Πέρα από το ίδιο το έργο, αυτό που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ήταν η μουσική του, την οποία δε σας κρύβω πως βρήκα εξαιρετική. Αυτός ήταν και ο λόγος που ζήτησα να μάθω περισσότερα…

Ο Γιώργος Κομνάς είναι ο μουσικοσυνθέτης που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά. Η συνέντευξη που μας παραχώρησε μας βοηθά να μάθουμε λίγα πράγματα παραπάνω για τον ίδιο και για τις δουλειές του.

halkidona.gr: Εμείς σε γνωρίσαμε τυχαία μέσα από το “Μας χωρίζει μια θάλασσα” του Αντώνη Παπαδόπουλου. Μια παράσταση που μιλά για τη Σμύρνη, την καταστροφή και τους ανθρώπους της. Η μουσική σου ήταν άριστα δεμένη με το έργο. Πες μας δυο λόγια γι’ αυτό. Πως έγινε η γνωριμία σου με τον Αντώνη, ποια τα ερεθίσματα για να γράψεις αυτά τα κομμάτια;

Γ. Κομνάς: Με τον Αντώνη Παπαδόπουλο γνωρίστηκα το 1996. Εκείνη την εποχή το Ιωνικό Θέατρο, ανέβαζε τη “ΝΥΦΗ”, ένα έργο που μιλά για τη Νίκαια, και τη Μικρασία. Θυμάμαι ότι με μάγεψε αμέσως  το έργο με την αμεσότητα και την ωριμότητα των χαρακτήρων κι έτσι ήταν η πρώτη, ουσιαστικά, επαφή μου με το θέατρο ως συνθέτης.  Στο “Μας χωρίζει μια θάλασσα”  κλήθηκα από τον Αντώνη να γράψω μία μουσική για ένα, επίσης, μικαρασιατικό έργο, αλλά κυρίως, κι αυτό το διαπίστωσα σε δεύτερο επίπεδο, για ένα έργο, που μιλούσε διαχρονικά για τον πόλεμο, τη φιλία, τον έρωτα, το θάνατο και τη ζωή. Προσπάθησα λοιπόν, να προσεγγίσω το θεατρικό κείμενο με βάση αυτά τα δεδομένα κι έτσι έγραψα μουσική και τραγούδια που ενώ φλερτάρουν με τον παραδοσιακό Σμυρνέικο ήχο, ωστόσο είναι τραγούδια σημερινά, δομημένα με σύγχρονες αρμονίες και τεχνικές εκτελέσεις.

Θα ήθελα εδώ να ευχαριστήσω όλα τα παιδιά του Ιωνικού Θεάτρου που ερμήνευσαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα τραγούδια, τη Μαρία Κρασοπούλου για την ξεχωριστή ερμηνεία της σε δύο κορυφαίες μουσικές στιγμές του έργου, την Ευγενία Πασπαλά για την υποστήριξη των τραγουδιών μου ενσαρκώνοντας το ρόλο της Ανεζί καθώς και τη Μαρία Χαλκιά για τις χορογραφίες της στα μουσικά μου θέματα.

halkidona.gr: Είσαι κάτοικος της Νίκαιας έτσι δεν είναι; Οι περισσότεροι που μένουν εδώ από γεννησιμιού τους, έχουν κάποια σχέση με την ιστορία του τόπου. Εσένα οι ρίζες σου είναι προσφυγικές;

