Στις πυκνοκατοικημένες πόλεις της Ελλάδος, τα παιδιά δεν μπορούν να παίξουν στην ίδια τους τη γειτονιά.
Μια μικρή παρέα από την Πάτρα, αποφασίζει να ζητήσει από τον Δήμαρχο έναν ελεύθερο χώρο για παιχνίδι.

Κάθε μέρα, η Αλεξάνδρα, ο Βλαντ, η Χρύσα και η υπόλοιπη παρέα μαζεύονται μπροστά από το σπίτι του Χρήστου για να παίξουν ποδόσφαιρο μέχρι το βράδυ. Μόλις ξεκινήσουν το παιχνίδι, οι γείτονες αρχίζουν να διαμαρτύρονται, να φωνάζουν και να προσπαθούν να τους σταματήσουν με απειλές ή ακόμα και με τη βία.

Μοιάζει να μην υπάρχει λύση στο πρόβλημα, καθώς δεν έχουν που αλλού να παίξουν.

Η Αλεξάνδρα πιστεύει πως πρέπει να βρεθεί ένας χώρος όπου θα μπορούν να παίξουν ελεύθερα και χωρίς να κινδυνεύουν. Αποφασίζει να μιλήσει στον Δήμαρχο της πόλης τους. Ανακοινώνει την ιδέα στα υπόλοιπα παιδιά ζητώντας τους να τους συμπαρασταθούν.

Η παιδική επιτροπή συνεδριάζει και μέσα από διασκεδαστικές απόψεις, τσακωμούς και αρκετές αμφιβολίες αποφασίζουν να πάνε όλοι μαζί στο Δημαρχείο και να παρουσιάσουν το πρόβλημά τους. Ζητούν να δημιουργηθεί ένας χώρος παιχνιδιού σε ένα εγκαταλελειμμένο οικό- πεδο της γειτονιάς.

Ο αγώνας είναι σκληρός. Τα παιδιά είναι μαχητικά, όμως η δημοτική αρχή έχει άλλες απόψεις.

Θα καταφέρουν τελικά να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους η Αλεξάνδρα, ο Χρήστος, η Χρύσα και ο Βλαντ;

Διεκδικώντας το δικαίωμα της στο παιχνίδι, η μικρή παρέα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, μαθαίνει να μάχεται, να σχετίζεται και να ωριμάζει…

Παρακολουθώντας την αληθινή αυτή ιστορία με πρωταγωνιστές τέσσερα παιδιά ηλικίας 9-14 ετών ανακαλύπτουμε μέσα από χαριτωμένες αυθεντικές ατάκες, ξεκαρδιστικές σκηνές, αυθορ- μητισμό και τρυφερότητα, την αντίληψη που έχουν για την ζωή, τους μεγάλους, τη φιλία, την αγά- πη άνευ όρων και την ασίγαστη ανάγκη για παιχνίδι.

Οι χαρακτήρες με δικά τους λόγια

Αλεξάνδρα
Θέση: goalkeeper – Αρχηγός
Ηλικία: 11 ετών
Κύριε Δήμαρχε… με αυτά που έχω διαβάσει, το παιχνίδι είναι δικαίωμα όλων και θα θέλαμε εμείς τα παιδιά με κάθε τρόπο να το διεκδικήσουμε. Δεν ξέρω ποια είναι η γνώμη σας και ούτε με ενδιαφέρει να μάθω. Το ξέρω ότι έτσι όπως σας μιλάω, εσείς πιστεύεται ότι αυτό είναι έτσι αγένεια, αλλά δεν είναι. Είναι το δίκιο του παιδιού και θέλω με κάθε τρόπο να το εκφράσω και να το καταλάβετε για να γίνουν επιτέλους κάποια πράγματα για μπορέσουμε και εμείς να αισθαν- θούμε παιδιά.

Χρήστος
Θέση: Libero [αυτός που τρέχει πάνω-κάτω]
Ηλικία: 9 ετών
Θα του πούμε τι θέλουμε… και μετά θα μας ρωτήσει: Με τι το θες; Με χορτάρι, με πλακάκι, με τι; Και εμείς θα του πούμε… με χορτάρι… αληθινό.

