Όπως είναι γνωστό, ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης θεωρείται ένας από τους τρεις κορυ- φαίους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Οι άλλοι δύο είναι το Κοινοβούλιο, και τα Συνδικάτα.

Αν και υποτονικά σε σχέση με τις προηγούμενες αναμετρήσεις, έχουμε πάρει ήδη μια γεύση για το τι πρόκειται να συμβεί: γαλάζιοι, τιρκουάζ, πράσινοι, λαχανί, ροζ, κόκκινοι και κατακόκκινοι υποψήφιοι διασταυρώνουν τα ήθη τους ζητώντας να τους ψηφίσουμε για να μας σώσουν απ’ όλα τα κακά που πρόκειται να μας συμβούν, ή για να μη μας ξανασυμβούν όλα τα κακά που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια με την “κακούργα κεντρική διοίκηση”, την κυβερνητική πλειοψη- φία.

Φταίει μόνο η ισχύουσα νομοθεσία; το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο για την τοπική αυτοδιοίκηση που δε της δίνει αρκετές και σαφείς αρμοδιότητες; ή φταίει κυρίως η ανικανότητα, η αδυναμία και η έλλειψη πολιτικής βούλησης να προωθηθούν από το σύνολο των εμπλεκομένων και να επιβληθούν κάποια άλλα μοντέλα διαχείρισης στους ΟΤΑ που εκλέγονται; Ποιος εμποδίζει για παράδειγμα τον όποιο δήμαρχο να οργανώνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα συνελεύσεις κατοίκων ανά γειτονιά όπου θα ακούγονται όλες οι απόψεις των κατοίκων και θα παίρνονται αποφάσεις για τα κρίσιμα θέματα που τους απασχολούν; ή, να δημιουργούνται ανοιχτές θεμα- τικές επιτροπές στους δήμους τους, οι οποίες θα ασχολούνται με ζητήματα που αφορούν στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, στην εκπαίδευση, στο περιβάλλον, στην πολεοδομία, στην κοινωνική αλληλεγγύη;

Δεν είναι λοιπόν ζήτημα αδυναμίας και ικανότη- τας, είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης που οδηγεί στην αδράνεια και στην αναπαραγωγή του κυρίαρχου μοντέλου διαχείρισης των δήμων, και σε τελική ανάλυση είναι ο φόβος, μήπως μέσα από ανοιχτές, δημόσιες και διαφανείς διαδικα- σίες χαθεί ο έλεγχος των ψηφοφόρων. Η εξουσία άλλωστε είναι κάτι πολύ γλυκό που δύσκολα το μοιράζεσαι. Έτσι τα πράγματα και στην τοπική αυτοδιοίκηση  [όπως στο Κοινοβούλιο κ τα Συν- δικάτα] δεν αλλάζουν “ριζικά” όσες υποσχέσεις και αν δοθούν. Αλλάζουν με απλές κινήσεις, όπως η καθιέρωση τοπικών συνελεύσεων, ανοικτών θεματικών δημοτικών επιτροπών, αυτοδιαχειρι- ζόμενων “κέντρων κοινωνικής παρέμβασης” και άλλων τέτοιων πρωτοβουλιών, που θα μπορού- σαν να ληφθούν, και χωρίς την έγκριση των σημερινών ή των υποψηφίων δημάρχων, αποδει- κνύοντας στην πράξη, ότι δεν αποτελεί προϋπόθεση να ζητάνε κάποιοι την ψήφο σας, για να υπάρχουν.

Στους άγριους και βαθιά πολωμένους καιρούς που ζούμε, μας έχουν κάνει να πιστέψουμε ότι πολιτική, είναι να πηγαίνεις κάθε 4 χρόνια να ψηφίζεις, και στη συνέχεια να εκχωρείς την άσκησή της σε μια κάστα ειδικών -οι οποίοι διαθέτουν όλο το χρόνο και επιπλέον πληρώνονται για να το κάνουν- που είναι τα πολικά κόμματα. Αυτό όμως αποτελεί διαστρέβλωση της πολιτικής.