Γ. Κομνάς: Δεν έχω ρίζες προσφυγικές. Κουβαλώ όμως μέσα μου ακούσματα της δεκαετίας του ΄70 και κυρίως του Ρεμπέτικου τραγουδιού. Θυμάμαι, αν κι ήμουν μικρός, τα κουτούκια του Πειραιά, μέσα στις στοές και τα υπόγεια καπηλειά. Θυμάμαι τις μουσικές του Λοΐζου, του Θεοδωράκη, τις καινοτομίες του Άκη Πάνου και γενικότερα το γνήσιο λαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι. Ο πατέρας μου άκουγε μόνο ρεμπέτικο και δεν ήταν λίγες οι φορές, που όταν κοιμόταν, “έκλεβα” από το μαξιλάρι του το τρανζιστοράκι, για ν’ ακούσω τις μαγικές μελωδίες των συνθετών του ρεμπέτικου. Έτσι μπορώ να πω, ότι οι ρίζες μου δεν είναι προσφυγικές, είναι όμως καθαρά… Πειραιώτικες…

halkidona.gr: Η μουσική πως σου προέκυψε; Θυμάσαι την πρώτη φορά που σκέφτηκες να ασχοληθείς με κάτι τέτοιο;

Γ. Κομνάς: Η επαφή μου με τη μουσική ξεκίνησε στα 12 μου χρόνια, όταν  ξεκίνησα μαθήματα πιάνου, τα οποία γρήγορα εγκατέλειψα. Από εκείνη την ηλικία όμως, ανακάλυψα και την ικανότητά μου να σκαρώνω μελωδίες, απλοϊκές στην αρχή, πιο σύνθετες αργότερα και να μελοποιώ ποιητές, όπως ο Καρυωτάκης, ο Πορφύρας, ο Λαπαθιώτης, η Πολυδούρη και μετέπειτα ο Παλαμάς. Αργότερα μου δόθηκε η ευκαιρία να συνθέσω μουσική για θέατρο.

halkidona.gr: Πρώτη φορά πότε έγραψες κάτι δικό σου;

Γ. Κομνάς: Όπως είπα, ξεκίνησα από την εφηβεία μου να συνθέτω. Θα έλεγα ότι ήταν μια εσωτερική ανάγκη έκφρασης, αλλά μπορώ να πω με σιγουριά τώρα, ότι ήταν και μια βαθειά διαδικασία μάθησης της μουσικής. Είμαι λοιπόν, ως εκ τούτου, ουσιαστικά, αυτοδίδακτος και εσαεί …μαθητευόμενος!

halkidona.gr: Από πού αντλείς την έμπνευσή σου; Είναι κάτι συγκεκριμένο ή διαφέρει κάθε φορά ανάλογα με το τι θέλεις να γράψεις;

Γ. Κομνάς: Τα θέματα τα οποία με συγκινούν, είναι το θέμα του έρωτα, της μοναξιάς, της θλίψης αλλά και το θέμα του θανάτου. Με αυτήν την έννοια, με αγγίζει περισσότερο ο ποιητικός, στιχουργικός ή θεατρικός λόγος που καταπιάνεται με αυτήν τη θεματολογία. Αν με ρωτήσεις τι θεωρώ  έμπνευση, θα απαντούσα, ότι είναι η διαδικασία δημιουργίας, που ενώ θεμελιώνεται στα βιώματα, με την πλατειά έννοια του όρου [εννοώντας δηλαδή τη γονιδιακά μεταφερόμενη αλλά και στο υποσυνείδητο καταγραφόμενη γνώση], ουσιαστικά οικοδομείται, με το πως νιώθει ο δημιουργός στις συγκεκριμένες συνθήκες, τη συγκεκριμένη στιγμή. Ανακαλεί, έτσι, ακούσια τα βιώματά του και προκύπτει το δημιούργημα… Όσον αφορά τις μουσικές μου επιδράσεις εκτός από το ρεμπέτικο, το hard rock της εφηβείας μου και την μετέπειτα ενασχόλησή μου με το έργο του ανεξάντλητου Μάνου Χατζιδάκι, οι επιρροές μου είναι γενικά η μουσική της Μεσογείου, τα fados, ο Ιταλικός Νότος και η ανατολική ethnic μουσική.

halkidona.gr: Το “Μας χωρίζει μια θάλασσα” δεν είναι η πρώτη σου δουλειά. Τι άλλο έχεις γράψει;