Βλαντ
Θέση: Κεντρικός Αμυντικός
Ηλικία: 12 ετών
Εμείς χτες θέλαμε να παίξουμε μπάλα στη γειτονιά μας, αλλά μία μας έφυγε και πήγε κάτω από ένα αμάξι, μια πάνω σ’ ένα τζάμι και τελικά φύγαμε επειδή μας φώναξαν. Έτσι αναγκαζόμαστε να πηγαίνουμε σε internet café και καθόμαστε μέχρι να βραδιάσει και να πάμε σπίτι να κοιμηθούμε. Εκτός αυτού… χαλάμε και λεφτά!

Χρύσα
Θέση: Φορ – Επιθετικός
Ηλικία: 13 ετών
Μπαίνεις στο internet από τις 12 το πρωί έως τις 12 το βράδυ και παίζεις “Call Of Duty” ας πούμε και τι έχει κερδίσει; Ένα ΤΙΠΟΤΑ. Ενώ αν παίξεις μπάλα… έχει φάση… τσακώνεσαι, βάζεις γκολ, χαίρεσαι, λυπάσαι αν χάσεις, κερδίζεις, αθλείσαι χωρίς να το καταλαβαίνεις, κάνεις καλό στον εαυτό σου, δημιουργείς φιλίες, είσαι πιο δεμένος με τους φίλους σου… Τι internet και αηδί- ες…;

Σημείωμα Σκηνοθετών

Άγγελη: Πριν από δυο χρόνια είδα για πρώτη φορά τον Χρήστο, τον μικρό μου αδερφό, να παίζει μπάλα στη γειτονιά του. Ενθουσιάστηκα γιατί δεν πίστευα ότι ακόμα υπάρχουν παιδιά που παίζουν στις γειτονιές. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο όμως ήταν ότι η παρέα που αποτελείτο από παιδιά από την Αλβανία, την Ινδία, την Ουκρανία και την Ελλάδα, που είχαν καταφέρει να συνυπάρχουν χωρίς το παραμικρό ίχνος διάκρισης, παρά μόνο αυτής που είχε να κάνει με το ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής.
Όμως, παρόλο που τα παιδιά συνυπήρχαν και έπαιζαν αρμονικά, είχαν ένα μεγάλο πρόβλημα: τους ενήλικες της γειτονιάς και τον τρόπο που αντιμετώπιζαν τα ίδια και το παιχνίδι τους. Είχαν χωρίσει σε δυο μέτωπα: μεγάλοι εναντίον μικρών.

Αργύρης: Συζητώντας με γνωστούς και φίλους, γονείς και παιδιά στην Αθήνα, συνειδητοποιή- σαμε ότι η ίδια κατάσταση συμβαίνει σε πολλές γειτονιές. Αυτή η διαπίστωση ήταν το έναυσμα να πάρουμε την απόφαση να πούμε αυτήν την ιστορία, για να συζητήσουμε πως μεγαλώνουν τα παιδιά στις πόλεις και πως αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους. Προβλήματα που συχνά οι μεγάλοι δεν αντιλαμβάνονται αλλά έχουν πολύ μεγάλη σημασία στη ζωή των μικρών πολιτών.

Άγγελη: Έτσι, επιστρέψαμε στην Πάτρα για να πούμε την ιδέα μας στους μελλοντικούς πρωταγωνιστές, μη γνωρίζοντας ακριβώς πως θα εξελιχθεί η ιστορία. Εν τω μεταξύ η Αλεξάνδρα μας ανακοίνωσε ότι είχε διαβάσει τη σύμβαση των δικαιωμάτων του παιδιού και πως το κείμενο αυτό κατοχύρωνε το δικαίωμα των παιδιών στο παιχνίδι και μάλιστα το δικαίωμά τους να παίζουν ελεύθερα και ότι είχε αποφασίσει να πάει στον Δήμαρχο της Πάτρας για να διεκδικήσει τα δικαιώματά της.
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η ιστορία του “Τα Παιδία Δεν Παίζει / The Game Must Go On”.

