Ομιλητής ήταν ο κ. Κρις Σπύρου, Πρόεδρος της Παγκόσμιας Ενορίας της Αγίας Σοφίας [ Free Agia Sophia Counsil ], πρώην Γερουσιαστής και Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας New Hampshire.
Κύρια αποστολή της Ενορίας είναι η επαναφορά του Ιερού Ναού της Αγίας του Θεού Σοφίας στην αρχική του χρήση, όπως κτίστηκε και καθαγιάστηκε ως Οίκος του Θεού. Να επαναλει- τουργήσει δηλαδή ως Ορθόδοξος Χριστιανικός Ναός και ως η Βασική της Έδρας της Ορθοδο- ξίας.

Στην εκδήλωση ο κ. Σπύρου διένειμε μετάφραση της επιστολής που ανέγνωσε ο ίδιος ενώπιων της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Αμερικανικού Κογκρέσου στις 20 Ιουνίου 2007:

Στο τέλος της εκδήλωσης συλλέχθηκαν υπογραφές για την επαναλειτουργία της Αγ. Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.

Οι κυριότεροι σταθμοί της ζωής του

Ο Κρις Σπύρου γεννήθηκε στην Πορτή Καρδίτσας (Θεσσαλία) και μετανάστευσε στην Αμερική το 1956, σε ηλικία δεκατριών ετών. Αποφοίτησε από το Κολέγιο St. Anselm, στο Νιου Χάμσαϊρ, και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Κοινωνικές Επιστήμες κ τις Κοινωνικές Μεταρρυθμίσεις στο Κολέγιο Goddard, στο Βερμόντ.

Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία το 1970, όταν εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων στο Νιου Χάμσαϊρ.

Ανεγέρθη γρήγορα στη θέση του αρχηγού της Βουλής της Πολιτείας του Νιου Χάμσαϊρ (ως αρ- χηγός του Δημοκρατικού Κόμματος Κοινοβουλίου), ενώ το 1984 έλαβε το χρίσμα των Δημο- κρατικών για κυβερνήτης της Πολιτείας του Νιου Χάμσαϊρ.

Ο Κρις Σπύρου υπήρξε εξέχουσα πολιτική προσωπικότητα στην Πολιτεία του Νιου Χάμσαϊρ, ιδιαιτέρως στο Δημοκρατικό Κόμμα. Η επιρροή του στα τοπικά και εθνικά πολιτικά πράγματα υπογραμμίστηκε ιδιαίτερα όταν ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντοντον τίμησε σε δεξίωση στο Λευκό Οίκο για τη σημαντική συμβολή του στην προεδρική εκλογή του 1992.

Εξάλλου, έχει παίξει σημαντικό ρόλο σε κάθε προσπάθεια της ελληνοαμερικανικής κοινότητας και των Αμερικανών πολιτών για την υποστήριξη των ελληνικών εθνικών θεμάτων και σκοπών. Τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια, ως πρόεδρος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης στην Ελλάδα, την έχει μεταβάλει σε κύρια ακαδημαϊκή δύναμη και σε ένα δυναμικό μέσο για τη σύσφιγξη των ελ- ληνοαμερικανικών σχέσεων και της επίτευξης των ελληνοαμερικανικών ζητημάτων στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της δημόσιας ζωής του έπαιξε πρωταγωνιστικό και ηγετικό ρόλο σε κάθε κίνηση της ελληνοαμερικανικής κοινότητας ή των Αμερικανών πολιτών, με συνεχείς και έντονες επαφές και διαβουλεύσεις με εξέχοντα μέλη της πολιτικής σκηνής των ΗΠΑ, αλλά και με πλήθος ανοιχτών επιστολών και ομιλιών, σχετικά μετα εθνικά θέματα της Ελλάδας, όπως η διατήρηση της αναλογίας 7/10 σε στρατιωτική βοήθεια προς την Ελλάδα και την Τουρκία, οι διαμαρτυρίες και οι πιέσεις να μην αρθεί το εμπάργκο προς την Τουρκία, οι πιέσεις για δίκαιη λύση του Κυ- πριακού, ο αγώνας για τη διαφύλαξη του ονόματος της Μακεδονίας κ.λπ.

Έχει δώσει διαλέξεις με θέμα “Διαδικασίες της πρακτικής πολιτικής” σε πολλά κολέγια και πα- νεπιστήμια των ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων τα Harvard University, Dartmouth College, καθώς και ως έκτακτος καθηγητής στο Southern New Hampshire University.

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ: Η Βεβήλωση ενός Ιερού Ναού

Δελτίο Μέλους Free Agia Sophia Council of Europe

ΚΡΙΣ ΣΠΥΡΟΥ: The party is over για την Ελλάδα

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Ρομφαία: Κρις Σπύρου “Μας απαγόρευσαν να προσευχηθούμε στην Αγιά Σοφιά”
• CityPress: Η οικογενειακή ιστορία του Κρις Σπύρου
• Free Agia Sophia Counsil
• Ομογένεια MAGAZINE: Κρις Σπύρου - Θα λειτουργήσει η Αγία Σοφία

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011 στις 20:00 στα εντευ- κτήρια της Πνευματικής Εστίας Νίκαιας ενώ η έκθεση θα διαρκέσει 9 ημέρες [από 11 έως 20  Νοεμβρίου] και οι ώρες λειτουργίας της θα είναι από τις 18:00 έως τις 22:00.

Η Θεοδοσία γεννήθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1977. Σπούδασε Ιταλική Φιλολογία και Ιστορία της Ιταλικής Τέχνης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τελείωσε τις σπουδές της μένοντας επτά [7] μήνες στη Σιένα της Τοσκάνης.

Η καλλιτεχνική της πορεία την οδήγησε στο Cadiz της Ισπανίας όπου ο Ατλαντικός, ως μέντορας, επηρεάζει την αισθητική της.

Τα τέσσερα [4] χρόνια διαμονής της στην Ανδαλουσία σε συνδυασμό με την παρακολούθηση σεμιναρίων Μοντέρνας Τέχνης και Κεραμικής στο Πανεπιστήμιο “Bellas Artes” του Cadiz την οδήγησαν στο να πραγματοποιήσει αρκετές ατομικές και να συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις.

Πνευματική Εστία Νίκαιας

Δ. Καρακουλουξή 45, 184 50 Νίκαια
Τ: 210 4920980
F: 210 4913384
eMail: pen1958@gmail.com

Δείτε την Πνευματική Εστία Νίκαιας σε μεγάλο χάρτη

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Προσωπικός Ιστότοπος Θεοδ. Χατόγλου: Ηija de la luz

Αδιαμφισβήτητα αυτό που ζούμε σήμερα είναι πέρα για πέρα ακατανόητο, απαράδεκτο και για πολλούς από εμάς απάνθρωπο. Παρόλα αυτά αισθάνομαι πως μια εβδομάδα πριν πέρασε μια ημέρα που στιγματίστηκε πιότερο από το σήμερα παρά το τότε. Προσπεράσαμε έτσι γεγονότα σπουδαία, ασύλληπτα για το έθνος μας.
Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Έπος του ’40 αλλά και μετέπειτα στη Γερμανική Κατοχή, γράφτηκαν ορισμένες από τις λαμπρότερες στιγμές της ιστορίας μας. Μια τέτοια ήταν και το Μπλόκο [στη μετέπειτα Γερμανική Κατοχή] που στιγμάτισε την πόλη μας, δεν ήταν όμως η μόνη. Ξεφυλλίζοντας τα “ΧΡΟΝΙΚΑ της ΝΙΚΑΙΑΣ” Οκτωβρίου - Νοεμβρίου του 1962, ξεχώρισα ένα άρ- θρο του Μίμη Πετρωτού που είχε τίτλο “Πως υποδέχτηκε η Νίκαια, το άγγελμα του πολέμου, το 1940” που θα ‘θελα να μοιραστώ μαζί σας.

ΠΩΣ ΥΠΟΔΕΧΤΗΚΕ Η ΝΙΚΑΙΑ ΤΟ ΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟ 1940

του Μίμη Πετρωτού

Υπάρχουν ορισμένες μέρες ή καλύτερα ημερομηνίες που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Είναι στενά δεμένες με ένα επεισόδιο, που όσα χρόνια και αν περάσουν πάντοτε έρχονται στο νου. Μια μέρα τέτοια, μια μέρα αξέχαστη, είναι και η 28 του Οκτώβρη του 1940, όταν μια χούφτα λαός βρο- ντοφώναξε ΟΧΙ στα οκτώ εκατομμύρια λόγχες του κοκκορόφτερου φαντασμένου δικτάτορα της Ιταλίας Μουσολίνι, που ετοιμάστηκε να κάνει με τους “Λύκους” και τους “Κένταυρους” του περί- πατο στην Αθήνα… Κάθε χρόνο τέτοια μέρα θυμόμαστε… Θυμόμαστε τον επικό αγώνα ενός α- προετοίμαστου στρατού, που πάνω στα τραχιά βουνά της Αλβανίας, ξυπόλυτος, πεινασμένος, μα γιομάτος πίστη για το ιδανικό που πολεμούσε -τη λευτεριά και την ανεξαρτησία- πρόταξε τα στήθη του να μη περάσει στο πάτριο έδαφος ο μισητός ιταλικός φασισμός. Και το κατόρθωσε τότε. Κι έκανε ολάκερο τον κόσμο να σαστίσει με την αντίσταση του αυτή, μέχρι που ‘ρθανε οι σιδερόφραχτες ορδές του Χίτλερ, για να σκύψει το κεφάλι προσωρινά μόνο μπρος στα τεράστια μηχανικά μέσα που διέθεταν οι Ούννοι.

Πως υποδέχτηκε, αλήθεια, ο λαός της πόλης μας το κήρυγμα του πολέμου απ’ τη φασιστική Ιταλία; Αξίζει να δώσουμε μια εικόνα, να σκιαγραφήσουμε ότι θυμόμαστε:

Εκείνο λοιπόν το πρωινό, τον κόσμο τον ξύπνησαν οι σειρήνες. Η πιο δυνατή και μεγάλη ήταν στημένη πάνω στην ταράτσα του κινηματογράφου “Ορφέα”. Όλοι πετάχτηκαν μονομιάς στους δρόμους.

-Πόλεμο έχουμε!
-Μας χτύπησαν οι Ιταλοί!…

Το συνταρακτικό νέο κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα. Οι γυναίκες και τα παιδιά κλαίγανε, βλαστημούσανε τους Ιταλούς. Μπροστά στα καφενεία ο κόσμος ακούει το ραδιόφωνο, που με- ταδίδει τα πρώτα κιόλας ανακοινωθέντα του Επιτελείου και τα διαγγέλματα της κυβέρνησης. Ακολουθούν στρατιωτικά εμβατήρια και διάφορα συνθήματα, που σκορπάνε ρίγη ενθουσι- ασμού. Η Κοκκινιά ολόρθα αφουγκράζεται τη μεγάλη και αποφασιστική στιγμή. Αλαλαγμοί χα- ράς ξεσπάνε, καθώς κυκλοφορούν οι εφημερίδες με τα πρώτα αποτελέσματα των μαχών, που φέρνανε τους Έλληνες φαντάρους ν’ αποκρούουν την εισβολή νικηφόρα. Το τσαρούχι, το σύμ- βολο της ανδρείας και της παλληκαριάς, αρχίζει να επικρατεί. Δεν ακούς τίποτα άλλο παρά μια βουή που έχει εξαπλωθεί απ’ τη μια άκρη ως την άλλη της πολιτείας:

-Θα νικήσουμε! Θα νικήσουμε!
-Κάτω οι φασίστες!
-Ζήτω ο ένδοξος στρατός μας!

Σε κάθε δρόμο και μια σκηνή… Οι οδοί που τραβάνε για στρατώνες, Γρεβενών, Βιθυνίας, και Ατταλείας είναι κατάμεστοι από άντρες, γυναίκες και παιδιά. Οι πρώτοι τρέχουν να καταταγούν στο σύνταγμα τους, στο 34ο, που αργότερα έγινε ξακουστό για τις νικηφόρες μάχες που έδωσε. Οι γυναίκες και τα παιδιά τους ραίνουν με λουλούδια. Τους χειροκροτούν, τους αγκαλιάζουν και τους φιλούν.

-Στο καλό κι η Παναγιά μαζί σας!…
-Να γυρίσετε νικητές!…

Ο Εθνικός Ύμνος τραγουδιέται από μικρούς και μεγάλους. Οι σειρήνες χτυπάνε συνέχεια συνα- γερμό, μα κανείς δεν κρύβεται στα πρόχειρα καταφύγια. Ακούγοντας τα πρώτα αντιαεροπορικά, όλοι στρέφουν τα μάτια τους στον ουρανό. Φάνηκαν τα πρώτα φασιστικά αεροπλάνα σε μεγάλο ύψος.

Απ’ την πλατεία του Αγ. Νικολάου ξεκινάει η πρώτη διαδήλωση για τον Πειραιά. Την αποτελούν φοιτητές και μαθητές. Απ’ όπου κι αν περνάνε όλοι τους χειροκροτούν. Κάθε τόσο σταματούν και κάποιος βγάζει λόγο, για τον πατριωτικό πόλεμο.

-Ζήτω η Ελλάδα μας!…
-Κάτω ο Μουσολίνι!
-Η νίκη είναι δική μας!

Οι Κοκκινιώτες διαδηλωτές φτάνουν στον Πειραιά. Συναντιώνται με άλλους και μέσα σε παρα- ληρήματα πατριωτικής έξαρσης και δίκαιης αγανάκτησης για το θράσος των Ιταλών, που μας χτύπησαν ύπουλα, πετροβολούν την Ιταλο-Ελληνική Τράπεζα, που βρίσκονταν πλάι στην Ιονική, στην οδό Φίλωνος.

Συγκινητικές στιγμές ξέσπασαν και στο Γυμνάσιο μας, όταν ο Γυμνασιάρχης συγκέντρωσε τον μαθητόκοσμο, για ν’ αναγγείλει το γεγονός του πολέμου. Οι μαθήτριες ξέσπασαν σε λυγμούς.