Η αντίληψη που σε μας είναι βαθιά ριζωμένη, είναι πως η πολιτική είναι μια κληρονομιά των απλών ανθρώπων και πως ο κόσμος πρέπει να την ξαναπάρει στα χέρια του και να της δώσει ένα διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο, μέσα από μια διαδικασία οικοδόμησης ενός νέου τύπου κοινωνικών σχέσεων που θα στηρίζονται στην ισότητα, την οριζοντιότητα την αμοιβαιότητα, τον σεβασμό και όχι στον αυταρχισμό, τις ιεραρχίες, τους αποκλεισμούς και τις κάθετες δομές.

Απέναντι λοιπόν σ’ αυτή τη διαστρέβλωση, συζητάμε πολύ, υπάρχει ένας βαθύς προβληματισμός και δοκιμάζονται διάφορα εγχειρήματα. Δεν έχουμε συνταγές. Ωστόσο πιστεύουμε ότι σήμερα είμαστε παρόντες στην οικοδόμηση ενός νέου τύπου θεσμών και θεσμικής λειτουργίας, πέρα από τους υπάρχοντες, και πέρα από τη διαμεσολάβηση των παραδοσιακών κομμάτων.

Πιστεύουμε βαθιά πως η πραγματική δύναμη, η πιο ισχυρή εξουσία ως δυναμική μετασχημα- τισμών, βρίσκεται στην ικανότητα των ανθρώπων να οργανώνονται, να κινητοποιούνται και να διατυπώνουν προτάσεις και πως όλα θα κριθούν, από την ικανότητα του κόσμου να συμμετέχει συλλογικά -σ’ αυτή τη διαδικασία- για να παίρνει ο ίδιος τις αποφάσεις που τον αφορούν και οποίες τώρα βρίσκονται στα χέρια κάποιων λίγων, στις μαγειρεμένες πλειοψηφίες και στα κόμ- ματα.

Και ακριβώς αυτή η διαδικασία είναι που θα ξαναδώσει στη πολιτική το πραγματικό της περι- εχόμενο, και θα την επιστρέψει στο λαό, όπου και ανήκει. “Επιστρέφουμε από όλους τους δρόμους” λοιπόν, πολέμιοι των κρουσμάτων διαφθοράς και αυταρχισμού που σημειώνονται από πρόσωπα και ομάδες που στοιχίζονται πίσω από την εκάστοτε Αρχή, έχοντας αρχίσει να διαμορφώνουμε ένα ορατό μπλοκ δυνάμεων, που αποτελεί τη δύναμη και την ελπίδα, όχι για να προστατευθούν και να διευκολυνθούν αυτοί που είναι ήδη προστατευμένοι -οι ισχυροί δηλαδή- αλλά για να αποκτήσουν οι απλοί πολίτες πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής πραγματικότητας.

Άλλωστε η αλλαγή προέρχεται από εμάς, πηγάζει από εμάς. Δεν μας φταίει κανείς μπλε ή πράσινος κόκκος αν εγώ λαδώσω τον γιατρό ή αν ο πατέρας μου ή ο θείος μου -που είναι εφορι- ακός- τα πάρει χοντρά από την επιχείρηση του πατέρα σου. Δεν θα τα βάλει σε κανέναν μπλε ή πράσινο λογαριασμό αυτά που θα πάρει, να είστε σίγουροι. Δεν μας φταίει κανείς τους αν πετώ τα σκουπίδια μου στις παραλίες ή αν βάζω το μηχανάκι μου στο δρόμο για να μου κρατά το parking όταν γυρίσω. Δεν είναι κανείς μπλε ή πράσινος στις πολεοδομίες να μου τα πάρει παρά μόνο ο γείτονας και συν-δημότης μου. Δεν φταίνε μόνο οι κυβερνήσεις γι’ αυτό που είμαι σήμερα. Αν δεν μου αρέσουν ας μην τα κάνω και τότε σίγουρα και αυτοί δεν θα μας κυβερνούν.