Αργύρης: Ακολουθήσαμε την παρέα για ένα χρόνο. Μέσα από την δική τους ματιά, ανακαλύψαμε τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες της καθημερινότητας τους. Την ανάγκη τους να είναι πρωταγωνιστές και όχι παρατηρητές. Το πόσο γρήγορα μεγαλώνουν και το ρόλο της φιλίας στη ζωή τους, που τους επιτρέπει να τα ξεπερνούν όλα με χαμόγελο και παιχνίδι.

Άγγελη και Αργύρης [με μια φωνή]: Μέσα από την ταινία αποκομίσαμε υπέροχες σχέσεις με ανθρώπους που συνεργάστηκαν από καρδιάς για την υλοποίησή της. Κυρίως όμως συγκι- νούμαστε με τον δεσμό που δημιουργήσαμε με τα παιδιά και τους γονείς τους που μας δέχτηκαν με αγάπη στη ζωή τους και μας κάνουν να νιώθουμε μέλη των οικογενειών τους για πάντα.

Βιογραφικά

• Πρόσφατες ταινίες του Αργύρη Τσεπελίκα είναι το “Sugartown: Οι Γαμπροί” [Ντοκιμαν- τέρ, 2007, Δ/ντής Φωτογραφίας] για το ARTE/ZDF, την ΕΡΤ, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματο- γράφου και το YLE, το “Every Day After 4” [ταινία μ. μήκους, 2007, Σκηνοθέτης / Παραγω- γός] και το “Sugartown: η Επόμενη Μέρα” [Ντοκιμαντέρ, 2009, Δ/ντής Φωτογραφίας] για το κανάλι Al Jazeera, YLE, TSR, TV3, ΡΙΚ και την ΕΡΤ.

• Η Άγγελη Ανδικοπούλου σπούδασε κινηματογράφο και μεταξύ άλλων, έχει εργαστεί σε δημόσια προγράμματα για άτομα με αναπηρία και ως κλόουν σε εκδηλώσεις για παιδιά. Πρόσφατες ταινίες της περιλαμβάνουν το “Tito” [ταινία μ. μήκους, 2006, Σκηνοθέτης] και “Every Day After 4” [ταινία μ. μήκους, 2007, Σκηνοθέτης].

Ταυτότητα

Τα Παιδία Δεν Παίζει / The Game Must Go On

Από τις 25 Μαρτίου 2010, στις Αίθουσες…
Μια παραγωγή της ANEMON Productions
Σε συμπαραγωγή με την τηλεώραση του ΣΚΑΪ
Με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου
Υπό την αιγίδα της unicef
και την χορηγία της wind [κινητή, σταθερή και internet]

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη
Μια μεγαλούπολη, με παιδία που ζητούν έναν ελεύθερο χώρο για να παίξουν και ένας δήμαρχος που έχει άλλα σχέδια… Λέτε το δικό τους όνειρο να γίνει πραγματικότητα;

Αφιερωμένο στους γενναίους μας ιππότες που διεκδικούν ακόμα “Το Πάρκο Των ονείρων Τους”.

.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• CineMan.gr: Τα Παιδία Δεν Παίζει
• cinemart.gr: Τα Παιδία Δεν Παίζει
• Αλήθεια και Ψέματα για το Δασάκι της Δεξαμενής

.

Πιστεύουμε πως όταν θέλουμε να κάνουμε όμορφα πράγματα οφείλουμε να ρωτάμε τα παιδιά, αυτά άλλωστε έχουν και την μεγαλύτερη φαντασία όλων! Αν και δεν καταλαβαίνουμε πάντα τι θέλουν να μας πουν, νομίζουμε πως έχουμε να πάρουμε πολύ σημαντικά πράγματα από αυτά.

Οι ζωγραφιές των παιδιών, ελπίζουμε να αποτελέσουν μια γλυκιά απομάκρυνση του κακού δράκου που κοιμάται στο κάστρο του Δήμου μας και να αφυπνίσουν τον Βασιλιά, έτσι ώστε να ελευθερώσει τους υπηκόους του, που βρίσκονται εγκλωβισμένοι για χρόνια στο στοιχειωμένο δάσος της παλιάς δεξαμενής.

