Από τις αυλές του χθες στη σύγχρονη Νίκαια

06.02.2014 | ZASKAR

του Μανώλη Καπάνταη

Όταν οι πρώτοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στους χώρους της Κοκκινιάς, μέσα στην πάλη για δημιουργία και για καινούργιο βιός προσπάθησαν να διαμορφώσουν τις πρασιές τους ή τις κοινόχρηστες αυλές στα παλιά πλυσταριά με λουλούδια που τους θυμίζουν τις πατρίδες τους τη Μικρά Ασία.

Γιασεμί, Αγιόκλημα, Δυόσμος, Αγγελική, Πασχαλιά κ.α.

Από τις αυλές του χθες στη σύγχρονη Νίκαια

Ιδιαίτερα όταν πλησιάζουν οι μέρες του Πάσχα οι ασβεστωμένες αυλές ευωδίαζαν με κυρίαρχες τις πασχαλιές.

Οι παλιές γειτονιές άλλαξαν και στα παλιά προσφυγικά ορθώθηκαν πολυκατοικίες, οι πρασιές έγιναν χώροι στάθμευσης και πολύ λίγοι γενναιόδωροι άφησαν ένα μικρό χώρο για πράσινο στο ανεξέλεγκτο πλακόστρωτο της πολυκατοικίας.

συνέχεια »

Η έννοια της τοπικής δράσης και η διανόηση

02.02.2014 | ZASKAR

Κατά καιρούς, με αξιοσημείωτη κανονικότητα, διακινείται η απορία “Πού είναι; Γιατί δεν μιλούν οι διανοούμενοι;”. Παρ’ όλο που περιστασιακά απασχολεί και τας καλυτέρας των ευρωπαϊκών οικογενειών, στα καθ’ ημάς, το ερώτημα ακούγεται περίπου στην ίδια συχνότητα με το παντός καιρού “Πού είναι το κράτος;” – δηλαδή κάτι σαν αοριστολογικό και έμμεσο “μπινελίκι”. Έστω και έτσι όμως, προϋποθέτει τη βεβαιότητα ότι ο δημόσιος λόγος των διανοουμένων αποτελεί κατά κάποιον τρόπο αγαθό που δεν θα έπρεπε να στερηθούμε, κυρίως εν καιρώ κρίσης, παρότι δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για βεβαιότητα που τη συμμερίζονται όλοι.

Η έννοια της τοπικής δράσης και η διανόηση

Ορισμένοι φρονούν ότι στον δημόσιο λόγο τους οι διανοούμενοι διαπράττουν λογικές ασυνταξίες που δεν θα αποτολμούσαν ποτέ ως υπεύθυνοι τρόφιμοι των ακαδημαϊκών τους ινστιτούτων. Άλλοι τους εγκαλούν για ουτοπικές ονειροδρομίες και θεωρούν ότι οι δημοσιογράφοι είναι συ- νήθως καλύτερα γειωμένοι στην πραγματικότητα, ενώ οι ευλαβείς του μαρξισμού τους καταμαρ- τυρούν ότι συχνά εμπορευματοποιούν τις θεωρίες τους. Τίποτε το αξιοπερίεργο στα παραπάνω, όπως υποστηρίζει ο καθηγητής του Τμήματος Φιλολογίας ΑΠΘ κ. Παπαγγελής.

συνέχεια »

Χαρούμενα Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά

26.12.2013 | ZASKAR

Λίγες μόνο ευχές για φέτος, γραμμένες όμως από καρδιάς. Να ζείτε, να ονειρεύεστε, να αγαπάτε… …και όλα θα πάνε καλά.

xmas20Χαρούμενα Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά13_small

συνέχεια »

Ενα παλιό σπίτι

13.09.2012 | ZASKAR
Κατηγορία Απόψεις

του Δημήτρη Θεοδώρου

Τις απογευματινές ώρες στην αυλή του σπιτιού περνούσαμε το χρόνο μας, τη στιγμή που ο ήλιος άρχιζε και έπαιρνε τη δύση του. Ήταν τόσο δυνατός ο ήλιος και η αυλή προσανατολισμένη στη μεσημβρία που δεν καθόσουν απόγευμα καλοκαιριού. Όμως πάντα η αυλή ολοφώτιστη. Ο καφές είχε σερβιριστεί και ο παππούς με προσοχή ανέβαινε τα λιγοστά σκαλοπάτια που χώριζαν την αυλή με το κύριο σώμα του σπιτιού, να τον προσφέρει στη γυναίκα του. Η γιαγιά καθόταν δίπλα στο παράθυρο μέσα στο δωμάτιό της κι έτσι από κει μπορούσε να βλέπει όλη τη γειτονιά. Όλο τον κόσμο δηλαδή.