Γ. Κομνάς: Έχω γράψει ως επί το πλείστον μουσική για θέατρο και ντοκιμαντέρ. Έχω επενδύσει μουσικά, όλα τα  έργα του Ιωνικού Θεάτρου από το 1996 μέχρι σήμερα, έχω γράψει μουσική για το ντοκιμαντέρ: “Μελί, το Ελληνοχώρι”,  για ένα DVD  παρουσίασης των πρώτων κατοίκων της πόλης της Νίκαιας, υπό την αιγίδα του Δήμου Νικαίας, τη μουσική για την ταινία “Ο Άνθρωπος που κέρδισε τη ζωή”, που αναφέρεται στη ζωή και το έργο του Νικαιώτη δημοσιογράφου και στιχουργού Κώστα Βλουτή κ.α. Συνεργάστηκα επίσης με τον Αμερικανικό Θίασο Aperture Tectonics Theatre Co., στο έργο “Through Wyeth’s Window” σε σκηνοθεσία Paul Blo- re, που ανέβηκε στο Prince Music Theater της Philadelphia.  Ιδιαίτερη τιμή για μένα ήταν η συμμετοχή κάποιων μουσικών μου θεμάτων στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Fretwellflutes Music School των ΗΠΑ και η βράβευσή μου από τον Πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Μου- σουργών, κ. Θεόδωρο Αντωνίου για τη μελοποίηση του ποιήματος “Τα Τείχη” του Κ.Π. Καβάφη, στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Λογοτεχνικού Μαραθωνίου.

halkidona.gr: Το CD [Soundtrack του “Μας χωρίζει μια θάλασσα”] που έχουμε στα χέρια μας φαίνεται να μην έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Πότε να το αναμένουμε στα δισκοπωλεία;

Γ. Κομνάς: Η μουσική και τα τραγούδια του “Μας χωρίζει μια θάλασσα”, ενώ είναι μία ολοκληρωμένη δουλειά για το θέατρο, θεωρώ ότι χρειάζεται μια άλλη μουσική προσέγγιση, προκειμένου να εκδοθεί σε CD, ως αυτόνομη δουλειά…

halkidona.gr: Δουλεύεις κάτι άλλο αυτή την εποχή;

Γ. Κομνάς: Αυτήν την εποχή γράφω τη μουσική για μία ταινία μικρού μήκους με θέμα τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες, ενώ ετοιμάζω την έκδοση της πρώτης μου δισκογραφικής δουλειάς με τραγούδια δικά μου σε στίχους του Αντώνη Παπαδόπουλου, της Αγνής Παλάντζα, της Μαρίας Κρασοπούλου και άλλων. Σε αυτό το CD θα περιλαμβάνονται και κάποια τραγούδια, από το “Μας χωρίζει μια θάλασσα”.

Τελειώνοντας θα ήθελα να πω, ότι είναι σημαντική η προσπάθεια που κάνει το halkidona.gr προβάλλοντας τα θέματα της περιοχής μας με μία ιδιαίτερη αισθητική και κριτική ματιά και σας ευχαριστώ προσωπικά για την συμβολή σας στην προβολή του πολιτιστικού γίγνεσθαι της πόλη μας.

halkidona.gr: Αναμένουμε τη νέα σας δουλειά λοιπόν. Σας ευχαριστούμε. Η τιμή είναι δική μας.

.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Προσωπικός Ιστοχώρος Γιώργου Κομνά
• Ιωνικό Θέατρο
• Μας χωρίζει μια θάλασσα

.