Είμαι πέντε χρόνια εδώ. Ήρθα μετά τη γνωριμία μου με την Μαρία. Σήμερα είμαστε πλέον παντρε- μένοι. Έχουμε αγοράσει ένα υπέροχο σπίτι στην Χαλκηδόνα όπου ξεκινήσαμε σιγά-σιγά να χτίζουμε τα όνειρά μας. Δουλεύω και εγώ και η Μαρία σε αρκετές δουλειές για να τα φέρουμε βόλτα. Πιστεύω πως δεν θα σαπίσω στην καρέκλα μου κοιτώντας στην τηλεόραση σαν χάνος όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω –απαθείς– και σαν μόνη μου αντίδραση να έχω την αλλαγή του καναλιού. Ελπίζω τα παιδιά μου να μην μπουν στη γενιά που κάνει καταλήψεις γιατί το κυλικείο δεν έχει ζεστές τυρόπιτες και ευελπιστώ να φανώ αρκετά δυνατός ώστε να τους μάθω να καίνε το δικό τους αυτοκίνητο αν θέλουν να διαμαρτυρηθούν και όχι του γείτονα. Να τους μάθω να αγαπούν και να αγωνίζονται για όλους και όχι μόνο για την “πάρτη” τους, να τους πω ότι η δημοκρατία είναι η χούντα που πρέπει να επιβάλουμε στους εαυτούς μας για το κοινό καλό. Αποτελώ νέο αίμα στη γειτονιά την οποία νομίζω πως αρχίζω να αγαπώ. Πάντοτε είχα έντονες ανησυχίες για τα κοινά και υποστήριζα τα πιστεύω μου, έως ότου κάποιος μπορούσε να μου τα αλλάξει με λογικά επιχειρήματα. Αυτό θα κάνω και τώρα δίνοντας έτσι ίσως το γιατί σε όσους ενδιαφέρονται ακόμα.

.

Γιώργος Α. ΒΕΡΑΝΗΣ
Ένας κάτοικος στην γειτονιά της Χαλκηδόνας στη Νίκαια

.

ΥΓ: Κείμενο που έγραψα για πρώτη φορά πριν από έναν χρόνο περίπου, θεωρώ όμως πως πάν- τα είναι επίκαιρο…

.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Αν δεις την Χαλκηδόνα από ψηλά…

.

Άρθρο της ηλεκτρονικής έκδοσης της “Ελευθεροτυπίας”

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, η… λεπτομέρεια που έκανε τους γονείς της Νίκαιας να νιώσουν την ανάγκη να οργανωθούν και να πάρουν τις τύχες των παιδιών τους στα χέρια τους, ήταν ο τελευταίος περί ειδικής αγωγής ψηφισθείς Νόμος 3699/08. “Όλοι οι γονείς που έχουμε παιδιά με αναπηρία τα οποία δεν έχουν ποτέ πάει σχολείο, διότι απλούστατα δεν υπάρχει σχολείο που μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες τους, νιώσαμε ότι μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα” μας μυεί στο τότε κλίμα ο Κώστας Παπαδόπουλος, πρόεδρος επί 8 χρόνια [2001-2008] της ένωσης συλλόγων γονέων Νίκαιας. Σημειωτέον ότι στην περιοχή του Δήμου Νίκαιας που είναι ο 8ος πληθυσμιακά μεγαλύτερος δήμος της χώρας, οι υπάρχουσες δομές ειδικής αγωγής εξαντλούνται σε κάποιες [μετρημένες] παράλληλες στηρίξεις, μόνο στα δημοτικά σχολεία και μόνο για απλές-εύκολες περιπτώσεις παιδιών [δυσλεξία, ελαφριά νοητική υστέρηση κοκ] που μπορούν να ενταχθούν.

