Για πρώτη φορά από την πρώτη κιόλας εκδήλωση μνήμης για τα γεγονότα του Μπλόκου της Κοκκινιάς, ο Δήμος και η ΠΕΑΕΑ, οι δυο φορείς που μέχρι τούδε συνυπήρχαν τις ημερομηνίες αυτές, διασπούν τις δράσεις τους.
Για πρώτη φορά οι εκδηλώσεις χωρίζονται σαν να ‘ναι κάτι το διαφορετικό, δημιουργώντας αναπόφευκτα, από πείσμα, εμμονή και αθεράπευτο κομματισμό, χάσμα στους δημότες της πό- λης και ιδιαίτερα στα παιδιά που δεν πρέπει, δεν μπορούν και δεν θέλουν [ και καλά κάνουν ] να καταλάβουν τι γίνεται με τους “μεγάλους” που ‘χουν μπλέξει.

Μου είναι αδιανόητο ακόμα να κατανοήσω πως αλλιώς θα ‘πρεπε να διαχειριστώ τα δυο eMails [ένα από τον δήμο και ένα από τη Λαϊκή Συσπείρωση - για λογαριασμό της ΠΕΑΕΑ] με τις προ- σκλήσεις για τις εκδηλώσεις μνήμης του Μπλόκου. Μήπως θα έπρεπε και εμεις να κάνουμε ό- πως όλοι (!); Ότι δηλαδή “οι άλλοι” απλά δεν υπάρχουν; Θα ‘πρεπε να συντάξουμε δυο άρθρα [για τον καθένα χωριστά] ή μήπως τρία [κι ένα για τους “αγανακτισμένους” που ετοιμάζονται κι αυτοί να κάνουν κάτι (!!!)] ή τέσσερα [κι ένα για να γράψουμε δυο λόγια -να ξαναθυμηθούμε- τι συνέβη, μακριά και πέρα από τις όποιες σημερινές ντροπιαστικές αντιπαραθέσεις]; Λέτε να υπάρχει και πέντε;
Τελικά, από πείσμα και ‘μεις, επιλέξαμε ένα που θα τους συμπεριλαμβάνει όλους. Ενα που ελπί- ζουμε να πείσει ορισμένους πως δεν μπορούν να διαχειρίζονται την ιστορία του τόπου ως κληρονόμοι της, γιατί πολύ απλά ο κόσμος τότε ήταν ένα και σαν ένα οφείλουμε να τον θωρούμε, στη μνήμη όλων όσων αγωνίστηκαν απέναντι σε έναν εχθρό -δίχως να κοιτούν κόμματα και ιδεολογίες- για να είμαστε εμείς σήμερα λεύτεροι να κάνουμε τούτες τις ντροπές.
συνέχεια »