Τον είχα αναζητήσει γιατί ήθελα να παρουσιάσω την δουλειά που κάνει μέσω της θεατρικής ομάδας του “Ιωνικού Θεάτρου”. Η αλήθεια είναι ότι την βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν θα είχε ιδιαίτερο λόγο να βρίσκεται στο halkidona.gr αν η ομάδα αυτή δεν ήταν της Νίκαιας, με την μόνη διαφορά βέβαια, πως ανεβάζει παραστάσεις στον Κορυδαλλό. Εύλογα αυτό ήταν και το πρώτο μου ερώτημα…

Η απάντησή του, αν και αποκαρδιωτική, δεν διέφερε πολύ από αυτή που φανταζόμουνα: Ο Δήμαρχος της Νίκαιας κύριος Στέλιος Μπενετάτος και το Συμβούλιο του Πνευματικού Κέντρου της Πόλης, απέρριψαν τόσο την αίτηση του “Ιωνικού Θεάτρου”, όσο και την επιθυμία πολλών Προέδρων Μικρασιατικών Σωματείων της Νίκαιας, για τη παρουσίαση του έργου “Μας χωρίζει μια θάλασσα”. Αυτή βέβαια δεν ήταν η πρώτη τους απόρριψη, είχαν προηγηθεί και άλλες. Ως δικαιολογία αυτής του της πρακτικής, ο κ. Σ. Κορομπίλης [Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου και φαρμακοποιός στο επάγγελμα, όπως μας επισήμανε ο κ. Παπαδόπουλος] προφασίστηκε το γεγονός ότι η ίδια θεατρική ομάδα είχε ξανανεβάσει πριν μερικά χρόνια και πάλι κάποια παράσταση στη Νίκαια και δεν μπορεί να ανεβάζει ολοένα. Χαμογέλασε για μια στιγμή και συνέχισε: ελπίζω να είναι λάθος, γιατί αλίμονο αν ο Δήμαρχος και ο Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου της πόλης βάζουν τέτοια κριτήρια στις επιλογές τους για την Τέχνη, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχουν ελάχιστοι θεατρικοί φορείς στην πόλη. Κοντοστάθηκε, είπε και δυο οδηγίες στα παιδιά που πάλευαν με τα σκηνικά και συνέχισε: Το “Μας χωρίζει μια θάλασσα” που ανεβάζουμε για δεύτερη χρονιά, αφορά Μικρασιάτες και μάλιστα κατοίκους της Νίκαιας. Από την άλλη είμαστε μια ομάδα που αποτελείται στο 100% της από άτομα που γεννήθηκαν και ζουν στη Νίκαια αλλά παρόλα αυτά είμαστε εξόριστοι, τραγικό – τέλος πάντων… η ζωή συνεχίζεται. Ο Κορυδαλλός μας υποδέχτηκε στους φιλόξενους χώρους του και μάλιστα μας παρουσίασε στο βιβλίο της Πόλης ως την παλαιότερη θεατρική του ομάδα.

halkidona.gr: Το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κορυδαλλού είναι σήμερα το σπίτι σας λοιπόν.
Α. Παπαδόπουλος: Ναι, και όχι μόνο τώρα. Τα τελευταία χρόνια ανεβάζουμε εδώ τις παραστάσεις μας. Ο Δήμος Κορυδαλλού έχει δώσει πολύ μεγάλη βαρύτητα στον Πολιτισμό. Τώρα που μιλάμε, στο κτήριο, σε διαφορετικούς ορόφους, προβάρουν άλλες 3 θεατρικές ομάδες.