ο Λόγος
Το άλσος του Αγίου Φίλιππα βρίσκεται σε έναν από τους μεγαλύτερους ελεύθερους χώρους της Αττικής, στον λόφο Σελεπίτσαρη. Είναι το πάρκο της γειτονιάς μας, στα μονοπάτια του οποίου μεγαλώσαμε.

Η κατάστασή του σήμερα μας απογοητεύει και παρότι προσπαθήσαμε να πείσουμε τον Δήμο να ασχοληθεί σοβαρά, το αποτέλεσμα μας δημιουργεί ολοένα και μεγαλύτερη θλίψη.

View Νίκαια in a larger map

ο Σκοπός
Πιστεύουμε πως το πρώτο βήμα για να καταφέρουμε να αλλάξουμε την σημερινή κατάσταση του άλσους είναι να το επισκεφτούμε. Να βγούμε από το σπίτι [που τόσο έχουμε εγκλωβιστεί] και να κάνουμε μια βόλτα σε αυτό. Να διαπιστώσουμε και οι ίδιοι την θλιβερή του εικόνα και έτσι να σχηματίσουμε -μέσα μας πρώτα- την ανάγκη για κάτι καλύτερο. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να το διεκδικήσουμε.

Με την κίνησή μας αυτή ελπίζουμε να καταφέρουμε να μιλήσουμε στα παιδιά και τους γονείς. Ζητώντας τους μια ζωγραφιά για το πάρκο που θα ήθελαν, βάζουμε τα μυαλουδάκια τους, μέσα από το παιχνίδι, σε μια διαδικασία αναζήτησης για κάτι καλύτερο. Για εμάς είναι πολύ σημαντικό αυτό.

Το άλσος του Αγίου Φίλιππα πρέπει να ξαναγίνει σημείο αναφοράς στους περιπάτους μας. Πιστεύουμε πως δεν έχει χαθεί, θα πρέπει όμως και ο Δήμος να ασχοληθεί με περισσότερο μεράκι. Θα πρέπει όλοι να βάλουμε τα δυνατά μας να του δώσουμε χώρο να αναπνεύσει. Αυτό κάνουμε πράξη τούτη τη φορά με τη βοήθεια των παιδιών.

.

Στην Προσπάθεια αυτή δεν είμαστε μόνοι. H Δράση “Το Πάρκο Των Ονείρων Μου” βρίσκεται υπό την αιγίδα:

• του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης & Θρησκευμάτων
• του Γραφείο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της Δ/νσης Π/μιας Εκπαίδευσης Πειραιά

στηρίζουν επίσης:

• η Εφημερίδα “Καθημερινή” [Παιδική Εφημερίδα “Ερευνητές”]
• ο Ραδιοτηλεοπτικός Σταθμός “ΣΚΑΪ”
• το Ράδιο “Δίεση 101.3”
• η Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών “Ορνεράκης”
• το TVXS.gr
• το elamazi.gr
• η ζωγράφος Σίσσυ Γαβριηλίδη και
• οι Εκδόσεις TOUBI’S ΑΕ

Τα σχολεία που συμμετέχουν στη δράση μας, θα μοιραστούν για τις βιβλιοθήκες τους 3 ολοκληρωμένες σειρές της παιδικής – εικονογραφημένης εγκυκλοπαίδειας “Άτλας των Επιστημών”, καθώς επίσης και 30 βιβλία από τη σειρά “Μεγάλες Ανακαλύψεις”. Μετά το πέρας της δράσης, όλα τα παιδιά, θα πάρουν από ένα μικρό, αναμνηστικό επιτραπέζιο ημερολόγιο με επιλογές από τις ζωγραφιές τους.

.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Σβήσαν τα φώτα της δεξαμενής
• Βόλτα στη Δεξαμενή, μετά από 1 μήνα καθάρισμα!
• Το δικαίωμα στην Πόλη
• Αν δεις την Χαλκηδόνα από ψηλά…

.

