Όπως είναι γνωστό, ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης θεωρείται ένας από τους τρεις κορυ- φαίους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Οι άλλοι δύο είναι το Κοινοβούλιο, και τα Συνδικάτα.

Αν και υποτονικά σε σχέση με τις προηγούμενες αναμετρήσεις, έχουμε πάρει ήδη μια γεύση για το τι πρόκειται να συμβεί: γαλάζιοι, τιρκουάζ, πράσινοι, λαχανί, ροζ, κόκκινοι και κατακόκκινοι υποψήφιοι διασταυρώνουν τα ήθη τους ζητώντας να τους ψηφίσουμε για να μας σώσουν απ’ όλα τα κακά που πρόκειται να μας συμβούν, ή για να μη μας ξανασυμβούν όλα τα κακά που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια με την “κακούργα κεντρική διοίκηση”, την κυβερνητική πλειοψη- φία.

Φταίει μόνο η ισχύουσα νομοθεσία; το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο για την τοπική αυτοδιοίκηση που δε της δίνει αρκετές και σαφείς αρμοδιότητες; ή φταίει κυρίως η ανικανότητα, η αδυναμία και η έλλειψη πολιτικής βούλησης να προωθηθούν από το σύνολο των εμπλεκομένων και να επιβληθούν κάποια άλλα μοντέλα διαχείρισης στους ΟΤΑ που εκλέγονται; Ποιος εμποδίζει για παράδειγμα τον όποιο δήμαρχο να οργανώνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα συνελεύσεις κατοίκων ανά γειτονιά όπου θα ακούγονται όλες οι απόψεις των κατοίκων και θα παίρνονται αποφάσεις για τα κρίσιμα θέματα που τους απασχολούν; ή, να δημιουργούνται ανοιχτές θεμα- τικές επιτροπές στους δήμους τους, οι οποίες θα ασχολούνται με ζητήματα που αφορούν στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, στην εκπαίδευση, στο περιβάλλον, στην πολεοδομία, στην κοινωνική αλληλεγγύη;

Δεν είναι λοιπόν ζήτημα αδυναμίας και ικανότη- τας, είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης που οδηγεί στην αδράνεια και στην αναπαραγωγή του κυρίαρχου μοντέλου διαχείρισης των δήμων, και σε τελική ανάλυση είναι ο φόβος, μήπως μέσα από ανοιχτές, δημόσιες και διαφανείς διαδικα- σίες χαθεί ο έλεγχος των ψηφοφόρων. Η εξουσία άλλωστε είναι κάτι πολύ γλυκό που δύσκολα το μοιράζεσαι. Έτσι τα πράγματα και στην τοπική αυτοδιοίκηση  [όπως στο Κοινοβούλιο κ τα Συν- δικάτα] δεν αλλάζουν “ριζικά” όσες υποσχέσεις και αν δοθούν. Αλλάζουν με απλές κινήσεις, όπως η καθιέρωση τοπικών συνελεύσεων, ανοικτών θεματικών δημοτικών επιτροπών, αυτοδιαχειρι- ζόμενων “κέντρων κοινωνικής παρέμβασης” και άλλων τέτοιων πρωτοβουλιών, που θα μπορού- σαν να ληφθούν, και χωρίς την έγκριση των σημερινών ή των υποψηφίων δημάρχων, αποδει- κνύοντας στην πράξη, ότι δεν αποτελεί προϋπόθεση να ζητάνε κάποιοι την ψήφο σας, για να υπάρχουν.

Στους άγριους και βαθιά πολωμένους καιρούς που ζούμε, μας έχουν κάνει να πιστέψουμε ότι πολιτική, είναι να πηγαίνεις κάθε 4 χρόνια να ψηφίζεις, και στη συνέχεια να εκχωρείς την άσκησή της σε μια κάστα ειδικών -οι οποίοι διαθέτουν όλο το χρόνο και επιπλέον πληρώνονται για να το κάνουν- που είναι τα πολικά κόμματα. Αυτό όμως αποτελεί διαστρέβλωση της πολιτικής.

Η αντίληψη που σε μας είναι βαθιά ριζωμένη, είναι πως η πολιτική είναι μια κληρονομιά των απλών ανθρώπων και πως ο κόσμος πρέπει να την ξαναπάρει στα χέρια του και να της δώσει ένα διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο, μέσα από μια διαδικασία οικοδόμησης ενός νέου τύπου κοινωνικών σχέσεων που θα στηρίζονται στην ισότητα, την οριζοντιότητα την αμοιβαιότητα, τον σεβασμό και όχι στον αυταρχισμό, τις ιεραρχίες, τους αποκλεισμούς και τις κάθετες δομές.

Απέναντι λοιπόν σ’ αυτή τη διαστρέβλωση, συζητάμε πολύ, υπάρχει ένας βαθύς προβληματισμός και δοκιμάζονται διάφορα εγχειρήματα. Δεν έχουμε συνταγές. Ωστόσο πιστεύουμε ότι σήμερα είμαστε παρόντες στην οικοδόμηση ενός νέου τύπου θεσμών και θεσμικής λειτουργίας, πέρα από τους υπάρχοντες, και πέρα από τη διαμεσολάβηση των παραδοσιακών κομμάτων.