-Έχουμε να περάσουμε-είπε-δύσκολες μέρες, μα δεν θα υποκύψουμε στη βία.

Κείνη την ώρα ακούστηκε μια άλλη φωνή. Ήταν του γυμναστή του Προκοπίου:

-Θα νικήσουμε παιδιά! Θα νικήσουμε το φασισμό!

Νέες ζητωκραυγές. Τα βιβλία, τα καπέλα, οι τσάντες πετιούνται στον αέρα. Βαθιά σιωπή καλύ- πτει τα πάντα, όταν ακούγεται η πρώτη στροφή του Εθνικού Ύμνου. Ώρες πατριωτικού με- γαλείου έζησε εκείνο το φθινοπωρινό πρωινό το Γυμνάσιο μας, όπως κ ολάκερη η πολιτεία μας.

Από τότε πέρασαν 22 χρόνια. Δεν σβήστηκε όμως τίποτα από τη μνήμη. Όπως δεν ξεχάστηκε ο καθηγητής της Γυμναστικής του Γυμνασίου Νίκαιας, Προκοπίου, που δεν γύρισε σπίτι του, ούτε στους μαθητές του, που τόσο αγαπούσε. Έπεσε για την πατρίδα, νικώντας το φασισμό, που ήρθε να τον καθυποτάξει.

Μέσα σε τόσες λίγες γραμμές δεν μπορείς να κλείσεις ούτε μια πνοή από εκείνη τη λαμπράδα της πιο μεγάλης και ένδοξης μέρας της 28ης Οκτωβρίου του 1940. Η Κοκκινιά το έδειξε απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή. Μια κι αργότερα σα σκλαβώθηκε η πατρίδα μας είπε πάλι “ΟΧΙ” στον καινούριο επιδρομέα…

Πηγή: ΧΡΟΝΙΚΑ της ΝΙΚΑΙΑΣ, Οκτώβριος - Νοέμβριος 1962

ΧΡΟΝΙΚΑ της ΝΙΚΑΙΑΣ, Οκτώβριος - Νοέμβριος 1962:  Πως υποδέχτηκε η Νίκαια το άγγελ- μα του πολέμου το 1940

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• halkidona.gr: Περί Ενότητας

Προσπαθώντας να ανακαλύψουμε την πόλη μας, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι αξίζει και ότι πρέπει να διορθωθεί, σταθήκαμε αμήχανα μπρος στην επιβλητική φτερωτή μορφή της πλατείας και αναρωτηθήκαμε πως παρότι περνούμε χιλιάδες φορές, παρότι στεκόμαστε άλλες τόσες, ελά- χιστα γνωρίζουμε για το έμβλημα της πόλης. Αυτό ήταν αρκετό να μας κάνει να το ψάξουμε λιγάκι παραπάνω.

Με τη φράση: Με ένα ορειχάλκινο Μνημείο στους πεσόντες Κοκκινιώτες, ο Ζογγολόπουλος τίμησε τους νεκρούς της Κοκκινιάς [1956], που έπεσαν δολοφονημένοι από τους Γερμανούς κατακτη- τές στο ιστορικό μπλόκο, στις 20 Αυγούστου 1944, ξεκινά την αναφορά του ο Ιστορικός Τέχνης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Παυλόπουλος [τον οποίο συναντήσαμε στην οικία του] στο βιβλίο του “Ζογγολόπουλος” [εκδόσεις ΑΔΑΜ] κ συ- νεχίζει: Η σύνθεση απεικονίζει πληγωμένο νέο, σύμβολο  των πεσόντων, που τον κρατάει φτερωτή αρχαιοπρε- πώς ντυμένη γυναικεία μορφή, αλληγορικής προσωπο- ποίησης της Ελλάδας ή της Ελευθερίας και παραλλαγή  του τύπου Θρήνου Ροντανίνι του Μιχαηλάγγελου. Οι 2  μορφές, με τα ψιλόλιγνα σώματα, έχουν αποδοθεί αφαι- ρετικά, μακριά από τους τύπους των ψυχρών ακαδη- μαϊκών ρεαλιστικών ηρώων, τύπους που συνηθίζονταν  στα μνημεία της προπολεμικής κ μεταπολεμικής Ελλά- δας. Ο Ζογγολόπουλος αποφεύγει εδώ τη φλύαρη περι- γραφή και αρνείται να σταθεί σε ανούσιες δευτερεύουσες λεπτομέρειες, που θα αδυνάτιζαν την ένταση της εικόνας. Όπως επισημαίνει ο τεχνοκρίτης Γιώργος Πετρής [“Το μνημείο της Κοκ- κινιάς από το γλύπτη Ζογγολόπουλο”, Επιθεώρηση Τέχνης, τχ. 22, Οκτώβριος 1956], “οι μορφές αυτές έχουν αποδοθεί μ’ αρκετή ελευθερία που δεν έφτασε όμως σε αυθαίρετες λύσεις. Και οι αφαιρέσεις του είναι νόμιμες και δεν φτωχαίνουν τη φόρμα του. Ο καλλιτέχνης δεν απομα- κρύνθηκε από τα πράγματα. Οι μορφές του είναι ρεαλιστικές, βγαλμένες έξω απ’ τα ακαδημαϊκά πλαίσια”. Στο ρευστό σύνολο συνυφαίνονται η ζωγραφική, η σιγμοειδής γραμμή στην πτώση της μορφής του νέου και η κάθετη γραμμή, με τις καμπύλες της όρθιας μορφής, διακρίνεται πολύ καθαρά η οικονομία των εκφραστικών μέσων του γλύπτη.

Η εικονογραφία του ηρώου μας παραπέμπει στην Αποκαθήλωση και σε αλληγορικές μορφές του Παρθένη. Ο τρόπος που σχηματοποιεί τα φτερά της γυναικείας μορφής κατάγεται οπωσ- δήποτε από τέτοια πρότυπα, όπως το σχέδιο με μολύβι που απεικονίζει φτερωτή την Ελληνική Δημοκρατία [1924], και το έργο Ομόνοια, ελαιογραφία στο κτήριο του Δημαρχείου Αθηνών, χρο- νολογημένη το 1940-42, ενώ υπάρχει κ μια μακρινή σχέση με την ευρωπαϊκή αρτ ντεκό των αρ- χών του 20ού αιώνα.

Στο Ιδρυμα Γεώργιου Ζογγολόπουλου

Στο Ιδρυμα Γεώργιου Ζογγολόπουλου στο Π. Ψυχικό είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον ευγενέστατο κ. Μωρέτη, πρόεδρο του ιδρύματος, ο οποίος μας έδειξε τον δρόμο να μελετή- σουμε τον γλύπτη, το έργο και το συναίσθημα.

Θλιβερή παρένθεση της συζήτησής μας στάθηκε η αναφορά στην αλληλογραφία που είχαν με τον δήμο Νίκαιας το 2007, ο οποίος δεν απάντησε ποτέ στην πρόθεση του Ιδρύματος να συμ- βουλέψει και να βοηθήσει στη συντήρηση του έργου. Έπειτα από έρευνα μάθαμε πως, την περί- οδο εκείνη τουλάχιστον, το έργο καθαριζόταν με χλωρίνη από ανθρώπους άσχετους με το αντι- κείμενο.

Αυτό ασφαλώς δεν οφείλεται στην “ασχετοσύνη” του υπαλλήλου αλλά στην απαράδεκτη συνήθη τακτική της τότε διοίκησης προς την ιστορία της πόλης, ενδεχομένως και λόγω έλλειψης γνώσης που όφειλε να έχει, γιατί ασφαλώς αυτό προηγείται της εκτίμησης. Τούτο θα προσπαθήσουμε στο άρθρο, τον δρόμο προς την εκτίμηση…

Η σταυροφορία δια την ανέρερσιν του Ηρώου της πόλεως

Ξεφυλλίζοντας στην Πνευματική Εστία Νίκαιας [ ΠΕΝ ] παλιές εφημερίδες της πόλης, διαβάσαμε για πρώτη φορά στις 9 Απριλίου του 1950, στο πρωτοσέλιδο της “Νέα Ιδέα”, να γίνεται εκτενή αναφορά στο Δημοτικό Συμβούλιο και σε απόψεις Βουλευτών που εξέφραζαν την επιτακτική πλέον ανάγκη να αποκτήσει η πόλη ένα προσκύνημα:

Την εποχή εκείνη υπήρχαν έντονες διαφωνίες για το ποιο θα ήταν το ιδανικότερο σημείο που θα έπρεπε να στηθεί ένα τέτοιο μνημείο ώστε να αναδειχτεί όπως πρέπει:

Ερωτηθείς από τον δημοσιογράφο της εφημερίδας, ο τότε δήμαρχος Πότης Αλμπάνης απάντη- σε:

Την άποψή του για τον τύμβο των πεσόντων εξέφρασε σε άρθρο του και ο συμπολίτης Βουλευ- τής και πρώην Δήμαρχος Νίκαιας Ιωάννης Μελάς. Μέσα από όσα αναφέρει, ανακαλύπτουμε πως η συζήτηση αυτή ξεκίνησε από τον πρώτο κιόλας χρόνο μετά το μαρτυρικό γεγονός. Το άρθρο του είναι εξαιρετικό:

Λίγο πριν τα εγκαίνια

Το καλοκαίρι του ’55, λίγους μήνες πριν τα εγκαίνια, ανακαλύπτουμε μέσα από το άρθρο του Λ. Πετράκου στην μηνιαία εκπολιτιστική επιθεώρηση “η Νίκαια” ότι το γλυπτό αναμενόταν να στηθεί εκείνη τη χρονιά και να εγκαινιαστεί στις εκδηλώσεις μνήμης της 17ης Αυγούστου αλλά δυστυχώς δεν θα προλάβαιναν. Στο άρθρο γίνεται και η πρώτη τεχνική αναφορά:

Η πλατεία έχει αποφασιστεί και είναι ίδια με τη σημερινή, η πλατεία της Οσίας Ξένης. Ένας από τους λόγους που επιλέχθηκε βέβαια είναι κάποιος που πλέον δεν ισχύει και αφορά τον προαύλιο χώρο του Δημαρχιακού Μεγάρου το οποίο είχαν σκοπό να οικοδομήσουν στο σημείο που σή- μερα βρίσκεται η Μητρόπολη, δηλαδή πίσω ακριβώς από το γλυπτό. Ενώ είχαν παρθεί οι απο- φάσεις και εκπονηθεί οι ανάλογες μελέτες για το δημαρχείο, η επταετία της χούντας που ακολού- θησε είχε άλλη γνώμη. Το γεγονός μας το επιβεβαιώνει και ο κ. Ιωάννου, ο πρώτος προϊστάμενος της Τεχνικής Υπηρεσίας του δήμου μας:

Το Μνημείο της Κοκκινιάς από το γλύπτη Ζογγολόπουλο

του Γ. ΠΕΤΡΗ

Με το σύμπλεγμα που έστησε στην Κοκκινιά ο γλύπτης Ζογγολόπουλος, ο τόπος μας απόχτησε ένα ακόμα μνημείο με σοβαρές αισθητικές αξιώσεις, που δεν προδίνει και την ιδέα που θέλει να εκφράσει. Το μνημείο αυτό στήθηκε στην πλατεία της Οσίας Ξένης που βρίσκεται στο κέντρο της μεγάλης προσφυγούπολης, για να τιμήσει τη μνήμη των τόσων κατοίκων της που δολοφονή- θηκαν από τους γερμανούς εισβολείς κατά τη γνωστή επίθεση ενάντια στον πληθυσμό της Κοκ- κινιάς που πέρασε στην ιστορία της κατοχής σαν το “μεγάλο μπλόκο”.

Μνημείο που να έχει οποιαδήποτε αντι- στοιχία μ’ ένα τέτοιο γεγονός ασφαλώς δεν είναι εύκολο εγχείρημα. Ως τα τώρα η ελληνική παραγωγή, σε τέτοιες περι- πτώσεις, λίγο ή πολύ, είχε δημιουργήσει ξερά φιλολογικά ή αναπαραστατικά συ- μπλέγματα, που έδινα μια εύκολη όσο και αντιαισθητική λύση. Οι σκοτωμένοι φαντάροι που ξεψυχούν στην αγκαλιά μια μορφής που είναι Ελλάδα είτε Ε- λευθερία, ήταν τόσο πολύ κοινό μοτίβο, που στο πίσω - πίσω το είχαν παρα- λάβει και επαρχιώτες μαρμαράδες [που δεν ξέρουμε τι θα έκαναν αν δεν είχαν υπόψη τους τα πρότυπα που 'χαν φτι- άξει οι πρώτοι σπουδαγμένοι έλληνες γλύπτες] και που προσπαθώντας να τα μιμηθούν έφτασαν, όπως γίνεται σε τέ- τοιες περιπτώσεις, στη γελοιοποίησή τους. Ο νεοκλασικισμός του πρωτότυπου στα χέρια ανθρώπων, που δεν είχαν τις τεχνικές δυνα- τότητες ούτε να το αντιγράψουν, έδωσε σύνολα φοβερά αντιαισθητικά και κακοχωνεμένα.

Έχοντας ο Ζογγολόπουλος ν’ αντιμετωπίσει ένα παραπλήσιο γεγονός, να φτιάξει ένα μνημείο συμ- βολικό μιας ηρωϊκής - πατριωτικής πράξης δεν φοβήθηκε καθόλου την κακή αυτή παράδοση. Μια μεγάλη φτερωτή φιγούρα που υποβαστάζει απ’ τις μασχάλες μιαν άλλη φιγούρα ενός νέου που πέφτει, είναι το θέμα του. Μας το έδωσε όμως το σύμπλεγμα αυτό τόσο γερά αισθητικά στη- ριγμένο, που το ενδιαφέρον του θεατή ξεφεύγει από κείνο που ονομάζουμε θέμα. Η παρουσία της συγκίνησης του καλλιτέχνη είναι έντονη μέσα στις μορφές του και τις δικαιώνει. Χωρίς φιλο- λογία και φλυαρίες, μας έδωσε ένα σύνολο που σου δημιουργεί μιαν εντύπωση σχεδόν συναρ- παστική. Είναι αμφίβολο αν κάτω απ’ τον ελληνικό ουρανό στήθηκε ποτέ άλλη καμιά Ελλάδα ή Ελευθερία πιο συγκινημένη, πιο ανθρώπινη.