Επιτέλους! Η παιδική χαρά στη γειτονιά αποκτά και πάλι τη χαμένη της μορφή. Τίποτα πια δεν θυμίζει την εγκατάλειψη χρόνων που είχε υποστεί. Μπορεί να μην έγινε αντικατάσταση των χαλασμένων παιχνιδιών, οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε πως γίνανε πράγματα και μάλιστα πολύ σημαντικά. Ο καθαρισμός των μπαζών, η τοποθέτηση σακουλών στους κάδους, η απομάκρυνση των χαλασμένων παιχνιδιών και η κοπή των επικίνδυνων σίδερων που προεξείχαν είναι εργασίες που επιτρέπουν πλέον στα παιδιά μας να επισπευτούν και πάλι την παιδική χαρά. Ευχαριστούμε την κα. Γάτη που δέχτηκε να μας ακούσει στο γραφείο της και ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση για την επιμέλεια του χώρου.

Ελπίζουμε αυτό να συνεχιστεί με διαρκή επιμέλεια του χώρου και η συνεργασία μας να επεκταθεί και σε άλλα πράγματα.

.

Τα νερά και οι υπόλοιπες ακαθαρσίες βέβαια από τα αυθαίρετα στον περιβάλλοντα χώρο παραμένουν.

Αυτή είναι η επιστολή που στείλαμε σήμερα, σε συνέχεια της παλαιότερης τηλεφωνικής μας επικοινωνίας, με αρ. πρωτ. 40307/23.07.2009:

κα Γάτη,

στην Χαλκηδόνα, στο δρόμο που οδηγεί στο Κατράκειο Δημοτικό Θέατρο, στη στροφή, υπάρχει μια παιδική χαρά η οποία εδώ και αρκετά χρόνια έχει εγκαταλειφτεί. Το αποτέλεσμα είναι να έχει γίνει επικίνδυνη λόγο των σπασμένων παιχνιδιών, των σίδερων που παραμονεύουν στην παραμικρή απροσεξία και των σκουπιδιών που υπάρχουν παντού.

Πριν από ένα μήνα επικοινωνήσαμε τηλεφωνικός μαζί σας και μας υποσχεθήκατε ότι θα επιληφθείτε προσωπικά για το θέμα το πολύ σε ένα μήνα. Με αφορμή το πολύ πρόσφατο σοβαρό περιστατικό του μικρού Ηλία, στην εγκαταλελειμμένη παιδική χαρά στο Μενίδι, ζητούμε την άμεση αποκατάσταση της έτσι ώστε να γίνει ξανά χώρος αναψυχής και ξεκούρασης για εμάς και τα παιδιά μας.

Παρακαλώ πολύ ενημερώστε μας για οποιαδήποτε, σχετική με το θέμα, δραστηριότητάς σας. Είμαστε πάντοτε στη διάθεσή σας.

Δείτε τον χάρτη σε μεγέθυνση

Πριν ένα μήνα και κάτι, κάναμε ένα φωτορεπορτάζ στο άλσος της δεξαμενής [δασάκι], μέσα από το οποίο θέλαμε να φωνάξουμε την ανάγκη μας να αναπνεύσουμε. Θέλαμε να πούμε, σε όλους αυτούς, πως κάτι πρέπει να κάνουμε με αυτό το μέρος, έτσι ώστε να ξαναγίνει χώρος άθλησης, περίπατου και αναψυχής για τους κατοίκους.

Πριν δεκαπέντε ημέρες, μιλήσαμε για μια ακόμα φορά, με την Αντιδήμαρχο Πρασίνου και Περιβάλλοντος κα Γάτη, η οποία μας πληροφόρησε ειρωνικά, σχεδόν απαξιωτικά και αγανακτισμένη για το θράσος μας να τολμήσουμε να την ρωτήσουμε κάτι τέτοιο, πως εδώ και ένα μήνα οι εργάτες του δήμου -συνεργία ολόκληρα- ιδρώνουν καθημερινά για να καθαρίσουν τον τόπο και πως αν πριν της τηλεφωνήσουμε, κάναμε πρώτα τον κόπο να επισπευτούμε το πάρκο, δε θα την ρωτούσαμε τώρα τέτοια πράγματα. Ντροπή μας. Μας ευχαρίστησε βέβαια για το ενδιαφέρον μας, αλλά δίχως να προλάβουμε να πούμε δεύτερη λέξη, μας το έκλεισε βιαστικά λέγοντας πως έχει πολύ δουλειά.

