμε να αναδείξουμε γιατί μας άρεσε πολύ. Μας αρέσει κάθε τι ωραίο, γι’ αυτό και επιδιώκουμε μέσα από το blog μας να το προβάλουμε, βάζοντας και εμείς με αυτό τον τρόπο ένα μικρό πολιτιστικό λιθαράκι. Τα πράγματα όμως στον Δήμο μας δεν είναι και τόσο αισιόδοξα…

Αν επισκεφτεί κάποιος τον χώρο, μπορεί πολύ γρήγορα να καταλάβει, ότι πέρα από τα αγάλματα δεν θα δει τίποτε άλλο, ούτε τα ονόματα των δημιουργών, ούτε τους τίτλους των έργων. Γενικότερα υπάρχει μια προχειρότητα, με τα έργα τοποθετημένα πάνω σε μαδέρια και μερικά από αυτά βαμμένα με σπρέι. Αποφασίσαμε λοιπόν να ανακαλύψουμε εμείς ποιος μπορεί να μας δώσει απαντήσεις. Ψάχνοντας, βρήκαμε πως ο αρμόδιος, είναι το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου και πιο συγκεκριμένα η κα Σοφία Γρηγοριάδου [Γανοχώρων 1β Νίκαια, τηλ.: 2104906066, fax: 2104921931].

Αρχές του Ιούνη επικοινωνήσαμε για πρώτη φορά. Στην ερώτησή μας να μάθουμε λίγα περισσότερα για τα έργα και τους δημιουργούς τους, μας είπε πως κάπου είχε τα κείμενα από κάτι παλιότερο που είχε ετοιμάσει, αλλά τώρα δεν έχει χρόνο να ψάξει στα mail της, γιατί πνίγεται με τις εκδηλώσεις του Δήμου. Επιμένοντας λίγο παραπάνω, μας είπε να της τηλεφωνήσουμε σε ένα μήνα. Αρχές του Ιούλη κάνουμε την δεύτερη μας επικοινωνία, αλλά η απάντηση ήταν η ίδια. Όταν της είπαμε όμως ότι θα αναφέρουμε στο blog αυτά ακριβώς τρομοκρατημένη σχεδόν μας ζητά να κάνουμε επίσημα ένα έγγραφο προς τον προϊστάμενό της, κο Σταύρο Κορομπίλη. Το κάναμε αμέσως [αρ. πρωτ. 981, 1η Ιουλίου 2009]. Δεκαπέντε ημέρες μετά επικοινωνήσαμε και πάλι και ανακαλύψαμε πως παρότι το έτοιμα έγινε πλέον επίσημα και ονομαστικά, δεν είχε φτάσει ακόμα στα χέρια του ανθρώπου που απευθυνόταν. Ρωτώντας το γιατί, μας απάντησε γιατί δεκαπέντε ημέρες τώρα, δεν είχε δει καθόλου τον κο Κορομπίλη. Στη συνέχεια μας διαβεβαίωσε πως ανεξάρτητα από το τι θα πει ο προϊστάμενός της, για τα ονόματα των δημιουργών, εμείς θα μπορούσαμε να αρχίσουμε [!] να το συζητάμε στα τέλη Σεπτεμβρίου [!], τέσσερις μήνες μετά, τέσσερις μήνες θα χρειαστούν για να βρεθούν τα ονόματα των δημιουργών λόγο φόρτου από τις πολιτιστικές εκδηλώσεις. Την ευχαριστήσαμε και της είπαμε πως θα γράψουμε ότι ακριβώς μας είπε στο halkidona.gr Ποια ήταν η απάντηση; Λυπάμαι μας είπε, γιατί δεν έχουμε την κατανόηση να καταλάβουμε ότι είναι πηγμένη και πως δεν μπορεί να καταλάβει με τη σειρά της γιατί την πιέζουμε τόσο πολύ. Ρωτώντας την γιατί θεωρεί πίεση το διάστημα των 4ων μηνών που μας όρισε και γιατί δεν θέλει να το γράψουμε, βγήκε από τα ρούχα της. Ακολούθησαν φωνές από την ίδια και γενικότερα ένας απίστευτος διάλογος που τελικά κατάφερε να καταλήξει κάπου. Που; Σε μια έγγραφη απάντηση από το πνευματικό κέντρο, δέκα ημέρες μετά, που μας επισυνάπτει το έντυπο “πρόσφυγες” που είχε γίνει για το συμπόσιο που προηγήθηκε με χορηγό τα Ολυμπιακά Ακίνητα και σε σύμπραξη με το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος [το ΕΕΤΕ, το 2006 που είχε γίνει το συμπόσιο, βρισκόταν υπό την προεδρεία της κας Εύας Μελά, που σήμερα είναι βουλευτής του ΚΚΕ.], πριν ακόμα έρθουν τα αγάλματα. Το μόνο που αναφέρεται στο φυλλάδιο αυτό είναι τα βιογραφικά όλον των δημιουργών που προσεκλήθησαν και τον χαιρετισμό Μπενετάτου βεβαίως. Δεν αναφέρει πόσοι τελικά συμμετείχαν με δουλειές τους, δεν αναφέρει ποιος έκανε ποια δημιουργία, δεν αναφέρει τον τίτλο κάθε μιας δημιουργίας. Γενικότερα δεν αναφέρει τίποτα απ’ όσα ζητήσαμε για να παρουσιάσουμε κάτι ολοκληρωμένο. Ένα απλό φυλλάδιο μας έστειλε, που ενδεχομένως βρήκε κάπου χονιασμένο στο πνευματικό κέντρο, έτσι για να απαλλαχθεί από εμάς. Δεν έψαξε για το mail και ούτε πρόκειται να το κάνει, μετά από αυτή την απάντηση. Από την άλλη, δεν νομίζουμε να υπάρχει κάπου σε κάποιο συρτάρι έστω, κάποιο πρόγραμμα ολοκλήρωσης αυτής τη έκθεσης, που από το 2006 βρίσκεται παρατημένη. Τα συμπεράσματα δικά σας!

Εμείς φωτογραφήσαμε το χώρο και συνεχίζουμε να ψάχνουμε κάτι πιο συγκεκριμένο. Ελπίζουμε να μπορέσουμε να βρούμε μια άκρη, έτσι ώστε να σας παρουσιάσουμε ένα ολοκληρωμένο αφιέρωμα.

______________

Το έντυπο πρόσφυγες δημιουργήθηκε για το Διεθνές Συμπόσιο Γλυπτικής [Μάρμαρο Πέτρα - Πωρόλιθος] που πραγματοποιήθηκε 21 Αυγούστου με 24 Σεπτεμβρίου 2006 υπό την αιγίδα του Δήμου Νίκαιας, του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος και χορηγό τα Ολυμπιακά Ακίνητα.