Πιστεύουμε βαθιά πως η πραγματική δύναμη, η πιο ισχυρή εξουσία ως δυναμική μετασχημα- τισμών, βρίσκεται στην ικανότητα των ανθρώπων να οργανώνονται, να κινητοποιούνται και να διατυπώνουν προτάσεις και πως όλα θα κριθούν, από την ικανότητα του κόσμου να συμμετέχει συλλογικά -σ’ αυτή τη διαδικασία- για να παίρνει ο ίδιος τις αποφάσεις που τον αφορούν και οποίες τώρα βρίσκονται στα χέρια κάποιων λίγων, στις μαγειρεμένες πλειοψηφίες και στα κόμ- ματα.

Και ακριβώς αυτή η διαδικασία είναι που θα ξαναδώσει στη πολιτική το πραγματικό της περι- εχόμενο, και θα την επιστρέψει στο λαό, όπου και ανήκει. “Επιστρέφουμε από όλους τους δρόμους” λοιπόν, πολέμιοι των κρουσμάτων διαφθοράς και αυταρχισμού που σημειώνονται από πρόσωπα και ομάδες που στοιχίζονται πίσω από την εκάστοτε Αρχή, έχοντας αρχίσει να διαμορφώνουμε ένα ορατό μπλοκ δυνάμεων, που αποτελεί τη δύναμη και την ελπίδα, όχι για να προστατευθούν και να διευκολυνθούν αυτοί που είναι ήδη προστατευμένοι -οι ισχυροί δηλαδή- αλλά για να αποκτήσουν οι απλοί πολίτες πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής πραγματικότητας.

Άλλωστε η αλλαγή προέρχεται από εμάς, πηγάζει από εμάς. Δεν μας φταίει κανείς μπλε ή πράσινος κόκκος αν εγώ λαδώσω τον γιατρό ή αν ο πατέρας μου ή ο θείος μου -που είναι εφορι- ακός- τα πάρει χοντρά από την επιχείρηση του πατέρα σου. Δεν θα τα βάλει σε κανέναν μπλε ή πράσινο λογαριασμό αυτά που θα πάρει, να είστε σίγουροι. Δεν μας φταίει κανείς τους αν πετώ τα σκουπίδια μου στις παραλίες ή αν βάζω το μηχανάκι μου στο δρόμο για να μου κρατά το parking όταν γυρίσω. Δεν είναι κανείς μπλε ή πράσινος στις πολεοδομίες να μου τα πάρει παρά μόνο ο γείτονας και συν-δημότης μου. Δεν φταίνε μόνο οι κυβερνήσεις γι’ αυτό που είμαι σήμερα. Αν δεν μου αρέσουν ας μην τα κάνω και τότε σίγουρα και αυτοί δεν θα μας κυβερνούν.

Είμαι πέντε χρόνια εδώ. Ήρθα μετά τη γνωριμία μου με την Μαρία. Σήμερα είμαστε πλέον παντρε- μένοι. Έχουμε αγοράσει ένα υπέροχο σπίτι στην Χαλκηδόνα όπου ξεκινήσαμε σιγά-σιγά να χτίζουμε τα όνειρά μας. Δουλεύω και εγώ και η Μαρία σε αρκετές δουλειές για να τα φέρουμε βόλτα. Πιστεύω πως δεν θα σαπίσω στην καρέκλα μου κοιτώντας στην τηλεόραση σαν χάνος όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω –απαθείς– και σαν μόνη μου αντίδραση να έχω την αλλαγή του καναλιού. Ελπίζω τα παιδιά μου να μην μπουν στη γενιά που κάνει καταλήψεις γιατί το κυλικείο δεν έχει ζεστές τυρόπιτες και ευελπιστώ να φανώ αρκετά δυνατός ώστε να τους μάθω να καίνε το δικό τους αυτοκίνητο αν θέλουν να διαμαρτυρηθούν και όχι του γείτονα. Να τους μάθω να αγαπούν και να αγωνίζονται για όλους και όχι μόνο για την “πάρτη” τους, να τους πω ότι η δημοκρατία είναι η χούντα που πρέπει να επιβάλουμε στους εαυτούς μας για το κοινό καλό. Αποτελώ νέο αίμα στη γειτονιά την οποία νομίζω πως αρχίζω να αγαπώ. Πάντοτε είχα έντονες ανησυχίες για τα κοινά και υποστήριζα τα πιστεύω μου, έως ότου κάποιος μπορούσε να μου τα αλλάξει με λογικά επιχειρήματα. Αυτό θα κάνω και τώρα δίνοντας έτσι ίσως το γιατί σε όσους ενδιαφέρονται ακόμα.

.

Γιώργος Α. ΒΕΡΑΝΗΣ
Ένας κάτοικος στην γειτονιά της Χαλκηδόνας στη Νίκαια

.

ΥΓ: Κείμενο που έγραψα για πρώτη φορά πριν από έναν χρόνο περίπου, θεωρώ όμως πως πάν- τα είναι επίκαιρο…

.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Αν δεις την Χαλκηδόνα από ψηλά…

.