Παρ’ όλο που μια επισταμένη τεχνολογική εξέταση θα δημιουργούσε μερικές βάσιμες επιφυ- λάξεις στο ζήτημα της ισορρόπησης των όγκων του, βασικό θέμα για την γλυπτική, ο Ζογ- γολόπουλος μας έδωσε, παρά το ότι το μέγεθος του είναι πάνω απ’ το φυσικό, μορφές που σου επιβάλλονται μα δεν σε πλακώνουν. Τα μέσα του είναι λιτά και δεν υπάρχει καμιά εκζήτηση. Η φιγούρα του νέου είναι γυμνή, κι έτσι είναι πιο εκφραστική, ενώ το ιμάτιο που φορά η πίσω φτε- ρωτή μορφή, είναι ένα παροδικό επεισόδιο, δεν κυριαρχούν οι πτυχώσεις και δεν λιγοστεύουν την εκφραστικότητα της.

Το βασικότερο όμως επίτευγμα είναι ότι οι όγκοι του δεν πέφτουν προς τα κάτω. Την ανάταση που ένοιωθε ο καλ- λιτέχνης μπροστά στην μεγαλειώδη θυσία τόσων πατρι- ωτών, την έχει αποδώσει με τους όγκους του. Οι ψιλό- λιγνες αυτές φιγούρες, που γενικά φαίνεται να αγαπά ο καλλιτέχνης, έχουν μια δική τους ανοδική κίνηση. Ακόμα ο Ζογγολόπουλος μας έδωσε ένα δείγμα καλλιτεχνικής ευσυνειδησίας και ευαισθησίας. Όλες οι λεπτομέρειες έ- χουν μελετηθεί καλά κ σε πολλές περιπτώσεις (στο στή- ριγμα απ’ τα χέρια, στα πόδια κτλ.) έχει δώσει λύσεις αρ- κετά αξιόλογες.

Οι μορφές αυτές έχουν αποδοθεί μ’ αρκετή ελευθερία, που δεν έφτασε όμως σε αυθαίρετες λύσεις. Και οι αφαι- ρέσεις του είναι νόμιμες και δεν φτωχαίνουν τη φόρμα του. Ο καλλιτέχνης δεν απομακρύνθηκε από τα πράγ- ματα. Οι μορφές του είναι ρεαλιστικές, βγαλμένες έξω απ’ τα ακαδημαϊκά πλαίσια.

Η στήλη τούτη έχει χρέος να χαιρετήσει το μνημείο τούτο σαν μια καλή αρχή. Ο Δήμος της Κοκκινιάς έχει στο ενεργητικό του ένα σημαντικό καλλιτεχνικό επίτευγμα, που θα μπορούσε ν’ αποτελέσει αξιοσύστατο παράδειγμα. Η επανάληψη του θα ήταν οπωσδήποτε ευεργετική για την αισθητική των δημόσιων χώρων, που είναι πια καιρός να πάψουν να κακοπαθαίνουν απ’ τα χέρια ακατάλληλων για τέτοιες δουλειές ανθρώπων.

Ο Δήμος Κοκκινιάς πρόσφερε επίσης μια σημαντική υπηρεσία στο κοινό γιατί του έδωσε ένα μέσον αισθητικής πια διαπαιδαγώγησης. Είναι μια πλευρά που δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και που είναι επίσης σωστό να βρει γρήγορα τη συνέχεια της.

Επιθεώρηση Τέχνης [Τεύχος 22, Οκτώβριος 1956]

Γεώργιος Ζογγολόπουλος

Ο Γεώργιος Ζογγολόπουλος δεν ήταν ένας γλύπτης που απλώς κέρδισε τον διαγωνισμό για το Ηρώο της Νίκαιας. Πρόκειται για έναν από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Έργα του όπως το Μνημείο Ζαλόγγου, το Cor-ten στην είσοδο της ΔΕΘ, οι Ομπρέ- λες στο Ψυχικό, τη Θεσσαλονίκη, τον ΟΤΕ, το metro και τις Βρυξέλες, το Πεντάκυκλο στην πλα- τεία Ομονοίας, οι Ολυμπιακοί Κύκλοι στο αεροδρόμιο και πολλά άλλα, αποτελούν τομή στην τέ- χνη.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903 και σπούδασε γλυπτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Θ. Θωμόπουλο [1924-1930]. Από το 1933 έως και το 1944 ήταν καθηγητής σχε- δίου στη Σιβιτανίδειο Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων.

Γνωρίζει και στην συνέχεια παντρεύεται [1936] την ζωγράφο Ελένη Πασχαλίδου, μαθήτρια του Παρθένη. Το έτος 1946, διατέλεσε Αντιπρόεδρος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου και Πρόε- δρος των Γλυπτών.

Τα χρόνια 1949-1950, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, εργάστηκε στο ατελιέ του γλύπτη Marcel Gimond στο Παρίσι.

Το 1952-1954 με υποτροφία του Ελληνικού Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών [ΙΚΥ], πηγαίνει μαζί με την Ελένη στην Ιταλία όπου μελέτησε τις τεχνικές της χαλκοχυτικής [Fonderia Nicci, Ρώ- μη και Fonderia Domeniccini, Pistoia]. Στην Φλωρεντία και την Πάντοβα μελετά τη γλυπτική της Αναγέννησης.

Μελέτησε επίσης το έργο των Michelangelo, Pisano, Donatello, Manzoni, Manzu, Marini, Pomo- doro, καθώς και την ετρουσκική τέχνη.

Υπήρξε μέλος της εξεταστικής επιτροπής διαγωνισμού του Ι.Κ.Υ. για την αποστολή υποτρόφων γλυπτικής στο εξωτερικό [1957-58-59].

Από το 1953 υπήρξε μέλος της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Πολιτισμού-Société Européenne de Cul- ture και το διάστημα 1960-1988, μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου-Biennale Βενετίας.

Το 1975 συμμετείχε στην 20η Διεθνή Συνάντηση της Γενεύης.

Το ’80 συμμετείχε στη Β’ Διεθνή Εικαστική Συνάντηση στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελ- φών.

Ήταν ενεργό μέλος καλλιτεχνικών ομάδων, όπως η Oμάδα Τέχνης, η Ένωσις Eλεύθεροι Kαλλιτέ- χναι, ο Σύνδεσμος Eλλήνων Kαλλιτεχνών, η Oμάδα Στάθμη, η Oμάδα Tομή, η Ομάδα για την επι- κοινωνία και εκπαίδευση στην τέχνη, συμμετέχοντας σε εκθέσεις κ συναντήσεις των ομάδων αυ- τών.

Δεκάδες έργα του ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές και Ιδρύματα ενώ πολλά βρίσκονται εγκατεστη- μένα σε δημόσιους χώρους και πλατείες στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.

Εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Biennale της Bενετίας [1940, 1956, 1964, 1991, 1993, 1995 κ 1997], στη Biennale του Καΐρου [1946] και στην Biennale του Sao Paulo [1957].

Συμμετείχε σε όλες τις Πανελλήνιες εκθέσεις εκτός από την περίοδο της δικτατορίας 1967-1974.

Τον Φεβρουάριο του 2004 σύστησε το κοινωφελές Ιδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου με έδρα την κατοικία του που ήταν και το εργαστήριό του. Πέθανε τον Μάιο του ίδιου έτους.

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη

Το halkidona.gr, σε συνεργασία με το Ιδρυμα Γεώργιος Ζογγολόπουλος, στα πλαίσια της εκδή- λωσης που οργανώνει το 2012 για τα δημόσια γλυπτά του καλλιτέχνη, πρότεινε μια ιστορική συν- τήρηση του έργου, σε συνεργασία με τον Δήμο Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη, η οποία θα περιλαμβάνει τη δημιουργία και επανατοποθέτηση του κλαδιού ελιάς που έπαψε να κρατά ο νέος από το 1957, ένα μόλις χρόνο μετά την εγκαινίαση του μνημείου. Το Ίδρυμα μας υποσχέθηκε πως θα το μελε- τήσει.

Είναι το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε ως φόρο τιμής στο εμβληματικό έργο τέχνης της Νίκαιας, το οφείλουμε σε όλους όσους προσπάθησαν για την ανέγερσή του και στον δημι- ουργό του. Το οφείλουμε σε όσους μαρτύρησαν για να ζούμε τώρα ελεύθεροι μα πάνω απ’ όλα, το οφείλουμε στα παιδιά που στέκονται εμπρός του…

Νέα Ιδέα [ Ετος Α', Αρ. Φύλλου: 10 - Κυριακή, 9 Απριλίου 1950 ]

Επιθεώρηση Τέχνης [ Τεύχος 22, Οκτώβριος 1956 ]

Ίδρυμα Γεώργιου Ζογγολόπουλου: Επιστολή Συντήρησης του έργου “Πεσόντες”

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών ΑΠΘ: Μονογραφίες Καλλιτεχνών / Εργασίες - Γ. Ζογγολόπουλος
• Ιδρυμα Γεώργιου Ζογγολόπουλου
• Ελληνοαμερικανικόν Εκπαιδευτικόν Ιδρυμα: Γιώργος Ζογγολόπουλος, 1903-2004
• Περί Ενότητας
• Το νέο έμβλημα του Δήμου Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη

Το halkidona.gr, όπως σε κάθε μεγάλο γεγονός της πόλης, κατάφερε να εξασφαλίσει 4 μονές προσκλήσεις για τους αναγνώστες που θα επικοινωνήσουν μαζί μας ως το Σάββατο 3 Σεπ. στις 11π.μ.

Η “Eιρήνη” παρουσιάστηκε το 421 π.Χ. στους δραματικούς αγώνες της εορτής των Μεγάλων Δι- ονυσίων και κέρδισε το δεύτερο βραβείο. Ο Αριστοφάνης έγραψε την κωμωδία αυτή κατά τη δι- άρκεια των διαπραγματεύσεων μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών, που κατέληξαν στην ειρήνη του Νικία, με την οποία οι λαοί των δύο αντιπάλων ήλπιζαν ότι θα λήξει ο Πελοποννησιακός πόλεμος και θεωρείται ένα από τα πιο αντιπολεμικά έργα όλων των εποχών.

Ο Τρυγαίος είναι ένας αμπελουργός, που απελπισμένος από την κατάντια των αμπελιών του, α- ποφασίζει να πάει και να ελευθερώσει την Ειρήνη. Ξεκινάει για τον Όλυμπο, πετώντας πάνω σ’ έ- να τεράστιο σκαθάρι για να ζητήσει τη βοήθεια των δώδεκα θεών. Εκεί προσπαθεί να πείσει τον θεό Ερμή, τάζοντάς του δώρα, να τον βοηθήσει να ελευθερώσουν μαζί την Ειρήνη γιατί η γη και οι άνθρωποι καταστρέφονται από τον πόλεμο.

Ο Πόλεμος παρουσιάζεται φοβερός και τρομερός! Έχει μαζέψει μέσα σ’ ένα τεράστιο γουδί όλες τις πόλεις - κράτη της Ελλάδας και τις κοπανάει με το γουδοχέρι για να τις λιώσει. Ο Τρυγαίος πρέπει να προλάβει το κακό προτού να είναι πολύ αργά…

Τελικά ο Τρυγαίος καταφέρνει να ελευθερώσει την Ειρήνη! Όλοι την καλωσορίζουν με ενθουσι- ασμό όμως αυτή σωπαίνει και δεν μιλά σε κανέναν, γιατί όπως εξομολογείται στον Ερμή, είναι πο- λύ πικραμένη με τους ανθρώπους, δεν της δίνουν καθόλου αξία και την παραμελούν. Έχουν το  μυαλό τους στον πόλεμο, κάποιοι μάλιστα πλουτίζουν από αυτόν και δεν ενδιαφέρονται για τα  αγαθά της παρά μόνο για τα κέρδη τους.

Ο Τρυγαίος την παρακαλεί να συγχωρέσει τους άμυαλους ανθρώπους και να τους δώσει άλλη μια ευκαιρία να συμμορφωθούν. Η Ειρήνη δέχεται κι όλοι μαζί κατεβαίνουν στη γη.

Η “ΕΙΡΗΝΗ” του Αριστοφάνη, με τη μετάφραση του Κ. Χ. Μύρη και τη δραματουργική επεξερ- γασία του Πέτρου Φιλιππίδη, Γιώργου Γαλίτη κ Γιώργου Λέφα, γίνεται επίκαιρη όσο ποτέ στην  Ελλάδα του σήμερα και ο θεατής θα διαπιστώσει, ίσως με θλίψη στο Αργολικό Θέατρο, ότι πα- ρόλο που πέρασαν τόσοι αιώνες, τα κίνητρα και οι λανθασμένες επιλογές των ανθρώπων είναι  κοινά και διαχρονικά και ίσως η Ειρήνη… είχε δίκιο για τη στάση που κράτησε μέσω του Αρι- στοφάνη!

Συντελεστές

Χορός Γεωργών: Γιώργος Γαλίτης, Πάνος Σταθακόπουλος, Χρήστος Σιμαρδάνης, Κων/νος Γιαν- νακόπουλος, Δημήτρης Δεγαΐτης, Δημήτρης Βογιατζής, Θοδωρής Μπουζικάκος, Άγγελος Μπού- ρας, Σπύρος Παππάς, Τάσος Ιορδανίδης, Χάρης Μαυρουδής, Μανώλης Χουρδάκης, Ηλίας Γιαν- νάκης, Ορέστης Τζιόβας, Σταύρος Σβήγκος, Χρήστος Συριώτης, Λευτέρης Ελευθερίου, Αντώνης Αντωνάκος, Δημήτρης Σαμόλης, Πέτρος Γεωργοπάλης.

