Μνημονικοί τόποι Αντίστασης στη Νίκαια

23.09.2014 | ZASKAR

Η ανακοίνωση στα “Σεμινάρια της Ερμούπολης” της Νικαιώτισσας Μεταπτυχιακής Φοιτήτριας του τμ. Πολιτικής Επιστήμης & Ιστορίας (Πάντειο Παν/μιο), Κυριακής Παπαθανασοπούλου (το halkidona.gr συνεργάστηκε μαζί της για την εκπόνηση της παρούσας εργασίας), εξετάζει τις υλικές μνημονικές διεργασίες με τις οποίες η Νίκαια επιλέγει να κατασκευάζει τη μνήμη της Εθνικής Αντίστασης.

Μνημονικοί τόποι Αντίστασης στη Νίκαια

Στο πλαίσιο της παραπάνω μεθοδολογικής αρχής, τα μνημεία και οι μνημονικοί τόποι δεν αντιμετωπίζονται ως απλά καλλιτεχνικά δημιουργήματα που κοσμούν έναν υπαίθριο χώρο, αλλά ως ζώσες αφηγηματικές πρακτικές που τροφοδοτούν τη συλλογική μνήμη και ανα- δεικνύουν το σύνολο των αναμνήσεων που έχει επιλέξει να μοιράζεται μια κοινωνία. Σκοπός είναι να αναδειχθούν όχι μόνο οι διαδικασίες ανέγερσης των μνημείων, αλλά να αναλυ- θούν οι επιδιώξεις τόσο των παραγγελιοδόχων και των χρηματοδοτών, όσο και να εντοπιστούν οι πολιτικές διαχείρισης της μνήμης.

Με την τοποθέτηση δημόσιων γλυπτών και τη δημιουργία τόπων μνήμης, η Νίκαια προσπαθεί να αναδείξει και να διατηρήσει τη συμμετοχή της στην Εθνική Αντίσταση, ενώ παράλληλα κατασκευάζει την τοπική και συλλογική της μνήμη. Τα πολλαπλά ερωτήματα που τίθενται αφορούν, τον ιστορικό χρόνο, το πολιτικό πλαίσιο κατά το οποίο αποφασίστηκε η ανέγερση των μνημείων της Αντίστασης, τους επίσημους κρατικούς ή ιδιωτικούς φορείς που παρήγ- γειλαν την ανέγερσή τους, ώστε να αναδειχθεί η πολιτική διαχείριση των μνημείων και η αλ- ληλοκατασκευή της μνήμης και της λήθης και του διάλογου ανάμεσα στη σιωπή και την υπόμνηση που διακρίνει κάθε κατασκευή μνήμης. Τέλος, θα διατυπωθούν ορισμένες συμπε- ρασματικές σκέψεις σε σχέση με την πολιτική διαχείριση και τη διεκδίκηση της μνήμης μέσα από την πληθώρα των μνημείων και των μνημονικών τόπων της περιοχής.

συνέχεια »

Η Μάχη της Χαλκηδόνας, το Μπλόκο και τα Δεκεμβριανά έτσι όπως τα ’ζησε ο Μίμης ο Σπίθας

30.07.2013 | ZASKAR
Κατηγορία Ιστορία

Τον κύριο Δημήτρη Λαζαρίδη τον συνάντησα για πρώτη φορά πριν 3-4 χρόνια, στην πλατεία της Οσίας Ξένης, λίγο μετά τις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης του Μπλόκου. Νομίζω πως κάποιος στο πλήθος του ’πε για το halkidona.gr και έτσι βρεθήκαμε. Κρατούσε μερικές κόλλες Α4 μαζί του που ήθελε να τις δώσει -όχι απαραίτητα σε ’μενα- έτσι κατάλαβα. “Να, πάρτα” μου ’πε προ- τάσσοντας ένα από αυτά σετ μέσα σε μια διαφάνεια. “Γράψε για το μπλόκο όπως το έζησα εγώ”. Απ’ το βλέμμα του, αλλά κι απ’ τα χείλη του ακόμα που τρεμόπαιζαν με λαχτάρα, φαινόταν πως ήθελε να μου πει κι άλλα. Πόσοι να ’μειναν από κείνες τις μέρες, σκέφτηκα βιαστικά με υπερη- φάνεια προσπαθώντας άκομψα να τελειώσω με τις χαιρετούρες για ν’ ακούσω τι είχε να μου πει. “Δεν ήμασταν μόνο κομουνιστές, όλοι μαζί ήμασταν” και κοντοστάθηκε λιγάκι σαν να σκεφτόταν κάτι… “Εχω ένα σπιτάκι στη Σαλαμίνα και πλέων μένω εκεί. Γράψε ότι είμαι ο Μίμης, ο Σπίθας -έτσι με λέγανε τότε- και ψάχνω να βρω κι άλλους που ήμασταν τότε μαζί στη μάχη των Αγίων Αποστόλων ή στην αντίσταση της Χαραυγής”. Η κουβέντα μας τελείωσε με μια σημείωση για να βρεθούμε στο νησί.
Πέρασαν 3 χρόνια από τότε, όχι για κάποιον άλλο λόγο αλλά γιατί, ένα μήνα μετά την συνάντηση μας, όταν έκαμα να βρω το κείμενο που μου ’δωσε δεν τα κατάφερα όσο κι αν έψαχνα στη βιβλιοθήκη, τις εφημερίδες και τα περιοδικά και στη χαρτούρα που πλέων έφτανε ως το ταβάνι. Την λύση, όπως πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, την έδωσε η Μαρία με τη “γενική” που σχεδόν απειλητικά μου επέβαλε να κάνω στο “άβατων”. Έτσι λοιπόν το ραντεβού μου με τον 87χρονο πλέων κ. Δημήτρη πραγματοποιήθηκε λίγο πριν ξεκινήσω να γράφω τούτες τις αράδες που θα ’θελα να τις λάβει ως μια δημόσια ειλικρινή συγνώμη.

Η Μάχη της Χαλκηδόνας, το Μπλόκο της Κοκκινιάς και τα Λαϊκά Δικαστήρια των Δεκεμβριανών έτσι όπως τα έζησε ο Μίμης ο Σπίθας

Διαυγέστατος, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του. Ειλικρινής, δε διστάζει να μας τα πει έτσι ακριβώς όπως τα έζησε, χωρίς να ωραιοποιήσει τίποτε. Αγωνιστής, ενεργό μέλος της αντίστασης κι ας μην τον εκφράζουν πλέον τα άκρα όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει δείχνοντας από τη μια πλευρά τον κομουνισμό (μαζί με τον οποίο πολέμησε στην αντίσταση) και από την άλλη τον φασισμό (τον οποίο κυνήγησε με όλες τους τις δυνάμεις). Τολμηρός -και τότε και τώρα- δίχως να φοβάται να μιλήσει ακόμα και για τις σφαγές της ΟΠΛΑ στα Δεκεμβριανά και τον “μπάρμπα” (κατά κόσμο Γιώργης Καζιάνης) του Ασύλου της Κοκκινιάς. Είναι μια ιστορία που δεν ακούσαμε ξανά κανείς να μας την λέει έτσι.

συνέχεια »