Με τις αρχές της περσινής χρονιάς, λοιπόν, οι πλέον απηυδισμένοι των γονέων προχώρησαν στη σύσταση επιτροπής, για την διεκδίκηση δημιουργίας ειδικού σχολείου στον Δήμο Νίκαιας. Ξεκίνησαν να μαζεύουν υπογραφές και έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι στην προσπάθειά τους δεν ήταν τόσο μόνοι και λίγοι όσο στην αρχή της πίστευαν. Το κείμενο διεκδίκησης υπεγράφη από 4000 και πλέον συμπολίτες τους. “Θα υπέγραφαν και άλλοι, θα υπέγραφαν σχεδόν όλοι αν δεν σταματάγαμε κάποια στιγμή την συλλογή των υπογραφών” αποτιμά ο Κ. Παπαδόπουλος εκ των πρωταγωνιστών της όλης διαδικασίας.

Μετά τις υπογραφές, ξεκίνησαν τα υπομνήματα. Παντού! Προς κάθε πιθανό [να ενεργοποιηθεί και να προχωρήσει την υπόθεση] αποδέκτη. Προς το υπουργείο παιδείας, τα κόμματα, τους βουλευτές της περιοχής, τον δήμαρχο της πόλης, τις δημοτικές παρατάξεις, το νομάρχη. Οι βουλευτές ανταποκρίθηκαν. Λιντζέρης, Διαμαντίδης, Λαφαζάνης, Νεράτζης, Αράπη, υπέβαλλαν επερωτήσεις στηρίζοντας το αίτημα και την αναγκαιότητα ικανοποίησής του. Μια πρώτη άτυπη συμμαχία για την δημιουργία του ειδικού σχολείου έμοιασε να γεννιέται, δημιουργώντας βάσιμη στους πρωτεργάτες γονείς αισιοδοξία, ότι τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους. Ότι αργά ή γρήγορα ο αγώνας τους θα δικαιωθεί…

Δυστυχώς, στην αληθινή ζωή ποτέ δεν είναι απλά τα πράγματα, ενίοτε δε τα πλέον απρόβλεπτα – μη αναμενόμενα μπορεί να συμβούν, δημιουργώντας αδιέξοδα ή δυσκολίες. Η δημοτική αρχή Νίκαιας, λοιπόν, που βάσει της κοινής λογικής θα αναμένετο να σταθεί αλληλέγγυα στο αίτημα, ήταν αυτή που έπραξε το ακριβώς αντίθετο. Καταρχάς, σύμφωνα με τα καταγγελόμενα απ’ την επιτροπή των αγωνιζομένων γονέων, δεν καταδέχτηκε καν να εντάξει το θέμα στα προς συζήτησιν του δημοτικού συμβουλίου. Κατόπιν, πιεζόμενοι οι της δημοτικής πλειοψηφίας από την μεγάλη κινητοποίηση για το ειδικό σχολείο που έμοιαζε να εδραιώνεται, κατήγγειλαν τους γονείς ότι οι πράξεις τους υπαγορεύονται από μικροπολιτική εναντίον του δημάρχου σκοπιμότητα! Και, εντέλει, αρνούμενοι να αναγνωρίσουν στους γονείς την αγωνιστική πρωτοκαθεδρία, διαμήνυσαν ότι έχουν εντοπίσει για την δημιουργία του σχολείου το κατάλληλο οικόπεδο και ότι το πράγμα προχωράει…

Εξ’ όσων η επιτροπή για την δημιουργία ειδικού σχολείου στη Νίκαια μας ενημερώνει το συγκεκριμένο οικόπεδο –που έχει προταθεί στον ΟΣΚ [Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων] για να περάσει υποτίθεται από επιτροπή καταλληλότητας- είναι κάτι παραπάνω από ακατάλληλο. Τόσο ακατάλληλο, που η επίκληση του και μόνο από πλευράς δημοτικής αρχής, δημιουργεί στους γονείς την υπόνοια της σκόπιμης μπλόφας! Οπως χαρακτηριστικά μας τονίζουν, “είναι απέναντι από τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις της άρσης βαρών, ο όλος χώρος είναι καταπατημένος, υπάρχουν εκεί σπίτια, δεν θα τους βγάλουν ποτέ…”.