Κερδίστε Πρόσκληση για την “Ειρήνη” στο “Κατράκειο”

Το halkidona.gr κατάφερε να εξασφαλίσει απ’ τους παραγωγούς της παράστασης [Θεατρική Δι- αδρομή] 4 μονές προσκλήσεις, τις οποίες μπορείτε να κερδίσετε στέλνοντάς μας απλά ένα μή- νυμα με το ονοματεπώνυμό σας στο info@halkidona.gr ή με μήνυμα SMS στο 6978691657. Οι νικητές θα ειδοποιηθούν για τις λεπτομέρειες παραλαβής. Καλή διασκέδαση!

“Κατράκειο” Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας

Δες το “Κατράκειο” Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας σε μεγάλο χάρτη

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• ελculture.gr: Ειρήνη του Αριστοφάνη - Ο Πέτρος Φιλιππίδης περιοδεύει
• Πολιτιστικός Σεπτέμβρης 2011 στο παρά 5′
• Υπαίθρια Έκθεση Γλυπτικής “πρόσφυγες”, στη Νίκαια

Το halkidona.gr, προσπαθώντας να αναδείξει τα όμορφα πράγματα της πόλης μας, κατάφερε να εξασφαλίσει τέσσερις [4] διπλές προσκλήσεις για τους αναγνώστες του που θέλουν να περάσουν μια πραγματικά ξεχωριστή βραδιά.

Η “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη μπορεί να φαίνεται η πιο αθυρόστομη κωμωδία του, με την πιο ανοιχτόκαρδη αμεσότητα των όρων, κι όμως δεν μπορεί γι’ αυτό να χαρακτηριστεί ανήθικη. Του- ναντίον είναι ένα υπέροχο μάθημα πατριωτισμού και ανθρωπιάς. Είναι θερμό κήρυγμα ειρήνης κι αδέρφωσης μεταξύ των Ελλήνων - και παραπέρα μεταξύ όλων των λαών της γης.

Μολονότι ο μύθος είναι πλάσμα της φαντασίας εξωπραγματικό κι απίθανο, η πορεία του συντε λείται με την πιο αβίαστη φυσικότητα κι αληθοφάνεια. Η ψυχολογία των ηρώων, οι λόγοι τους και τα έργα τους δεν έχουνε τίποτα το αδικαιολόγητο. Ο Αριστοφάνης, όσο κανένας άλλος ποιητής του παλιού καιρού, γνώρισε κι απόδωσε με πολλή σοφία και τέχνη την ψυχή των γυναικών του λαού - των νοικοκυράδων.

Η “Λυσιστράτη” από την άποψη της συνθετικής τελειότητας και της ισορροπίας μέσων και σκο- πού μπορεί να σταθεί δίπλα στο σοφόκλειο δράμα. Η σκηνή του όρκου των γυναικών, του ερω- τικού παιχνιδιού Μυρρίνης - Κινησία, της λιποψυχίας των αντάρτισσων και στο τέλος η θαυμα- στή νουθεσία της Λυσιστράτης προς τους εμπόλεμους Αθηναίους και Σπαρτιάτες, είναι από τα  πιο αριστουργηματικά κατορθώματα του δημιουργικού Λόγου.

Ο Αριστοφάνης σ’ όλα του τα έργα κάνει πολιτική. Γκρεμιστής των “κακώς κειμένων” και δάσκα- λος του σωστού. Αλλά στη “Λυσιστράτη”, που παίχτηκε στα 411 π.Χ. ο σκοπός του [η ειρήνη] ξε- περνάει τα όρια της πρώτης ανάγκης του λαού για προκοπή κ γίνεται ανάγκη σωτηρίας της πα- τρίδας. Η αθηναϊκή πολιτεία, είχε άμεση ανάγκη να σταματήσει ο πόλεμος, γιατί αργά η γρήγορα, θα τον έχανε - κ μαζί με την Αθήνα θα χανότανε όλος ο έως τότε ελληνικός πολιτισμός. Είχε προ- ηγηθεί η σικελική καταστροφή, η οχύρωση της Δεκέλειας από τους Σπαρτιάτες, η αποστασία των συμμάχων -όλα τούτα με την προδοσία του Αλκιβιάδη- κι ο λαός ήθελε την ειρήνη. Έτσι το κήρυγμα της Λυσιστράτης δεν είναι καθόλου ανεδαφικό παρά επίκαιρο και καλοδεχούμενο κάθε καιρό.

Ιστορικά Στοιχεία

Η Λυσιστράτη διδάχτηκε το 411 π.Χ. στα Λήναια από τον Καλλίστρατο. Η Αθήνα μέτραγε ήδη είκοσι χρόνια πολέμου -ο Πελοποννησιακός πόλεμος ξεκίνησε το 431 π.Χ.- και ο Αριστοφάνης, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τι σημαίνει πόλεμος, δίνει με ευφυή τρόπο το δικό του ειρηνικό στί- γμα. Με όπλα του το εύρημα της σεξουαλικής απεργίας, την ανελέητη σάτιρα και μια γλώσσα ευ- ρηματική όσο και αθυρόστομη, καταδικάζει τον πόλεμο και προβάλλει την ανάγκη για πανελ- λήνια ενότητα. Ερωτικά τεχνάσματα, κωμικές παρεξηγήσεις και πληθωρική δράση συνθέτουν μια απολαυστική κωμωδία όπου η γυναικεία εξυπνάδα αναδεικνύεται η κινητήρια δύναμη που θα οδηγήσει στη συμφιλίωση.

Περίληψη

Στην Αθήνα, την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου, οι γυναίκες αγανακτισμένες με την δι- αρκή απουσία των αντρών και τα δεινά του πολέμου αναλαμβάνουν δράση. Η Λυσιστράτη, δαι- μόνια Αθηναία, παίρνει την πρωτοβουλία. Συγκεντρώνει μυστικά γυναίκες από όλη την Ελλάδα, ανάμεσα τους και η Σπαρτιάτισσα Λαμπιτώ, και τις πείθει να απέχουν από τα “συζυγικά καθη- κόντα” τους για να αναγκάσουν τους άντρες να τερματίσουν τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Το σχέ- διο της περιλαμβάνει και την κατάληψη της Ακρόπολης από τις γυναίκες της Αθήνας, όπου φυλάσσονται τα χρήματα της Αθηναϊκής Ηγεμονίας που χρηματοδοτούν τον πόλεμο. Οι Αθηναί- ες, κλεισμένες στην Ακρόπολη, δεν παραδίδονται παρά τις προσπάθειες του Πρόβουλου και άλ- λων αντρών αν και κάποιες προσπαθούν με διάφορα τεχνάσματα και δικαιολογίες να αυτομο- λήσουν… έστω και για λίγο. Η ερωτική απεργία όμως καλά κρατεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Μυρρίνη που προκαλεί ερωτικά τον άντρα της Κινησία αλλά τον αφήνει στο τέλος στα κρύα του λουτρού. Οι άντρες είναι απελπισμένοι από την ερωτική στέρηση. Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στην υπόλοιπη Ελλάδα και όταν απεσταλμένοι από τη Σπάρτη ζητούν διαπραγματεύσεις μία λύση μόνο απομένει: να γίνει αυτό που θέλουν οι γυναίκες!

Η πολυτάραχη περίοδος της “Λυσιστράτης”

Τα γεγονότα της μεγάλης αθηναϊκής εκστρατείας στη Σικελία (αρχές Αυγούστου του 415 – μέσα Σεπτεμβρίου του 413 π.Χ.) υπήρξαν για την Αθήνα η αρχή του τέλους. Όταν το φθινόπωρο του 413 π.Χ. το δεύτερο εκστρατευτικό σώμα των Αθηναίων στη Σικελία συνετρίβη, η Αθήνα έχασε τις ισχυρότερες στρατιωτικές μονάδες της, σχεδόν ολόκληρο το στόλο της και τους ικανότερους στρατηγούς της. Όσοι από τους Αθηναίους στρατιώτες δεν σκοτώθηκαν πουλήθηκαν ως δούλοι ή δεινοπαθούσαν στα λατομεία των Συρακουσών.

Συγχρόνως οι Σπαρτιάτες και οι σύμμαχοί τους εισέβαλαν στην Αττική και οχύρωσαν τη Δεκέλεια [20 χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα], όπως τους είχε συμβουλεύσει ο Αλκιβιάδης. Οι συνέπειες θα είναι καταστρεπτικές για την Αθήνα: η πόλη θα στερηθεί οριστικά την ύπαιθρό της και η εισαγω- γή σιτηρών και κτηνοτροφικών προϊόντων από την Εύβοια θα πραγματοποιείται στο εξής μόνο με πλοία. Τα μεταλλεία του Λαυρίου θα κλείσουν και οι δούλοι που εργάζονταν σ’ αυτά θα δρα- πετεύσουν.

Αν και οι περισσότεροι σύμμαχοι είχαν εγκαταλείψει τους Αθηναίους, η Αθήνα συνέχιζε τον πό- λεμο με εκπληκτικό σθένος. Οι Σπαρτιάτες, με τη συμβουλή του Αλκιβιάδη, αναζήτησαν συμμα- χία με τους Πέρσες.

Την ίδια ώρα η Αθήνα μαστιζόταν από εσωτερικές διαμάχες. Η ήττα της στη Σικελία χρεώθηκε στους δημοκρατικούς, οι οποίοι αποφάσισαν να περιορίσουν τα δικαιώματά τους στη λήψη α- ποφάσεων. Το χειμώνα του 413 π.Χ. εξελέγη μια επιτροπή από δέκα άνδρες, τους προβούλους, οι οποίοι έλεγχαν τις εισηγήσεις που υποβάλλονταν στην Εκκλησία του Δήμου. Η συνθήκη αυτή  αποτέλεσε το πρώτο βήμα περιορισμού της δημοκρατίας και προλείανε το έδαφος για την εξέ- γερση των ολιγαρχικών το 411 π.Χ.

Η ίδρυση πολιτικών συνδέσμων (εταιρειών), που ακολούθησε, διαμόρφωσε στην Αθήνα έντονο κλίμα αβεβαιότητας και τρόμου. Κανένας δεν τολμούσε να εκφράσει ελεύθερα τη γνώμη του, θε- ωρώντας πολύ πιθανόν ο συνομιλητής του να είναι μέλος των ολιγαρχικών συνδέσμων. Ο φόβος κρατούσε τους πολίτες σιωπηλούς, αφού όποιος έφερνε αντιρρήσεις δολοφονούνταν με ύπουλο τρόπο, και ο δράστης, ακόμη και αν ήταν γνωστός, έμενε ατιμώρητος.

Η Εκκλησία του Δήμου αποδυναμώθηκε. Το σύστημα που διαμορφώθηκε βασιζόταν στις προ- σωπικές διασυνδέσεις και προέβλεπε Βουλή τετρακοσίων ανδρών.

Το ολιγαρχικό πολίτευμα επικράτησε για λίγο, ωστόσο η δημοκρατία επέστρεψε εκ νέου και οι η- γέτες των ολιγαρχικών θανατώθηκαν ή εξορίστηκαν στη Σπάρτη.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης ντύνεται για τρίτη φορά Λυσιστράτη. Φέτος μαζί 6 κωμικοί φιλοδοξούν να δημιουργήσουν ένα μεγάλο θεατρικό γεγονός.

Η “Λυσιστράτη” σε σκηνοθεσία του Θύμιου Καρακατσάνη, σε μετάφραση του θεατρανρθώπου Κώστα Γεωργουσόπουλου, σκηνικά - κοστούμια Ρένας Γεωργιάδου, Χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου και μουσική του μεγάλου συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου.

Μια ομάδα που σίγουρα συναντήθηκε για να προσφέρει τέχνη, γέλιο κ προβληματισμό. Ένας με- γάλος θίασος κοντά μας.

Συντελεστές

Συμμετέχουν: Ιωσηφίδης Ιωσήφ, Χάρης Αρώνης, Μαρία Συκιανάκη, Θεοδώρα Βουτσά, Φίλιππος Φιλόγλου, Γιάννης Γούτης, Νίκος Δροσάκης, Μαρία Μαλλούχου, Γεωργία Βασιλοπούλου, Ειρήνη Καζάκου,  Γκέλη  Γιακουμάκη και ο Κ. Κυριακού.

Κερδίστε Πρόσκληση για τη “Λυσιστράτη” στο “Κατράκειο”

Το halkidona.gr κατάφερε να εξασφαλίσει, από τους παραγωγούς των παραστάσεων [Θεατρικές Επιχειρήσεις Αφοι Τάγαρη] 4 διπλές προσκλήσεις, τις οποίες μπορείτε να κερδίσετε στέλνον- τάς μας απλά ένα μήνυμα με το ονοματεπώνυμό σας στο info@halkidona.gr ή με μήνυμα SMS στο 6978691657. Οι νικητές θα ειδοποιηθούν για τις λεπτομέρειες παραλαβής. Καλή διασκέδα- ση!

“Κατράκειο” Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας

Δες το “Κατράκειο” Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας σε μεγάλο χάρτη

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Εθνος: Ο Θύμιος Καρακατσάνης “Λυσιστράτη” σε όλη την Ελλάδα
• Πολιτιστικός Σεπτέμβρης 2011 στο παρά 5′
• Υπαίθρια Έκθεση Γλυπτικής “πρόσφυγες”, στη Νίκαια

Παρότι μέχρι τώρα στο site του δήμου βλέπαμε μόνο τις παραστάσεις για το “Κηποθέατρο” και το “Μίκης Θεοδωράκης”, αυτό σήμερα φαίνεται πως αλλάζει, συμπεριλαμβάνοντας πλέον και το “Κατράκειο” Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας, ένα εμβληματικό μέρος της πόλης όπου για δεκαετίες αποτελεί το σημείο σύμβολο των πολιτιστικών μας εκδηλώσεων.
Παρόλα αυτά, η σημερινή του εξαθλίωση είναι κάτι που μας πληγώνει και θα θέλαμε να α- ποκτήσει και πάλη την χαμένη του αίγλη. Δήμοι πολύ μικρότεροι από εμάς [Πετρούπολη, Βύρω- νας, Ελευσίνα κα], με ελάχιστες υποδομές, επενδύουν σ’ αυτές μ’ όλες τους τις δυνάμεις.