Πανευτυχής λοιπόν, λέω της Μαρίας, πως ήρθε η ώρα να δούμε και πάλι το πάρκο της γειτονιάς καθαρό και όμορφο, όπως μου το περιέγραφε πως ήταν παλιά. Παρότι είχαμε πολλές δουλειές στο σπίτι την Κυριακή, προγραμματίσαμε το απόγευμα μας να το περάσουμε εκεί. Θα είχε και πανσέληνο! Πήραμε σποράκια, πήραμε και την μηχανή να βγάλουμε τη φύση και μια και δυο, φτάσαμε στο πάρκο μας.

Αυτό που είδαμε όμως, αν και σε δυο-τρία σημεία φάνηκε να αλλάζει, δεν μας έπεισε. Και επειδή φύση δεν θα βλέπαμε και πάλι [πέραν της νεκρής], και επειδή όπως είπε και ο Δήμαρχος εμείς “αντιπολίτευση” είμαστε, είπαμε να φωτογραφήσουμε αυτό που βλέπαμε και να σας το δείξουμε. Τούτη τη φορά βέβαια προσθέτουμε και μερικά ερωτηματικά όπως: Τι είναι άραγε αυτό που τα συνεργεία του δήμου καθάριζαν ένα μήνα;

Σποράκια βέβαια δεν φάγαμε εκεί και για μια ακόμα φορά προτιμήσαμε έναν άλλο Δήμο.

Μια εικόνα λένε χίλιες λέξεις. Εμείς σας παραθέτουμε 59, ελπίζοντας να συγκινήσουν όσους νοιάζονται ακόμα! Τα συμπεράσματα δικά σας:

Καθαριότητα

Εγκατάλειψη

Οι Λάμπες

Κάτι μέσα μας λέει πως αν ρωτήσουμε την κα. Γάτη για τις λάμπες, θα σπεύσει να μας πει ότι δεν είναι δική της αρμοδιότητα, αλλά των τεχνικών ηλεκτρολόγων του Δήμου. Η αδυναμία συνεργασίας είναι ακόμα ένα χαρακτηριστικό μας άλλωστε.

Κηπουρική

Η κηπουρική στο Δήμο μας είναι πάντοτε εξαιρετική. Για σεμινάρια!

Τρύπες

Ανακαλύψαμε τρις στη βόλτα μας. Ίσως να υπάρχουν και άλλες. Με τις τρύπες προσοχή. Τα παιδιά πάντα από το χέρι.

Ξέρετε τι θα ήταν το ιδανικό για εμένα στη λειτουργία του Δήμου; Ξέρετε πως φαντάζομαι εγώ ότι θα έκαμα πράγματα αν ήμουν Αντιδήμαρχος Πρασίνου και Περιβάλλοντος;
Θα έπαιρνα την παρέα μου ένα απόγευμα και θα έκανα μια βόλτα στη δεξαμενή. Θα καθόμουν σε ένα παγκάκι [αν έβρισκα κάποιο καλό] και θα έγραφα σε μια κόλα χαρτί τις παρατηρήσεις μου μια-μια. Θα ρωτούσα και την παρέα μου και θα έγραφα στην ουσία το ιδανικό μέρος για την βόλτα μου. Ίσως να ρώταγα και τους σπαστικούς δημότες που με πρήζουν για το πάρκο [αυτό όμως πάει πολύ μάλλον]. Θα έγραφα: αυτό το παγκάκι θέλει φτιάξιμο, τούτο το φως άλλαγμα, το δεντράκι εδώ δίπλα κλάδεμα, η δεξαμενή καθάρισμα και βάψιμο, ωραία θα ήταν και μια καντίνα, ίσως και ένα ξύλινο σπιτάκι με εκθέματα της παλιάς δεξαμενή και της χλωρίδας που συναντά ο επισκέπτης, μαζί με ένα μικρό χάρτη κ.λπ.
Την άλλη ημέρα θα πήγαινα στον διευθυντή του γραφείου μου και θα του έλεγα πως εδώ έχουμε αυτά που πρέπει να γίνουν. Θα υπολογίζαμε μαζί χρόνο, έξοδα και θα συντονίζαμε ενδεχόμενες συνεργασίες με άλλους τομείς του δήμου. Ο διευθυντής θα επέβλεπε, να γίνουν όλα σωστά με βάση το χρονοδιάγραμμα και τους στόχους και στο τέλος, θα έπαιρνα το χαρτί που είχα γράψει με την παρέα μου, τον διευθυντή από το χέρι, τις γυναίκες μας, τα παιδιά μας, και ένα άλλο απόγευμα, θα έκανα την βόλτα μαζί τους, ώστε να ελέγξουμε τις εργασίες που έγιναν και να απολαύσουμε το αποτέλεσμα των κόπων μας. Να φάμε τα σποράκια μας, να πιούμε και τα αναψυκτικά μας.

Στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε τελικά; Τι είναι το δύσκολο σε όλα αυτά; Που κολλάει το πράγμα; Τι φταίει και η φαντασία, η διάθεση για δουλειά και ο έρωτας για τον τόπο έχουν χαθεί;

Οι απαντήσεις που μας έδωσε ήταν αρκετά σύντομες και αφοπλιστικές. Ποιο συγκεκριμένα για τον καθαρισμό του Αγίου Φίλιππα μας ενημέρωσε πως εδώ και ένα μήνα υπάρχουν συνεργεία του δήμου καθημερινά και περιποιούνται την περιοχή. Χαρήκαμε ιδιαίτερα για την κίνηση αυτή, αν και το δικό μας φωτορεπορταζ έγινε μόλις 24 ημέρες πριν και δεν διαπίστωσε κάτι τέτοιο. Όπως και να έχει όμως, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Με την πρώτη ευκαιρία, θα κάνουμε την βόλτα μας και θα επανέλθουμε.

Στην ερώτησή μας για την ανακύκλωση, ανέφερε πως ο δήμος δεν κάνει γιατί το 70% των ανακυκλώσιμων υλικών που συλλέγονται από τα φορτηγά καταλήγουν στις χωματερές και μόλις το 30% στις εταιρίες ανακύκλωσης. Όταν της ζητήσαμε όμως κάποιο έγγραφο που να πιστοποιεί τα λεγόμενά της, μας παρέπεμψε σε δηλώσεις που έκανε ο δήμαρχος Αθηνών και τίποτε παραπάνω. Συνέχισε λέγοντας πως ο δήμος σκέφτεται να εφαρμόσει δικό του μοντέλο ανακύκλωσης αλλά δεν είναι έτοιμος ακόμα και πως δεν συνεργάζεται με ιδιώτες που πλουτίζουν από λεφτά του δημοσίου.

Εμείς αναρωτιόμαστε απλά, μπαίνοντας σε αυτή την λογική των αβάσιμων δηλώσεων, ποιανού θα είναι τα φορτηγά της ανακύκλωσης και ποιος ορίζει τι θα κάνουν τα σκουπίδια, γιατί αν είναι του δήμου, τότε τι εμποδίζει την συσσώρευση του 100% των ανακυκλώσιμων στους ανακυκλωτές;

Επειδή όμως δεν είναι έτσι και επειδή μας αρέσει να ψάχνουμε ότι ακούμε, επικοινωνήσαμε εμείς με το γραφείο τύπου του δημάρχου Αθηνών και τον αντιδήμαρχο καθαριότητας, κ. Γιώργο Δημόπουλο για να μας διαφωτίσουν. Επιβεβαίωσαν λοιπόν αμφότεροι πως ουδέποτε έγινε τέτοια δήλωση και συμπλήρωσαν ότι ο δήμος Αθηναίων καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια και όχι μόνο ανακυκλώνει τα περιεχόμενα των μπλε κάδων αλλά συνεχίζει σε διαλογή και μερική ανακύκλωση και στα περιεχόμενα των υπολοίπων πράσινων κάδων. Τους ζητήσαμε, το περιεχόμενο της συζήτησής μας να είναι επίσημο και μας απάντησαν καταφατικά. Στην ερχόμενη εβδομάδα θα το έχουμε και εγγράφως, το οποίο θα προσκομίσουμε ασφαλώς στην κα Γάτη.