Μπλόφες με το δικαίωμα στην μόρφωση παιδιών με βαριές αναπηρίες και με τις αγωνιώδεις των γονιών τους προσπάθειες να το διασφαλίσουν; Γιατί όχι, όπως έχει αποδειχτεί σ’ αυτή την χώρα όλα είναι πιθανά. Οι γονείς, βέβαια, όχι απλώς δεν το βάζουν κάτω, αλλά έχοντας και τους αναπηρικούς φορείς συμμάχους στο πλευρό τους εντείνουν πεισμωμένοι την προσπάθειά τους. Πλέον, δεν ζητούν την συμπαράσταση μόνο των Νικαιωτών στον δίκαιο αγώνα τους, αλλά και του κάθε προοδευτικού Έλληνα πολίτη.

.

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη
Το Blog “Ειδικό Σχολείο στη Νίκαια ΤΩΡΑ” είναι το πρώτο και μοναδικό ως σήμερα banner του halkidona.gr Παρακολουθούμε στενά το θέμα και προσπαθούμε και εμείς, με τα λίγα που μπορούμε να προσφέρουμε, να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους που ίσως μπορούν να βοηθήσουν παραπάνω.
Εκκρεμεί το δεύτερο ραντεβού μας με τον Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά και τον Αντινομάρχη Νεολαίας και Παιδείας της Νομαρχίας Πειραιά κ. Γ. Τσιρίδη έτσι ώστε να βοηθήσουν και αυτοί στο αυτονόητο. Εντωμεταξύ συνεχίζει η συνεργασία μας και με τον κ. Δ. Λιντζέρη [Βουλευτή Β' Πειραιά], τον κ. Παπαδόπουλο και τον κ. Νάστα [Υπεύθυνο ΕΣΑμεΑ σε θέματα Παιδείας]. Ελπίζουμε πως πολύ σύντομα θα έχουμε νεότερα να σας πούμε.

Κύριε Παπαδόπουλε, θα είμαστε πάντοτε στη διάθεσή σας σε οτιδήποτε θεωρήσετε πως θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Συγχαρητήρια και πάλι.

.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Enet.gr : Αγώνας γονέων της Νίκαιας για ένα Ειδικό Σχολείο
• Ειδικό Σχολείο στη Νίκαια ΤΩΡΑ
• Για το Ειδικό Σχολείο στον Βουλευτή κ. Δημ. Λιντζέρη

.

Αν δεις την γειτονιά μας από ψηλά, πολύ γρήγορα θα καταλάβεις ότι είναι μοναδική!

Είναι από τα ελάχιστα σημεία του χάρτη της Αττικής τα οποία μπορεί να ξεχωρίσεις δίχως δεύτερη σκέψη.

Είναι δίπλα σε έναν από τους μεγαλύτερους ελεύθερους χώρους και η οικιστική της δόμηση, με τα ακτινωτά δρομάκια, μαρτυρά τη μοναδικότητάς της. Ξεχωρίζει από όλα τα βιομηχανοποιημένα αστικά διπλανά τετράγωνα, στα οποία μπορείς να δεις χιλιόμετρα μακριά και μπαίνει σε μια δική της φιλοσοφία, της γειτονιάς, που όμοιά της δεν υπάρχει.

Το παρκάκι, το Θέατρο, το σπίτι της Άρσης Βαρών είναι πράγματα που ξεχωρίζεις και εύκολα μπορείς να βρεις το σπίτι σου, ακόμα και από εδώ επάνω, από τούτο το γρήγορο πέρασμα που κάνει το αεροπλάνο.

Ε ναι λοιπόν, γιατί να μην αγαπώ τη γειτονιά μου, γιατί να μην την χαρώ και ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να μην μπορώ να το κάνω;