Ωστόσο, δε γίνεται να αγνοήσουμε την πολύ καλή προσπάθεια του δήμου μας να συντηρήσει το θέατρο έτσι ώστε να μπορεί να προσφέρει σήμερα παραστάσεις υψηλών απαιτήσεων, μέσα από ένα πραγματικά γεμάτο πρόγραμμα με πλούσιες επιλογές για όλους:

“Κατράκειο” Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας

Δες το Κατράκειο Δημοτικό Θέατρο Νίκαιας σε μεγάλο χάρτη

Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκαιας

Κύπρου & Προύσσης

Δες το Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκαιας σε μεγάλο χάρτη

Μάντρα Μπλόκου Κοκκινιάς

Ηλιουπόλεως & Κιλικίας, Νίκαια
Τ: 210 49 22 587

Δες τη Μάντρα Μπλόκου Κοκκινιάς σε μεγάλο χάρτη

Ανοιχτό Θέατρο “Μίκης Θεοδωράκης”

Νάξου & Σταυράκη

Δες το Ανοιχτό Θέατρο “Μίκης Θεοδωράκης” σε μεγάλο χάρτη

Δήμος Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη: Πολιτιστικός Σεπτέμβρης 2011

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη

Με πολύ ενδιαφέρον θα παρακολουθήσω την παράσταση της Θεατρικής Ομάδας Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη “Ρενδία Λέξις” στη Μάντρα του Μπλόκου και τη δουλειά που έχει κάνει με αυτή ο κ. Ναρ- λής. Είναι κάτι διαφορετικό που μου κέντρισε την περιέργεια.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Δήμος Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη: Πρόγραμμα Παραστάσεων Πολιτιστικού Σεπτέμβρη 2011
• Βούκινο γίναμε…
• Υπαίθρια Έκθεση Γλυπτικής “πρόσφυγες”, στη Νίκαια

Μου είναι αδιανόητο ακόμα να κατανοήσω πως αλλιώς θα ‘πρεπε να διαχειριστώ τα δυο eMails [ένα από τον δήμο και ένα από τη Λαϊκή Συσπείρωση - για λογαριασμό της ΠΕΑΕΑ] με τις προ- σκλήσεις για τις εκδηλώσεις μνήμης του Μπλόκου. Μήπως θα έπρεπε και εμεις να κάνουμε ό- πως όλοι (!); Ότι δηλαδή “οι άλλοι” απλά δεν υπάρχουν; Θα ‘πρεπε να συντάξουμε δυο άρθρα [για τον καθένα χωριστά] ή μήπως τρία [κι ένα για τους “αγανακτισμένους” που ετοιμάζονται κι αυτοί να κάνουν κάτι (!!!)] ή τέσσερα [κι ένα για να γράψουμε δυο λόγια -να ξαναθυμηθούμε- τι συνέβη, μακριά και πέρα από τις όποιες σημερινές ντροπιαστικές αντιπαραθέσεις]; Λέτε να υπάρχει και πέντε;
Τελικά, από πείσμα και ‘μεις, επιλέξαμε ένα που θα τους συμπεριλαμβάνει όλους. Ενα που ελπί- ζουμε να πείσει ορισμένους πως δεν μπορούν να διαχειρίζονται την ιστορία του τόπου ως κληρονόμοι της, γιατί πολύ απλά ο κόσμος τότε ήταν ένα και σαν ένα οφείλουμε να τον θωρούμε, στη μνήμη όλων όσων αγωνίστηκαν απέναντι σε έναν εχθρό -δίχως να κοιτούν κόμματα και ιδεολογίες- για να είμαστε εμείς σήμερα λεύτεροι να κάνουμε τούτες τις ντροπές.

Στο Δημοτικό Συμβούλιο

Η τοποθέτηση, στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης, του Προέδρου του παραρτήματος της ΠΕ- ΑΕΑ στη Νίκαια:

Αμέσως μετά τον Πρόεδρο της ΠΕΑΕΑ Νίκαιας έκανε την τοποθέτηση του ο δήμαρχος Νίκαι- ας - Αγ. Ι. Ρέντη, Γιώργος Ιωακειμίδης:

Μια “τοποθέτηση από καρδιάς” έκανε στο Δημοτικό Συμβούλιο ο κ. Λογοθέτης, με ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις. Τα σημαντικότερα της σημεία ήταν:

Στην τοποθέτησή του ο κος Μπενετάτος δεν έδωσε καμία εξήγηση για την μέχρι πριν ένα χρόνο  στάση του δήμου, η οποία ήταν διαφορετική από τη σημερινή που υποστηρίζει, ωστόσο προ- χώρησε λέγοντας τα εξής:

Στη συνέχεια ακολούθησε μια γενικότερη ενημέρωση από τον Πρόεδρο της ΠΕΑΕΑ για το τι πρό- κειται να κάνουν στην εκδήλωση, για τ’ ότι δεν πρόκειται να καλέσουν βουλευτές, πολιτικούς και κόμματα, παρά μόνο τις δημοτικές παρατάξεις, οι οποίες όμως δεν θα μιλήσουν ούτε αυτές αλλά ούτε κ ο δήμαρχος διότι, όπως είπαν χαρακτηριστικά, υπάρχουν παραδείγματα όπως η τρόικα, τα μνημόνια και άλλα (!).

Εκλεισαν λέγοντας πως θα ήταν υποτιμητικό γι’ αυτούς να συνεχίσουν αυτό το βιολί, μη παραλεί- ποντας να μεμφθεί επί προσωπικού συμβούλους όπως τον κ. Πάτρωνα, τον κ. Λογοθέτη και τον κ. Ζαχαρόπουλο.

Μετά από σχεδόν μια ώρα τοποθετήσεων και διαλόγου ο δήμαρχος Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη κατέλη- ξε λέγοντας τα εξής:

Ερωτήσεις 2012

Σε ερώτηση μας για το αν ο δήμος μας υιοθετήσει προτάσεις που ακούστηκαν και στο Δημοτικό συμβούλιο, όπως αυτής της αναπαράστασης, του συνεδρίου και του διαγωνισμού έκθεσης των σχολίων, ο δήμαρχος μας απάντησε πως είναι κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον που δυστυχώς όμως δεν προλαβαίνει να υλοποιήσει φέτος, αλλά θα προσπαθήσει του χρόνου κιόλας να κάνει πρα- γματικότητα.
Για το άνοιγμα του Μουσείου, αυτό που μας είπε -και αυτό με πολύ φειδώ- είναι ότι έχει ήδη με- ριμνήσει για κάτι οργανωμένο, με ξεναγώ και σχολικά προγράμματα, το οποίο πρόκειται να υ- λοποιήσει αμέσως μετά το άνοιγμα της νέας σχολικής χρονιάς.

Μέσα στις τόσες αναφορές, χαθήκαμε λιγάκι. Πρέπει να επανέλθουμε στην ουσία. Οι εκδηλώσεις μνήμης για το Μπλόκο αφορούν τις μαρτυρικές εκείνες στιγμές που έζησαν οι πολίτες της Νίκαι- ας, ορθώνοντας κυριολεκτικά το ανάστημά τους στον φασισμό και επ’ ουδενί, τα κόμματα και οι προσωπικές ιδεολογικές κατευθύνσεις του καθενός μας -πόσο μάλιστα εκείνης της εποχής- δεν έχουν ρόλο σε αυτό.

Τακτική Μπλόκων

Λίγους μήνες πριν την απελευθέρωση της Ελλάδος, οι Γερμανοί ξεκίνησαν μεγάλες επιχειρήσεις στις περιοχές που αντιστεκόντουσαν στην Γερμανική κατοχή.

Τα περισσότερα μπλόκα έγιναν με εντολή του Δρ. Βάλτερ Μπλούμε, διοικητή για τις υποθέσεις ασφαλείας των SS και στενό βοηθό του διοικητή των SS, Βάλτερ Σιμάνα.

Ο Μπλούμε ήταν αυτός που ανάπτυξε τη “Θέση του Χάους” και αφορούσε τις συστηματικές αντι- κουμμουνιστικές επιχειρήσεις στα προάστια της Αθήνας και του Πειραιά.

Ο Βάλτερ Σιμάνα παραδεχόταν ανοιχτά πως ο στόχος του ήταν να σπείρει τη διχόνοια ανάμεσα στους Έλληνες, ώστε “να επιτρέψει στους Γερμανούς να κάθονται πιο πίσω και να κοιτάνε με την ησυχία τους τη μάχη”. Έτσι τα Τάγματα Ασφαλείας και η Χωροφυλακή αναλάμβαναν τον κύριο ρόλο στα μπλόκα για λογαριασμό των Ναζί, έχοντας πάντα όμως μαζί τους ισχυρότατες γερμα- νικές δυνάμεις.

Μετά την μάχη της Κοκκινιάς [του Μάρτη του 1944] που εξελίχθηκε μέσα σε απίστευτες οδομα- χίες μεταξύ ταγματασφαλιτών, ανδρών της ειδικής ασφάλειας [αντικομουνιστική μονάδα που έπαιρνε εντολές από τα SS και καθοδηγούνταν από τον Αλέξανδρο Λάμπου] και Γερμανών από την μια ενάντια τμημάτων του εφεδρικού ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ από την άλλη, που αντιστάθηκαν για τρεις-τέσσερις ημέρες, με αποτέλεσμα να τους αναγκαστούν σε υποχώρηση, έρχεται ο Αύγου- στος…

Στις 15 Αυγούστου προσπάθησαν να ξαναχτυπήσουν την Κοκκινιά χωρίς επιτυχία. Οι κάτοικοι της πόλης αντιστάθηκαν διώχνοντας τους Γερμανούς.

17 Αυγούστου 1944

Στις 2:30 το πρωί ξεκινά το δράμα την προσφυγούπολης του Πειραιά. Δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη, μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά. Ο κλοιός σφίγγει. Τα χαράματα της Παρασκευής 17 Αυγούστου του 1944, πριν ακόμα φέξει το πρώτο φως του ήλιου, η Κοκκινιά βρέθηκε περικυκλωμένη από περίπου 4000 γερμανοτσολιάδες με αρχηγό τον Ι. Πλυτζανόπουλο.

Λίγο μετά τις 6:00, ακούγονται τα “χωνιά” των ταγματασφαλιτών στους δρόμους της Κοκκινιάς:
“Προσοχή-Προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου”.

Μερικοί κρύβονται όπως-όπως σε στέγες, καταπακτές, πηγάδια… όπου βρουν. Με υποκόπα- νους γκρεμίζονται οι πόρτες των φτωχών παραγκόσπιτων και με βρισιές και κλωτσιές σέρνονται κυριολεκτικά προς τον τόπο του Μαρτυρίου, εκατοντάδες κόσμου. Αρκετοί ήταν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολή και εκτελέστηκαν επί τόπου στα σπίτια τους.

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα τρόμου που επιτείνονταν από τους αναρίθμητους πυροβολισμούς και τις εκρήξεις χειροβομβίδων, μάζεψαν όλους τους άνδρες δεκατεσσάρων έως εξήντα ετών στην πλατεία της Οσίας Ξένης. Συγκεντρώθηκαν περίπου 20.000 άτομα, όσοι μπορούσαν να χωρέ- σουν στην πλατεία. Γύρω στις 8.00 η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο.

Ο ανεπανάληπτος Μάνος Κατράκης αφηγείται με τον δικό του μοναδικό τρόπο την αποφράδα τούτη μέρα:

Οι ταγματασφαλίτες είχαν ήδη ξεκινήσει το πλιάτσικο στα φτωχικά προσφυγικά σπίτια της περιο- χής χτυπώντας και βασανίζοντας ανελέητα όσους είχαν απομείνει σε αυτά.

Ο Δημήτρης Λιάτσος γράφει: “Ξεχύνονται σαν τους λύκους στους δρόμους, μέσα στα στενά, στις πλατείες με ένα και μοναδικό σκοπό. Να χτυπήσουν μια και καλή την αντάρτισσα Κοκκινιά, να μην ξανασηκώσει κεφάλι”. [σελ. 24]

Τα ηγετικά στελέχη του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ καταδείχθηκαν αμέσως από τους προδό- τες [κουκουλοφόρους αλλά και φανερούς, όπως ο Γ. Σγούρος με το γιο του] και εκτελέστηκαν.

Ο συνταγματάρχης των ταγματασφαλιτών Ι. Πλυντζανόπουλος, που φοράει κάσκα και κρατά μαστίγιο, δίνει το γενικό πρόσταγμα. Ο ταγματάρχης Γ. Σγούρος με το γιο του “μπέμπη” [Θεόδω- ρο Σγούρο] που είναι ντυμένος τσολιάς και οπλισμένος με αραβίδα, παίρνουν θέσεις.

Η ζέστη είναι αφόρητη και αρκετοί είναι αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες στα- γόνες νερό. Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τους κρατούμενους προσφέροντάς τους από τις πήλινες στάμνες λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους.

Οι προδότες Κιρκόρ Μπαταβιάν, Μπατράνης, Γρηγόρης Ιωαννίδης, Μπεμπέκογλου, Μεϊμάρης κ.α. με κουκούλες ξεχύνονται στο γονατισμένο πλήθος που κοιτά προς το έδαφος για να δυσκο- λέψουν το έργο τους. Αλλά και δοσίλογοι Βακαλόπουλος, Παρθενίου, Τσιμπιδάρος, Τσανακαλιώ- της, Τηλέμαχος, Μόρφης [της ειδικής ασφάλειας], Μητρόπουλος, Γκίνος, μαζί με τον λοχαγό Πα- παγεωργίου και τον διερμηνέα Ανθόπουλο, χωρίς κουκούλα, δείχνουν με το δάχτυλο τεντωμένο: “Εσύ εκεί, κι εσύ εμπρός σήκω. Εσύ ο κομμουνιστής”.