halkidona.gr: Πείτε μου δυο λόγια για το έργο.
Α. Παπαδόπουλος: Το “Μας χωρίζει μια θάλασσα” είναι μια εκδοχή για το μικρασιατικό ζήτημα. Ίσως σου φανεί περίεργο αυτό που σου λέω αλλά είναι μια πανανθρώπινη προσέγγιση με αφορμή τον μικρασιατικό, αφορά όμως γενικότερα τους πολέμους.
Το έργο ξεκινά ανάποδα. Ξεκινά με την καταστροφή. Είναι μία ταβέρνα στη Σμύρνη το ’22 στην οποία ζει μια οικογένεια και διάφοροι άλλοι χαρακτήρες, όπως η τραγουδίστρια η φίλη του γιού του ταβερνιάρη κτλ. Κάποιοι από αυτούς, μετά την καταστροφή, έχουν προλάβει να περάσουν στην Ελλάδα και κάποιοι άλλοι μένουνε πίσω.
Η οικογένεια έχει μια κόρη που ασχολείται με τον χορό η οποία κάνει μαθήματα χορού σε ένα κοριτσάκι. Το κοριτσάκι αυτό καταφέρνει να έρθει στην Ελλάδα, ή κόρη τους όμως μένει πίσω. Ένας ταχυδρόμος λοιπόν πηγαινοφέρνει γράμματα ανάμεσα σε αυτούς τους δυο κόσμους.

halkidona.gr: Η ιστορία αυτή μας περιγράφει την καταστροφή;
Α. Παπαδόπουλος: Η ιστορία του έργου είναι η ιστορία αυτών των ανθρώπων που έμειναν εκεί…

halkidona.gr: Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε;
Α. Παπαδόπουλος: Το μήνυμα που περνάει αυτό το έργο είναι ότι μια φυσική καταστροφή, ή μια ανθρώπινη καταστροφή όπως είναι ένας πόλεμος, δεν μπορεί να εξουδετερώσει κάποιες αλήθειες, οι οποίες παραμένουν αιώνιες…

halkidona.gr: Δηλαδή;
Α. Παπαδόπουλος: Για παράδειγμα το να πεθάνει κάποιος δεν σημαίνει αναγκαστικά πως έχει τελειώσει και μια ιστορία.

halkidona.gr: Είναι κάποια ιστορία όλα αυτά; Εννοώ πραγματική ιστορία.
Α. Παπαδόπουλος: Την ιστορία της Σεβαστής [της μικρής κοπέλας που έκανε τα μαθήματα χορού με τη δασκάλα της], την άκουγα από παιδάκι, μεγάλωσε μαζί μου περιμένοντας τη στιγμή που θα της ξαναέδινα σάρκα και οστά. Αυτή η στιγμή ήρθε με τη συμπλήρωση φέτος 80 χρόνων από το θάνατό της. Κάποια πρόσωπα είναι εντελώς φανταστικά, κάποια άλλα όμως όχι.
Η Οικογένεια της Σεβαστής [η οικογένειά μου] είναι από τους πρώτους κατοίκους που θεμελίωσαν την πόλη της Νίκαιας.

Αυτό που ήθελα να μεταφέρω μέσα από το κείμενο, ήταν μια προσωπική εμπειρία που μου συνέβη τον Οκτώβριο του 2007, όταν πρωτοπήγα στην Ιωνία.
Βρισκόμουν λίγο πιο έξω από τον Τσεσμέ όταν για πρώτη φορά βγήκα από το αυτοκίνητο και πάτησα το πόδι μου στην μικρασιατική εξοχή. Παντού δέντρα και λουλούδια και μπροστά μου μια πολύ όμορφη και ήρεμη θάλασσα. Κάθισα σε έναν βράχο και ήρθαν ξαφνικά γύρω μου εκατοντάδες χιλιάδες μορφές γνωστών και αγνώστων που έκαναν θόρυβο, γελούσαν, μιλούσαν δυνατά, πήγαιναν στις δουλειές τους σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Σα να μην τους πείραξε ποτέ κανείς…
Ξανακοίταξα τη θάλασσα. Απέναντί μου η Ελλάδα. Μια στενή μπλε λωρίδα που ήταν όμοια με τον ουρανό.
Αυτή που μου ακούμπησε πρώτη φορά τον ώμο και μ’ έκανε να γράψω το έργο ήταν η Ανεζί. Ίσως νόμιζε πως είχα συναντήσει τον Βλάση της ή πως έφερνα νέα του. Μετά ήρθε ο Ταχυδρόμος και μετά όλοι οι άλλοι…

halkidona.gr: Η δασκάλα χορού; Το έργο έχει μουσική επένδυση;
Α. Παπαδόπουλος: Είναι γεμάτο τραγούδια τα οποία τα έχει γράψει όλα ο Γιώργος Κομνάς. Εδώ είναι τώρα και μας βοηθά… 8 τραγούδια αν θυμάμαι καλά και 4-5 μουσικές.