Αυτός ήταν ο κόσμος όλος της γιαγιάς. Η μικρή της γειτονιά, το σπίτι,
η Νίκαια.

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τη μέρα που είχα μια παλιά φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου με φιλμ 35άρι και για τελευταία φορά φωτογράφιζα τα ντουβάρια του παλιού πετρόχτιστου προ- σφυγικού σπιτιού. Τα σίδερα της οροφής είχαν αρχίσει να φαίνονται από καιρό, οι σοβάδες γέ- ρικοι πια, ολοένα έπεφταν με θόρυβο στο πάτωμα, φεύγοντας έτσι από την αιώνια πλέξη τους με τις πέτρες που με αγάπη είχε ορίσει, πριν πολλά-πολλά χρόνια ο πατέρας της γιαγιάς, ο Μωυσής. Μάστορας και χτίστης μαζί.

συνέχεια »

Χαρούμενα Χριστούγεννα

24.12.2011 | ZASKAR

Το 2012 θα είναι σίγουρα μια δύσκολη χρονιά. Το κλειδί όμως της ευτυχίας είναι το θάρρος και η αισιοδοξία, που δίχως φλόγα και ενθουσιασμό τίποτα σπουδαίο δεν μπορεί να γίνει.

συνέχεια »

Περί Ενότητας

12.10.2011 | ZASKAR

Η ενότητα κύριοι… Κατακτιέται δεν χαρίζεται…

( απόσπασμα από την ομιλία του Δημοτικού Συμβούλου κου Σιδέρη Ιωάννη στη συζήτηση για το έμβλημα του Δήμου Νίκαιας - Ρέντη )

Η απόφαση για τις εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου [η οποία δεν συζητήθηκε αλλά απλός ανα- κοινώθηκε] είναι να γίνουν και πάλι δυο παρελάσεις στο Δήμο Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη, όπως α- κριβώς έγινε και στις 25ης Μαρτίου 2011.
Δυο [2] παρελάσεις σε ένα [1] Δήμο για δεύτερη φορά την ίδια στιγμή που γίνονται περικοπές σε προϊόντα, εκδηλώσεις και υπηρεσίες βασικότατες. Πόσο το κόστος των παρελάσεων; Πόσες πα- ρελάσεις γίνονται στην Αθήνα των 2 εκατομμυρίων; Πόσες στον “Καλλικρατικό” Δήμο Κερατσινί- ου - Δραπετσώνας;  Πως άραγε κατακτιέται η ενότητα του κ. Σιδέρη;

συνέχεια »

Μ. Κουφόγιαννης: “Η πόλη μας χρειάζεται όλους…”

07.01.2011 | ZASKAR

“Αν με το χέρι στην καρδιά και με βαθιά αίσθηση της ευθύνης που φέ ρουμε απέναντι στους πολίτες του ενιαίου Δήμου, κάνουμε σωστά την δουλειά μας, τότε αυτό το Δημοτικό συμβούλιο θα παράγει έργο και θα λειτουργήσει επ’ ωφελεία του νέου Δήμου”.

Με τα λόγια αυτά, έκλεισε την εναρκτήρια ομιλία του ο νέος Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Μαν. Κουφόγιαννης, απευθυνόμενος στο σύνολο του νέου Δημοτικού Συμβουλίου του νέου Δήμου Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη.

συνέχεια »

Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος

31.12.2010 | ZASKAR
Κατηγορία Απόψεις

Το 2011 είναι μια χρονιά γεμάτη προκλήσεις. Σας ευχόμαστε ολόψυχα να σας βρει γεμάτους από δύναμη, έρωτα και φαντασία.

Χρόνια πολλά & καλά. Αγάπη!

συνέχεια »

Χαρούμενα Χριστούγεννα

25.12.2010 | ZASKAR

Η Νίκαια αλλάζει σελίδα

13.11.2010 | ZASKAR
Κατηγορία Απόψεις

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών -στα οποία θα αναφερθούμε μετά την δεύτερη Κυριακή- μας έκαναν να προβληματιστούμε αρκετά. Μας δημιουργήθηκε έτσι η ανάγκη να αναδημοσιεύσουμε σε άρθρο ένα παλαιότερο μας σχόλιο [προσαρμοσμένο ελάχιστα στο σήμερα] ελπίζοντας έτσι να απαντήσουμε στο γιατί ορισμένων που “χουν παραμείνει σ” εποχές, σκέψεις κ πράξεις ύποπτες…

“Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχομαι να υψώσω το κεφάλι στ΄αστροφώτιστα διαστήματα. Θα πεί τε, τ” άστρα είναι μακριά κι η γη μας τόση δα μικρή. Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ΄άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστη- ριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…”

Ναζίμ Χικμέτ

συνέχεια »