Ο γνωστός χαφιές της Κοκκινιάς Μπατράνης, διακρίνει μέσα στο πλήθος τον λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου. Με ειρωνεία τον χαιρετά: “τα σέβη μου λοχαγέ” χιμώντας πάνω του οι ταγματασφαλίτες. Με την ξιφολόγχη του βγάζουν το μάτι και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος ζητώντας του να προδώσει. Η απάντηση του ΕΛΑΣίτη λοχαγού ήταν “Πατριώτες, σηκώστε το κεφάλι, μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν”. Σέρνεται για να κρεμαστεί αναίσθητος. Λίγο πριν το τέλος του ψέλλισε: “ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ”.

Ο γραμματέας της ΚΟΒ Κιλικιανών του ΚΚΕ, Παναγιώτης Ασμάνης, κομματιάστηκε στην κυριο- λεξία καθώς τον έσερναν για εκτέλεση στην “Μάντρα” [ένα Ταπητουργείο που είχε μαντρωμένο προαύλιο δίπλα στην πλατεία και άνηκε στον υφαντουργό Παγιασλή]. Τον Ασμάνη τον σκότωσε ο ίδιος ο Πλυντζανόπουλος.

Ο Γερμανός δήμιος που βρίσκεται στο πόστο του μέσα στη “Μάντρα” πίνει συνέχεια ούζο και με το όπλο του συνεχώς εκτελεί. Πίνει, βρίζει, εκτελεί και συνεχώς αναφωνεί “alles communist ka- put” [“όλοι οι κομμουνιστές θα πεθάνουν”].

Διαμάντω Κουμπάκη

Η Διαμάντω Κουμπάκη ήταν ηγετικό στέλεχος της ΕΠΟΝ Πειραιά. Την ώρα των εκτελέσεων μια ομάδα ανταρτών με επικεφαλής τους την ξακουστή αντάρτισσα Διαμάντω, κρύβονται στον Καραβά [Νεάπολη]. Ξαφνικά γερμανικά καμιόνια κυκλώνουν την περιοχή και αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Από τα 90 σπίτια της περιοχής καίγονται τα 80. Για το λόγο αυτό η συνοικία του 4ου Καραβά ονομάστηκε “Καμένα”.

Στις 11:00 π.μ., οι Γερμανοί πληροφορούνται ότι στη Νεάπολη προδόθηκε [σύμφωνα με μαρτυρίες από τον Τάσο Μπαλασάκ] το κρησφύγετο μιας ομάδας του εφεδρικού ΕΛΑΣ, στην οποία συμ- μετείχε η Διαμάντω Κουμπάκη. Οι Γερμανοί την συλλαμβάνουν και την βασανίζουν. Κατευθυνόμενοι προς την “Μάντρα”, η Διαμάντω τους έβριζε και τους απαντούσε “σαν και εσάς προδότες εγώ έφαγα 65!”.

Παρά το άγριο ξυλοδαρμό της με τους υποκόπανους των όπλων, φθάνοντας στη Μάντρα του μαρτυρίου και λίγο πριν την εκτελέ- σουν βρήκε το κουράγιο να φωνάξει “Μια ζωή τη χρωστάμε, ας μην την πάρουν οι προδότες. Υπάρχουν χιλιάδες λεβέντες που θα τους εκδικηθούν”.

Παρόμοια κατάληξη θα έχει και μια άλλη ηρωίδα, η Αθηνά Μαύρου. Καθώς την έσερναν βίαια στην Οσία Ξένη, για να μαρτυρήσει όσους γνώριζε, φώναξε: “αδέλφια το κεφάλι ψηλά, δε γνωρίζω κανέναν και ας με φάει το βόλι του Γερμανού”.

Λίγο μετά το μεσημέρι σταματούν οι εκτελέσεις. Στο χώρο της Μάντρας η εικόνα είναι τρομερή. Σωρός τα πτώματα, τσουβαλιασμένα το ένα πάνω από το άλλο. Το αίμα έχει καλύψει το πάτωμα στον στεγασμένο χώρο.

Οι Γερμανοί αηδιασμένοι δίνουν διαταγή στους κουκουλοφόρους να σκυλέψουν τους νεκρούς. Αυτοί ορμούν πάνω στα εκτελεσμένα κορμιά και αρχίζουν να τους παίρνουν ότι αντικείμενα αξίας είχαν πάνω τους. Ρολόγια, δαχτυλίδια, βέρες, δόντια κ.α. Οι Γερμανοί βλέπουν με αποτροπιασμό την κατάντια τους και εκτελούν κάποιους από αυτούς επί τόπου. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και οι Μπατράνης και Μπεμπέκογλου οι οποίοι με την κουκούλα στην τσέπη μένουν τα κορμιά τους στον ίδιο τόπο που σκοτώθηκαν τα θύματά τους.

Ο υπαστυνόμος Λευτέρης Παπανάγλου [μέλος του ΕΑΜ] λαμβάνει εντολή από το Διοικητή του 5ου Αστυνομικού Τμήματος να επιβλέψει τη μεταφορά των εκτελεσμένων από το χώρο της “Μάν- τρας” στο Γ’ Νεκροταφείο. Κατόπιν διαταγής οι εργάτες του Δήμου θάβουν τους εκτελεσμένους της “Μάντρας” στο Γ’ Νεκροταφείο και τους εκτελεσμένους των Καμένων στο Νεκροταφείο της Ανάληψης.

Όμηροι

Στις 6:00 μμ, μετά από ένα ξεδιάλεγμα, περίπου 8.000 Κοκκινιώτες όμηροι ξεκινούν για το στρα- τόπεδο του Χαϊδαρίου.

Οι όμηροι οδηγούνται σε φάλαγγα ανά τέσσερις και σ’ αυτή την απόσταση, των περίπου επτά χιλιομέτρων, όσοι πέφτουν κάτω από την εξάντληση, την δίψα ή τη ζέστη, βασανίζονται αμέσως.

Όπως αναφέρει ο μαχητής του ΕΛΑΣ Αγ. Σοφίας Πειραιά, Μιχάλης Γρηγοράκης, ο οποίος συμ- μετείχε σ’ αυτήν την πορεία, ένας από τους ταγματασφαλίτες που τους συνόδευαν, καθ’ όλη τη διαδρομή φώναζε “Η Κοκκινιά δεν είναι εδώ. Η Γερμανία είναι εδώ. Πάρτε το χαμπάρι. Θα πεθάνετε όλοι σας”.

Από το Χαϊδάρι, γύρω στα 1.800 άτομα σέρνονται στα κολαστήρια της Γερμανίας. Κοκκινιώτες κλείστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Μανχάϊμ, Νταχάου, Μπούνχεβαλντ, Μπίπλις, Άουσβιτς και αλλού.

Περιστατικά

Από τα πιο περίεργα γεγονότα του μπλόκου είναι η μαρτυρία του Δημήτρη Χάρου ενός “εκτελε- σμένου” που αν και στήθηκε στον τοίχο κατάφερε να επιζήσει:
“Πηδάμε τη μάντρα του σπιτιού μαζί με τον αδερφό μου. Για κακή μας όμως τύχη, βρέθηκαν μπροστά μας Γερμανοί. Εκεί χωρίς καμιά διατύπωση μας έστησαν στον τοίχο του σπιτιού μας, μπροστά στα μάτια της μάνας μας. Δυο πιστολιές και ο αδερφός μου έπεσε νεκρός. Δεν πρόλαβα καλά-καλά να τον δω πεσμένο κι έπεφτα κι εγώ χτυπημένος στο χέρι και στην κοιλιά. Πνιγμένος στο αίμα έβλεπα το Γερμανό να ετοιμάζεται για τη χαριστική βολή. Σαν κεραυνός αντήχησε η πιστολιά στ’ αυτί μου. Ένα κόκκινο σύννεφο μου σκότισε τα μάτια. Αργότερα συνήλθα. Γύρω μου άκουγα τα γερμανικά γαυγίσματα. Έμεινα ακίνητος… Σώθηκα… Η σφαίρα με βρήκε στο αυτί και βγήκε από το μάγουλο…”.

Ο ΕΛΑΣίτης Θόδωρος Μακρής και η ομάδα του, κατάφερε να σπάσει το μπλόκο μαζί με άλλους οκτώ πατριώτες. Κάποιοι διέφυγαν δίνοντας πραγματική μάχη. Νεκροί πέφτουν ο Θεόδωρος Μακρής και ο Ιταλός Αντιφασίστας που είχε προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ Νίνο ή Πέτρος.

Ο Κώστας Περιβόλας, προσπάθησε με απαράμιλλο θάρρος να σκοτώσει κατά την διάρκεια του μπλόκου, στην Πλατεία Οσίας Ξένης, τον Πλυτζανόπουλο, ορμώντας επάνω του, μπρος στα έν- τρομα μάτια Γερμανών και ταγατασφαλιτών, πιάνοντας τον από το λαιμό. Ο Πλυτζανόπουλος όμως δυστυχώς προλαβαίνει και τον εκτελεί επί τόπου.

Θέλω να διηγηθώ και μια μαρτυρία [από πρώτο χέρι], κατά τις εκτελέσεις, εκτελέστηκαν και δύο αδέλφια, ο ένας από τους δύο, έπεσε λιπόθυμος, την ώρα που πυροβολούσαν και λούστηκε με το αίμα του αδελφού του που έπεσε πάνω του, όταν συνήλθε έμεινε ακίνητος και περίμενε, όταν ήρθαν τα κάρα για να μεταφέρουν τους εκτελεσμένους στο Γ’ Νεκροταφείο, ψιθύρισε στον άνθρωπο που τους φόρτωνε: “είμαι ζωντανός”. Ο άνθρωπος αυτός φρόντισε να τον τοποθετήσει έτσι στο κάρο ώστε να μπορεί να ανασαίνει και να είναι προφυλαγμένος. Όταν τους πήγε στο Γ’ Νεκροταφείο φρόντισε να τον ρίξει τελευταίο και να τον σκεπάσει με λίγο χώμα, έτσι αυτός ο άντρας όταν χαλάρωσε η φύλαξη [διότι οι νεκροί φυλαγόντουσαν στο νεκροταφείο], βγήκε από τον τάφο και ήρθε στην Κοκκινιά. Στο σπίτι του γινόταν κηδεία [χωρίς πτώματα] από την μάνα του και τους συγγενείς [και για τους δύο]. Αντιλαμβάνεστε πως έκαναν όταν τον είδαν μπροστά τους. Ήθελα να σημειώσω ότι τον άνθρωπο αυτό τον είδαν να αγκαλιάζεται, με τον πατέρα μου σε μια πορεία ειρήνης την δεκαετία του 60 και εκεί έμαθα την ιστορία που ιστόρισα.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι κουκουλοφόροι στο σύνολό τους ήταν ΕΑΜίτες και αυτοί και οι οικογένειές τους. Οι άνθρωποι αυτοί “έσπασαν” και κατέδωσαν εύστοχα τους πρώην συντρό- φους τους. Το βράδυ μετά την αποχώρηση των γερμανοτσολιάδων και των γερμανών, έγιναν βίαιες επεμβάσεις των ΕΛΑΣιτών κατά των οικογενειών τους, οι οποίες βέβαια δεν έφταιγαν σε τίποτα, αλλά πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος από τις αντεκδικητικές επεμβάσεις.

Μετά τη σφαγή

Το ίδιο κιόλας βράδυ κυκλοφορούν χιλιάδες προκηρύξεις στην πόλη, με εξέχουσα την ιστορική προκήρυξη της Κομματικής Οργάνωσης Κοκκινιάς του ΚΚΕ [όλες τυπώθηκαν στο παράνομο τυπογραφείο επί της Τζαβέλα και Αιτωλικού].

Την επομένη του Μπλόκου, ο λαός της Κοκκινιάς συγκεντρώθηκε έξω από το Δημαρχείο [Κον- δύλη και Κινικίου] και ζητούσε πληροφορίες για τους ομήρους. Η απάντηση του διορισμένου Δημάρχου Γρηγόρη Χατζή ήταν “Δεν φταίνε καθόλου οι Γερμανοί, παρά φταίνε τα χωνιά”.

Στις 24 Σεπτέμβρη 1944, πραγματοποιήθηκε μνημόσυνο στην πλατεία Οσίας Ξένης για τα θύμα- τα του μπλόκου.

Χιλιάδες λαού συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τους νεκρούς. Οι Γερμανοί ξαναχτύπησαν. Το χρονικό αυτής της μέρας δημοσιεύτηκε στο ειδικό τεύχος της ΕΠΟΝ του Πειραιά το 1945, με τίτλο “Σπάμε τις άτιμες τις αλυσίδες”: “Όταν η λαοπλημμύρα ετοιμάζεται να προχωρήσει και τα “Χωνιά” κατευθύνουν τις μάζες, τότε οι Ούννοι ταμπουρωμένοι στο λόφο της Δεξαμενής έστρεψαν τα πολυβόλα τους στο λαό, που μνημόνευε τους νεκρούς του, που ξεπλήρωνε μια θρησκευτική και εθνική υποχρέωση απέναντί τους και τον ξανασκοτώσαν, τον βούτηξαν πάλι στο αίμα. Ο ίσκιος της Εκκλησίας σκέπαζε τα πλήθη, μα οι φασίστες δε σεβάστηκαν τίποτε, διψούσαν για αίμα και τις χαροκαμένες μάνες ήθελαν να τις σωριάσουν νεκρές στην πλατεία και χτύπησαν αλύπητα. Κροτάλιζαν τα πολυβόλα, το πυρακτωμένο σίδερο ξανατρύπησε το κρέας του λαού, ξανάχυσε το άλικο αίμα του. Για μια στιγμή το πλήθος τα χάνει. Δε βλέπει Γερμανούς πουθενά, αυτοκίνητα γερμανικά δε βλέπει. Τότε ένας φωνάζει “αδέρφια μας χτυπάν απ’ τα πολυβολεία της Δεξαμενής”. Ύψωσαν τα πλήθη το κεφάλι, βλέπουν, και μια φωνή μυριόστομη σκίζει τον αγέρα, λες και βγαίνει, όχι από ανθρώπινα στήθια, μα από κρατήρα Ηφαιστείου. “Κατάρα κι ανάθεμα στους δολοφόνους. Θάνατος στους φασίστες” ”. [Λιάτσου, 57]. Ο απολογι- σμός ήταν 8 νεκροί και αρκετοί τραυματίες.