halkidona.gr: Είπατε ότι το έχετε ξαναπαίξει;
Α. Παπαδόπουλος: Ναι. Το έχουμε παίξει στην Καισαριανή, στον Κορυδαλλό και τον Πειραιά προς το παρόν, φυσικά στη Νίκαια δεν το ‘χουμε παίξει, δεν γίνεται όπως είπαμε [γέλια].

halkidona.gr: Κάνατε αίτηση;
Α. Παπαδόπουλος: Φυσικά και έχουμε κάνει αίτηση, αλλά δεν μας απαντούν. Είναι καθώς φαίνεται πολύ υψηλό το πνευματικό επίπεδο της Πόλης μας και δεν μπαίνουν καν στον κόπο να μας απαντήσουν…

halkidona.gr: Πότε ξεκινάτε;
Α. Παπαδόπουλος: Πρεμιέρα έχουμε αυτή την Κυριακή 6 Δεκ. και θα παίζουμε κάθε Κυριακή εδώ, στην αίθουσα “Πλειάδες” του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Κορυδαλλού “Μελίνα Μερκούρη” [Γρ. Λαμπράκη και Καρυταίνης 4].

halkidona.gr: Σας εύχομαι η αίθουσα του θεάτρου να είναι πάντα γεμάτη. Εμείς θα έρθουμε σίγουρα. Καλή επιτυχία.
Α. Παπαδόπουλος: Ευχαριστώ.

.

η Ταυτότητα του Έργου:

Ιωνικό Θέατρο

Έργο: Μας Χωρίζει μια θάλλασα
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Αντώνης Παπαδόπουλος
Μουσική: Γιώργος Κομνάς
Χορογραφίες: Μαρία Χαλκιά
Παίζουν:
Μαρία Αμερικάνου [Μαρία]
Δέσποινα Καραχρήστου [Σεβαστή]
Νίκος Λουκάς [Δημητρός]
Γιάννης Μοναστηρόπουλος [Στρατιώτης]
Βιργινία Μπούτση [Δασκάλα]
Άννα Ρουμπούλια [Σμαράγδα]
Ευγενία Πασπαλά [Ανεζί]
Σωτήρης Τζαμαλής [Βαγγέλης]
Μαρία Χαλκιά [Στάσα]
Κυριάκος Ψαρράκος [Ταχυδρόμος]

Παραστάσεις: κάθε Κυριακή
Ώρα: 20:00
Θέατρο: Πνευματικό Κέντρο Δ. Κορυδαλλού, Αίθουσα Πλειάδες
Διεύθυνση: Γρ. Λαμπράκη & Καρυταίνης 4, Κορυδαλλός
Τηλέφωνο: 210 4963914
Πρεμιέρα: Κυριακή 6 Δεκ. 2009

View Κορυδαλλός in a larger map
.

Ο Α. Παπαδόπουλος και το “Ιωνικό Θέατρο” προσφέρουν στους φίλους του halkidona.gr 10 διπλές προσκλήσεις. Όποιος λοιπόν ενδιαφέρεται να δει την παράσταση ας μας στείλει μήνυμα στο info@halkidona.gr με το ονοματεπώ- νυμό του για την κράτηση των εισιτηρίων.

.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Ιωνικό Θέατρο
• Οχι Μπενετάτου στο Μας χωρίζει μια θάλασσα
• αθηνόραμα
• InTheater.gr: το ελληνικό portal για το θέατρο

.