Από την άλλη, η ΕΕΑΑ [Ελληνική Εταιρία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης] έχουμε αναφέρει πως δεν είναι ιδιωτική εταιρία αλλά ένας μη κερδοσκοπικός φορέας [μια και τα κέρδη του δεν τα μοιράζει σαν μέρισμα σε ιδιώτες αλλά τα επανεπενδύει στο έργο της ανακύκλωσης] στον οποίο μέτοχος είναι και ο δήμος Νίκαιας [βάση του 35% που κατέχει η ΚΕΔΚΕ]. Δίνουμε όλοι μας χρήματα για την ανακύκλωση, μέσω των κρατήσεων που γίνονται παίρνοντας συσκευασίες, αλλά ο δήμος μας δεν τα εκμεταλλεύεται. Όλα αυτά όμως είναι το λιγότερο μπρος στην τεράστια οικολογική καταστροφή που συντηρεί με τις λογικές αυτές. Αν ο δήμος, μετά από 7 χρόνια στην καρέκλα της εξουσίας, δεν είναι έτοιμος ακόμα να εφαρμόσει το δικό του μοντέλο ανακύκλωσης τότε πότε θα είναι έτοιμος; Σε ενάμιση χρόνο γίνονται εκλογές και ο κόσμος θα τον κρίνει και γι’ αυτό.

Τέλος μιλήσαμε για την κατάσταση της παιδικής χαράς της γειτονιάς, που βρίσκεται κάτω από τα αυθαίρετα, στην στροφή προς το Κατράκειο. Η απάντηση της κας Γάτη ήταν ότι αυτή τη εποχή τρέχει με τους καθαρισμούς των ξερών χόρτων. Στην ερώτηση πότε θα το κοιτάξει δεν ήταν συγκεκριμένη. Όταν θέσαμε το όριο του ενός μήνα μας είπε πως θα γίνει σε πολύ μικρότερο διάστημα. Όταν της είπαμε να της ξανατηλεφωνήσουμε γι’ αυτό την επόμενη εβδομάδα, μας απάντησε πως εδώ εμείς δεν ξέρουμε για τον καθαρισμό του Αγίου Φίλιππα και νοιαζόμαστε τώρα για την παιδική χαρά; Και μας έκλεισε το τηλέφωνο βιαστικά πριν προλάβουμε να ρωτήσουμε κάτι ακόμα.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ξεχασμένη από όλους η παιδική χαρά στη γειτονιά μας, επικίνδυνη και βρώμικη. Η περιοχή είναι πυκνοκατοικημένη και δίπλα σε πάρκο αλλά αυτό δεν συγκινεί κανέναν.  Αποτέλεσμα να μην πατάει κανείς, σε μία παιδική χαρά που θα μπορούσε με συντήρηση, αλλαγή παιχνιδιών, τάπητα και καθαρισμό, να γεμίσει παιδικά χαμόγελα…

Στις 8 Ιουνίου έγινε η παραπάνω δημοσίευση από το elamazi.gr Σήμερα, η κατάσταση παραμένει ίδια. Δεν ενδιαφέρει κανέναν να αλλάξει το κλήμα.

Δείτε τον χάρτη σε μεγέθυνση

.

Επικίνδυνα σίδερα στα εγκαταλελειμμένα παιχνίδια.

.

Χαλασμένα παιχνίδια, ξερά χόρτα και σκουπίδια παντού.

.

Τα σκουπίδια κάνουν party.

.

Μόνιμη εστία μόλυνσης η περιοχή. Απόνερα από τα αυθαίρετα θέτουν σε κίνδυνο την υγεία παιδιών και των περαστικών.