Τον Μάρτη του 1947 το Γ’ Δικαστήριο δοσιλόγων αθώωσε τους προδότες εγκληματίες Ιωαν. Πλυτζανόπουλο και Γεωρ. Σγούρο. Ο Πλυτζανόπουλος έγινε υποστράτηγος του κυβερνητικού στρατού και ο ανεψιός του έγινε δήμαρχος Κοκκινιάς απ’ τη χούντα. Ο ανεψιός Δήμαρχος λοι- πόν έβαλε στην “μάντρα” που ο θείος του σκότωσε ανθρώπους την ποιο κάτω επιγραφή “Προ- δόται και μασκοφόροι κομμουνισταί, και εαμίται, ελασίται, παρέδωσαν εις τους βαρβάρους κα- τακτητάς την 17ην Αυγούστου 1944, αγνούς πατριώτας αγωνιστάς της Εθνικής Αντίστασης. Τέκ- να ηρωικά της Νίκαιας, οι οποίοι και εξετελέσθησαν εις τον χώρον τούτον” [Γρηγοριάδη, τ. 8, 598]. Θέλω να σημειώσω δε ότι την επιγραφή αυτή την έχω δει με τα μάτια μου, μπροστά δε είχαν κρεμάσει και ένα καντήλι. Ο Σγούρος διορίστηκε διοικητής στο 3ο Τάγμα της Μακρονήσου.

Στην απολογία του στο Β’ Δικαστήριο δοσιλόγων ο Ν. Μπουραντάς είπε κυνικά: “Εγώ τρώγω ένα ξεροκόμματο βουτηγμένο στο αίμα! Αλλά ρέει στις φλέβες μου άφθονο ελληνικό αίμα”. Αναφε- ρόμενος στο Μπλόκο της Κοκκινιάς ο ίδιος είπε ότι πήγε με το μηχανοκίνητο και “διευκόλυνε το έργο της Ειδικής και των Ταγμάτων που πήγαν την άλλη μέρα”.

Στις 25 Νοεμβρίου 2009, στο μουσείο του Μπλόκου, είχαμε την χαρά και την τιμή να συνομιλή- σουμε με τον κ. Λάζαρο Κωνσταντινίδη [εκπρόσωπος ΠΕΑΕΑ] ο οποίος μας μετέφερε ορισμένα από τα γεγονότα εκείνης της ημέρας, έτσι όπως τα έζησε και τα άκουσε ο ίδιος.

Βιβλιογραφία

• Δημήτρης Λιάτσος, Το μπλόκο της Κοκκινιάς
• Σόλωνας Γρηγοριάδης, Συνοπτική Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944, εκδ. Καπό- πουλος
• Φοίβος Γρηγοριάδης, Βρετανοί, το αντάρτικο απελευθέρωσης [τόμοι 7,8], εκδ. Νεόκοσμος
• “Το μπλόκο της Κοκκινιάς”, εκδ. Δήμος Νίκαιας 2004
• Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης 1940-1945, εκδ. Σύγχρονη Εποχή
• Αιολική Γη, Το Μπλόκο της Κοκκινιάς
• Dominique Eudes, Οι καπετάνιοι, εκδ. Εξάντας

Αρκετά κείμενα και φωτογραφίες αυτού του άρθρου επιλέχθηκαν από το βιβλίο: Χρονικό Μνήμης “το μπλόκο της Κοκκινιάς”, έκ- δοσης του 2004 από τον δήμο Νίκαιας.

Το ιδιαίτερου ενδιαφέροντος αυτό βιβλίο, με τις πολύτιμες φωτο- γραφίες και τα κείμενα, δυστυχώς έχει εξαντληθεί.

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα, για την παραχώρησή τους αυτή, το γρα- φείο τύπου του δήμου και τον πρώην αν/χο κ. Αγγελινιάδη.

Μουσείο Μπλόκου

Ηλιουπόλεως & Κιλικίας, Νίκαια
Τ: 210 49 22 587

Δείτε το Μουσείο Μάνδρας Μπλόκου Κοκκινιάς σε μεγάλο χάρτη

ΠΕΑΕΑ / ΔΣΕ:                 Πρόσκληση εκδηλώσεων τιμής και μνήμης του Μπλόκου Κοκκινιάς

ΠΕΑΕΑ / ΔΣΕ:                 Επιστολή ανάληψης ευθύνης εκδηλώσεων

Δήμος Νίκαιας - Ρέντη: Πρόσκληση εκδηλώσεων τιμής και μνήμης του Μπλόκου Κοκκινιάς

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Ένα απόγευμα στο Μουσείο της Μάνδρας Μπλόκου
• Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων: Το Μπλόκο της Κοκκινιάς, 17 Αυγούστου 1944
• Το μεγάλο Μπλόκο της Κοκκινιάς
• Δήμος Νίκαιας: Μουσείο Μάνδρας Μπλόκου Κοκκινιάς
• Αιολική Γη: Το Μπλόκο της Κοκκινιάς

.

Ο οδηγός αυτός δεν τελειώνει εδώ, κάθε άλλο μάλιστα. Σε συνεργασία με την κυρία Μαρία Ζάππα Κασαπίδη και τα παιδιά της στο φροντιστήριο, θα προσχωρήσουμε [ από τον Σεπτέμβρη ] στη δημιουργία ενός interactive ξεναγού κι έπειτα, μαζί με τη νέα δημοτική αρχή, στη σήμανση των έργων έτσι ώστε επιτέλους να μπορεί ο επισκέπτης να μην βλέπει πλέον βανδαλισμούς στις πέτρες πάνω σε σάπια μαδέρια αλλά έργα τέχνης, που να μπορεί ακόμα και να μελετήσει αν το επιθυμεί.

Η σημερινή εικόνα

Η σημερινή εικόνα των γλυπτών δυστυχώς είναι πολύ άσχημη. Η εγκατάλειψη τους, σε έναν κατά  τα άλλα εξαιρετικό χώρο, στον οποίο θα μπορούσαν να αποτελούν το κόσμημα, σε συνδυασμό  με την αδιαφορία της τότε δημοτικής αρχής για κάτι πέρα από τη δράση τις ημέρες της δημι- ουργίας των γλυπτών, αλλά και της ασθενής -έως ανύπαρκτης- 24ωρης υποτίθεται φύλαξης έχει  φέρει τα γλυπτά στην σημερινή τους κατάσταση. Σε αυτό θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και  την αδιαφορία όλων μας -από τα σχολειά έως τους συλλόγους και τα σπιτικά μας- στο να αναδεί- ξουμε τα σημεία πολιτισμού της πόλης μας. Σπασμένα, γκρεμισμένα, βαμμένα, κλεμμένα… πα- ρατημένα στη μοίρα τους γλυπτά κ αθλητικές εγκαταστάσεις. Ο πολιτισμός που άλλοτε ηχούσε  σε όλη την Αττική από τούτο το σημείο σήμερα, μπρος στη βαρβαρότητα μας, φαντάζει ανήμπο- ρος να αντιδράσει.

Νέοι στόχοι

Σύμφωνα με όσα μας μετέφεραν από το Γραφείο Τύπου του Δήμου, τα γλυπτά πρόκειται να συντηρηθούν, να αποκατασταθούν οι βανδαλισμοί και να μεταφερθούν σε ένα πιο ασφαλές σημείο το οποίο, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι αυτό της πλατείας Δαβάκη [ περιβολάκι ], όταν βέβαια ξεκινήσουν και ολοκληρωθούν οι εργασίες ανάπλασης. Μας διαβεβαίωσαν επίσης πως όταν γίνει αυτό, δεν πρόκειται να ξαναδούμε τα σάπια μαδέρια και τις παλέτες.

Γκέλας Κεσίδης: Γεννήθηκε στην Τιφλίδα. Έχει ποντιακή καταγωγή. Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Τιφλίδας. Από το ’89 μέχρι σήμερα έχει πάρει μέρος σε πολλές εκθέσεις, μπιε- νάλε και συμπόσια γλυπτικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα, Ιαπωνία, Κίνα, Γαλλία, Γεωργία, Ολλανδία, Ρωσία και Γερμανία. Ζει και ερ- γάζεται στην Θεσσαλονίκη.

Το γλυπτό αυτό -κατά πάσα πιθανότητα- έχει καταστραφεί πλήρως. Στο δίκτυο το βρίσκουμε να έχει μια από τις γνωστές μορφές που δίνει στα έργα του ο Κεσίδης η οποία δυστυχώς δε θυμίζει τίποτα το σημερινό.

Μιχάλης Κάσσης: Γεννήθηκε στον Πάληρο της Μέσα Μάνης. Σπούδασε γλυπτική, κεραμική, γυ- ψοτεχνία και χαλκοχυτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Επί 25 χρόνια διεύθυνε τα εργα- στήρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Έχει λάβει μέρος σε πολλά συμπόσια μέσα κι έξω από την Ελλάδα με θέμα την Τέχνη. Ο Μ. Κάσσης, σαν πνεύμα ανήσυχο που είναι, ασχολείται ε- κτός από τη γλυπτική με τη λαογραφία, την πεζογραφία, την ποίηση, τη λαϊκή αρχιτεκτονική. Έχει κάνει πολλές ομιλίες σε Λαϊκά Πανεπιστήμια, Πολιτιστικά Κέντρα, σε διάφορους άλλους  χώρους με ποικίλα θέματα. Έχει πάρει μέρος σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις κι έχει στο ενερ- γητικό του δέκα [10] προσωπικές εκθέσεις, πολλές από τις οποίες ήταν τιμητικές και σε επτά [7] πανελλήνιες.
Εργα του υπάρχουν σε πολλές πλατείες πόλεων της χώρας μας όπως Ερέτρια, Βόνιτσα, Καλα- μάτα, Νέα Λιόσια, Άνω Λιόσια, Πύργο Δυρού, Ανώγεια Ρεθύμνου, Σπάρτη, Παρόρι, Πέραμα, Λουτρόπυργο, Αρεόπολη, Ηλιούπολη, Χαλάνδρι, Λαύριο κ.λπ. Τα έργα αυτά είναι σε μάρμαρο ή  ορείχαλκο, μεγάλων διαστάσεων.
Τα τελευταία χρόνια εκτός από τις άλλες του ασχολίες ο χρόνος του είναι γεμάτος από την ανεύ- ρεση και συλλογή έργων λαϊκής τέχνης, που θα τοποθετήσει στο ιδιωτικό του Μουσείο που χτίζει στη γενέτειρά του, στον Πάληρο. Το κτίσμα αυτό βρίσκεται στην ολοκλήρωσή του. Τα υπάρχοντα υλικά [χρηστικά και διακοσμητικά σκεύη και αντικείμενα λαϊκής κληρονομιάς] τα είχε δανείσει  στο Υπουργείο Πολιτισμού [επί υπουργού Τριπάνη] το 1976 για να εκτεθούν στο Ζάππειο Μέγα- ρο όπου κάλυψαν χώρο 810 τ.μ.

Μάρω Μπαρτζίλη: Γεννήθηκε στην Αμμόχωστο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου της Πράγας, στο Πανεπιστήμιο Aix En Provence της Γαλλίας και στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Το ’87 πήρε υποτροφία από το ΙΚΥ. Έχει λάβει διακρίσεις σε πανελλήνιους και διε- θνείς διαγωνισμούς γλυπτικής. Έχει πραγματοποιήσει μία ατομική έκθεση και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές.

Χαρά Παπαγιαννοπούλου: Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε γλυπτική με υποτροφία [από το ΙΚΥ (1994-95) και το Ίδρυμα Υποτροφιών Clara Abott (1991-96)] στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Έχει Master in Fine Arts από το Πανεπιστήμιο του Reading της Αγ- γλίας. Για τις μεταπτυχιακές της σπουδές έχει πάρει υποτροφίες από το ΙΚΥ [1998-2002] καθώς και από το Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Ωνάσης [1997-99]. Έχει εργαστεί ως καθηγήτρια καλλιτεχνικών και εικαστικών μαθημάτων, ως εικαστική θεραπεύτρια και ως σκηνογράφος. Είναι εξωτερικός συνεργάτης του Μουσείου Μπενάκη. Έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις και συνέδρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Οι πόλεις που αναγράφονται στους κύβους: GALATI, SOFIYA, BEIRUT, ANKARA, HALAB, TBILI- SI, CAIRO, TIRANE, TEL-AVIV, LEFKOSIA, YEREVAN, ATHENS, CHISINAU
Το έργο αυτό έχει αλλοιωθεί ως προς την τοποθέτησή του ενώ έχει υποστεί και ορισμένες μικρές [σε σχέση με τα υπόλοιπα] ζημιές.

Altounian Gagik: Γεννήθηκε στο Ερεβάν της Αρμενίας όπου και τελείωσε την Σχολή Καλών Τε- χνών “Τερμεμεζιάν” [Καλλιτεχνικό Λύκειο]. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών της Αρμε- νίας απ’ όπου συνέχισε με υποτροφία στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μόσχας. Διετέλεσε κρι- τικός τέχνης στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αρμενίας [1992-93]. Δίδαξε ως καθηγητής στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ερεβάν [1993-95]. Από το 1996 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Από το 1996 έως το 2000 πραγματοποιεί επτά ατομικές και λαμβάνει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα. Το 2000 γίνεται μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τε- χνών Ελλάδος. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιους χώρους και σε συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Liviu Russo: Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας όπου και σπούδασε γλυπτική στην Α- καδημία Τεχνών. Συνέχισε τις σπουδές της στη Ρώμη με υποτροφία [ 1975-77 ] για το γλυπτό “Dimitrie Paciurea”. Έχει πραγματοποιήσει οκτώ ατομικές εκθέσεις και έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές. Έχει λάβει ένα πρώτο βραβείο γλυπτικής.

Caushi Besim: Γεννήθηκε στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας το 1961. Τελείωσε το Καλλιτεχνικό Λύκειο Μέσης Εκπαίδευσης Τιράνων και σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Τιράνων. Εργάστηκε ως καθηγητής στο Καλλιτεχνικό Λύκειο Μέσης Εκπαίδευσης Τιράνων [1985-91]. Έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Από το 1991 ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Nagy Fareed: Γεννήθηκε στην Αίγυπτο το 1964 και σπούδασε στην Πανεπιστημιακή Σχολή Τε- χνών. Έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και συμπόσια στην χώρα του αλλά και στο εξωτερικό.

Vakhtang Bugadze: Γεννήθηκε στο Tbilisi της Γεωργίας το 1964. Τελείωσε το Ειδικό Σχολείο για τις Τέχνες του Tbilisi όπου και σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, στα τμήματα Διακό- σμησης [1982-85] και Γλυπτικής [1985-91]. Έχει πραγματοποιήσει πέντε ατομικές εκθέσεις όπως επίσης έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές και συμπόσια γλυπτικής.

Postovanu Gheorghe: Γεννήθηκε το 1960 στη Satal-Nou της Μολδαβίας. Σπούδασε κεραμική στο Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο “Ion Creanga” και στην Ακαδημία Θεάτρου, Μουσικής και Πλα- στικών Τεχνών της Μολδαβίας Εφαρμοσμένες Διακοσμητικές Τέχνες. Έχει πραγματοποιήσει τέσ- σερις ατομικές εκθέσεις ενώ έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές. Έχει λάβει οκτώ βραβεία σε διαγωνισμούς γλυπτικής. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιους χώρους στην Αυστραλία, Αυστρία, Βουλγαρία, Κύπρο, Ελλάδα, Ρωσία, Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ, Ηνωμένες Πολιτείες και στην χώρα του.

Tanya Preminger: Γεννήθηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1944. Σπούδασε στη Surikov Academy of Arts της Μόσχας και στο MHSA Art School. Έχει πάρει δυο Art Residents υποτροφίες από το University of Texas και το BEMIS στην Omaha των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι κάτοχος έξι βρα- βείων γλυπτικής. Έχει πραγματοποιήσει εικοσιέξι ατομικές εκθέσεις ενώ έχει λάβει μέρος σε πά- ρα πολλά άλλα συμπόσια, εκθέσεις και διαγωνισμούς. Σε δημόσιους χώρους βρίσκονται έργα της στην Βραζιλία, Κορέα, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Σουηδία, Ιαπωνία, Γαλλία, Τουρκία, Ιταλία, σοβιετική Ένωση, Κίνα, Δημοκρατία της Τσεχίας, Αυστραλία και Ισραήλ. Από το 1972 ζει και εργάζεται στο Ισραήλ.

Ahmad Ganaan: Γεννήθηκε στην Tamra της Γαλιλαίας. Μαθήτευσε στο στούντιο του Khalil Rai- ans και σπούδασε στην Ακαδημία Τεχνών και Σχεδίου Bezalel της Ιερουσαλήμ. Έχει πάρει δυο βραβεία γλυπτικής και δυο βραβεία σαν καλλιτέχνης δάσκαλος. Εργάζεται στο Αραβικό Κολέγιο Sakhnin σαν δάσκαλος τέχνης τριών διαστάσεων [ 3D Art ]. Έργα του βρίσκονται σε πολλούς δημόσιους χώρους.

Οι διαστάσεις του καραβιού - καθιστικού, σύμφωνα με τις πληροφορίες που μας δίνει ο ίδιος στη φωτογραφεία που βγήκε αμέσως μετά την ολοκλήρωσή του, είναι 350x90x60cm. Δυστυχώς και αυτό το έργο έχει υποστεί σημαντικές ζημιές.

Stefan Constantinov Todorov: Γεννήθηκε στο Pernik της Βουλγαρίας. Σπούδασε στην Τεχνική Σχολή “Pottery and Glass” της Σόφιας και στην Ακαδημία Τεχνών. Διδάσκει ως καθηγητής εικα- στικών τεχνών στη γενέτειρά του. Έχει πραγματοποιήσει τρεις ατομικές εκθέσεις με μνημειακά έργα. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιους χώρους στη Μόσχα, Κροατία, Σόφια και τον Λίβανο.

Petrosian Emin: Γεννήθηκε στην Yerevan της Δημοκρατίας της Αρμενίας το ’70. Σπούδασε γλυ- πτική στο Art College και στο Yerevan State Institute of Fine Arts της Αρμενίας. Έχει πραγμα- τοποιήσει πέντε ατομικές εκθέσεις ενώ έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές και συμπόσια γλυ- πτικής.

Στα αχνάρια πατουσών που υπήρχαν πάνω στο γλυπτό, αναγραφόταν: STARVATION - POLITI- CS - WAR - DICTATORSHIP. Δυστυχώς σήμερα έχουν λεηλατηθεί ενώ το γλυπτό έχει υποστεί ση- μαντικότατες ζημιές που αγγίζουν την ολική του καταστροφή.

Ανδρέας Λόλης: Γεννήθηκε το ’70 στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας όπου και τελείωσε το Καλ- λιτεχνικό Λύκειο. Σπούδασε γλυπτική με υποτροφία [1997] στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών  της Αθήνας. Το 2003 πήρε και πάλι υποτροφία από το ΙΚΥ για μεταπτυχιακές σπουδές. Έχει  πραγματοποιήσει δυο ατομικές ενώ πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, σε συμπόσια και  workshops στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Aktham Abdul Hamid: Γεννήθηκε στη Jebleh της Συρίας το 1955. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού. Εργάστηκε στον Λιβανικό Τύπο σαν κριτικός. Εγκαθίδρυσε το τμήμα της γλυ- πτικής στο Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Τεχνών Δαμασκού στο οποίο διετέλεσε Διευθυντής μέχρι το 2000. Έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην χώρα του αλλά και το εξωτερικό.

Selcuk Yilmaz: Γεννήθηκε στο Elazig της Τουρκίας το 1969. Σπούδασε γλυπτική στο Πανεπι- στήμιο Mimar Sinan της Κωνσταντινούπολης. Από το 1990 εργάζεται ως καθηγητής γλυπτικής  στο Πανεπιστήμιο Anadolu στο Εσκισεχίρ από το οποίο πήρε Master και Διδακτορικό. Έχει  λάβει μέρος σε πολλά διεθνή συμπόσια γλυπτικής, ομαδικές εκθέσεις ενώ έχει πραγματοποιήσει  και αρκετές προσωπικές. Έχει λάβει αρκετά βραβεία γλυπτικής στην Τουρκία και το εξωτερικό.

Pierre Karam: Γεννήθηκε στο Amchit του Λιβάνου. Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Ουκρανίας. Είναι κάτοχος Master γλυπτικής από το Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Είναι καθηγητής γλυπτικής στο Πανεπιστήμιο USEK.

Δημήτρης Σκαλκώτος: Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Φοίτησε στην Προπαρασκευαστική Σχολή Καλών Τεχνών Τήνου. Εισήχθη με υποτροφία [από το ΠΕΣΚΤΠΤ] στην Ανώτατη Σχολή καλών Τεχνών της Αθήνας. Με το πρόγραμμα Erasmus συνέχισε τις σπουδές του στο Univer- sidad de Sevilla - Faculta de Bellas Artes της Σεβίλλης. Έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και συμπόσια γλυπτικής.

Vladan Martinovic: Γεννήθηκε το 1954. Σπούδασε γλυπτική στην Πανεπιστημιακή Σχολή του Βελιγραδίου απ’ όπου πήρε και το Master γλυπτικής. Έχει πάρει έξι βραβεία γλυπτικής. Έχει πραγματοποιήσει επτά ατομικές εκθέσεις ενώ έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές.

Δείτε την Υπαίθρια Έκθεση Γλυπτικής “πρόσφυγες” σε μεγάλο χάρτη

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη

Αν εκτυπώσετε τις παραπάνω πληροφορίες και επισκεφτείτε [ ξανά όσοι το έχετε κάνει ήδη ] την έκθεση των γλυπτών, διαβάζοντας τα αποσπάσματα για τον κάθε ένα καλλιτέχνη μπροστά από το έργο του, προσπαθώντας ίσως να ανακαλύψετε τις πτυχές του, σας διαβεβαιώνω πως θα αι- σθανθείτε διαφορετικά τη βόλτα σας στον χώρο. Ενδεχομένως να σας δώσει το έναυσμα να αναζητήσετε περισσότερα. Δοκιμάστε το.
Η Νίκαια είναι μια πόλη με πολύ έντονα πολιτισμικά χαρακτηριστικά για τα οποία είμαστε υπερήφανοι και μπορούν να αποτελέσουν μερικές από τις ελάχιστες μόνο αφορμές για να επισκεφτεί κάποιος την πόλη μας. Δυστυχώς όμως, τόσο τα γλυπτά όσο και το μουσείο του Μπλόκου, τα Γερμανικά, ο Δηλαβέρης και το Χαμάμ έχουν αφεθεί στη μοίρα τους. Αυτά μάλιστα ήταν πέντε από τα επτά θέματα που αναδείξαμε στην περσινή μας ΠοδηλατοΒόλτα για τα οποία εξακολουθούμε να επιμένουμε.

Έγγραφό - Πρόσκληση Ποδηλατικής Βόλτας Πολιτισμού 2010

Διεθνές Συμπόσιο Γλυπτικής 21/08 - 24/09/2006 “πρόσφυγες”

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Κυριακή, 17 Οκτ. 2010: Ποδηλατική Βόλτα Πολιτισμού στη Νίκαια
• Πολιτισμός; Ποιος Πολιτισμός;
• Ο Πολιτισμός και ο Δημοτικός Υπάλληλος

Θα ήταν ιδιαίτερη χαρά και τιμή να σας συναντούσαμε στην Ημερίδα που θα διεξαχθεί στη Σχο- λή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου [ Κτίριο Αβέρωφ, Αίθουσα Τελετών  (1ος όροφος) - είσοδος από οδό Στουρνάρη ], αυτή την Κυριακή 29 Μαΐου 2011. Οι εισηγήσεις  θα ξεκινήσουν στις 10.00 πμ.

_________________

Σχόλιο Αρχισυντάκτη

Η ιστορία της Κεραμοποιίας Κρίτων Ευστ. Δηλαβέρη ΑΕ θάφτηκε μαζί με τον ιδιοκτήτη του. Από το 1972 όπου απεβίωσε, το αρχείο του δεν έγινε ποτέ προσβάσημο στο κοινό μιας και εδώ και 39 χρόνια [25 από την ημέρα που τελείωσαν οι δικαστικές διαμάχες], δεν έχει κλασαριστεί και δεν έχει πάρει αριθμό πρωτοκόλλου από το Ιστορικό Αρχείο του Πειραιά όπου και βρίσκεται. Για πρώτη φορά, ύστερα από το οριστικό κλείσιμο της εταιρίας, δίνεται η ευκαιρία να ακουστούν ο- ρισμένες άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τελευταίου μεγάλου ευεργέτη του Πειραιά, ενός πρα- γματικού ευπατρίδη, του Κρίτωνα Ευστ. Δηλαβέρη, το εργοστάσιο του οποίου σήμερα, παρότι αποτελεί το μοναδικό Μνημείο Βιομηχανικής Ιστορίας της πόλης μας, εξακολουθεί να σαπίζει πί σω από το Γενικό Κρατικό.

Οκτώ [8] χρόνια ερευνών για το τι ακριβώς έγινε, επαφών και συνεντεύξεων από κατοίκους που βρίσκονται στην περιοχή, πολιτικούς, δημοτικούς συμβούλους, καθηγητές, ερευνητές έως τους τελευταίους εναπομείναντες εργάτες που δούλεψαν εκεί, θα αποτελέσουν τις πτυχές της δικής μας περιγραφής.

Θέλουμε να είμαστε υπερήφανοι για την ιστορία μας. Αγαπάμε τα μνημεία μας. Οφείλουμε να τα περιποιούμαστε, να τα συντηρούμε και να μεταφέρουμε την πορεία τους, τον ιδρώτα και τους αγώνες των ανθρώπων που εργάστηκαν σε αυτά. Να ερευνήσουμε τις μηχανές που σώπασαν και έδωσαν την σκυτάλη τους στις σημερινές… Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Τούτο είναι πολύ σπουδαίο για εμάς. Βοηθήστε μας έτσι ώστε ο ψίθυρος μας να γίνει κραυγή, τόσο δυ- νατή που να μπορέσει να κάνει πράγματα. Όμορφα πράγματα για τον τόπο μας. Αυτό θέλουμε. Θα ήταν τιμή μας να βρίσκεστε αυτή την Κυριακή κοντά μας.

Προβολή Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου σε μεγεθυμένο χάρτη

ΕΜΠ, TICCIH: Πρόγραμμα Επιστημονικής Ημερίδας

ΕΜΠ, TICCIH: Αφίσα

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• TICCIH: Ημερίδα με θέμα “Στρατηγικές Ανάδειξης Θεμάτων Βιομηχανικής Κληρονομιάς”
• Κεραμοποιία Δηλαβέρη