Έχει και η υπομονή όρια…

09.03.2014 | ZASKAR

του Νικόλαου Α. Λεωτσάκου

Τον τελευταίο καιρό από τη στιγμή που ανεξαρτητοποιήθηκα και μετά, συμβαίνουν διάφορα γεγονότα που πρέπει να σχολιάσω, πρώτον γιατί θεωρώ ότι μας αφορούν όλους και δεύτερον γιατί κάποιοι εκλαμβάνουν ως αδυναμία το ότι δεν παίρνουν απαντήσεις και διαρκώς υπερβαί- νουν τα εσκαμμένα.

Εχει και η υπομονή όρια...

Καταρχήν, αφού δε μπορούν να με κατηγορήσουν πως ανεξαρτητοποιήθηκα επειδή έχασα κάποια έμμισθη θέση, ισχυρίζονται πως το έκανα λόγω φιλικών δεσμών με συνάδελφους δη- μοτικούς σύμβουλους. Έχω αναφέρει τους λόγους που με οδήγησαν στην ανεξαρτητοποίησή και δεν έχει νόημα να τους επαναλάβω. Κάποιοι όμως τσακωμένοι με την αλήθεια, αρέσκονται σε παραμυθάκια και ισχυρίζονται προσωπικά κίνητρα, συγγένειες και φιλίες. Εξ’ ιδίων κρίνουν τα αλλότρια. Τουςκαταλαβαίνωγιατί μη μπορώντας να βρουν κάποιο ενοχοποιητικό στοιχείο για το άτομό μου, επινοούνότι μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Θα τους απογο- ητεύσω λέγοντάς τους πως ότι και να κάνουν δε θα μπορέσουν να βρουν κάτι εναντίον μου. Γιατί σε αντίθεση με αυτούς δε μου αρέσει το μέλι

συνέχεια »

Από τις αυλές του χθες στη σύγχρονη Νίκαια

06.02.2014 | ZASKAR

του Μανώλη Καπάνταη

Όταν οι πρώτοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στους χώρους της Κοκκινιάς, μέσα στην πάλη για δημιουργία και για καινούργιο βιός προσπάθησαν να διαμορφώσουν τις πρασιές τους ή τις κοινόχρηστες αυλές στα παλιά πλυσταριά με λουλούδια που τους θυμίζουν τις πατρίδες τους τη Μικρά Ασία.

Γιασεμί, Αγιόκλημα, Δυόσμος, Αγγελική, Πασχαλιά κ.α.

Από τις αυλές του χθες στη σύγχρονη Νίκαια

Ιδιαίτερα όταν πλησιάζουν οι μέρες του Πάσχα οι ασβεστωμένες αυλές ευωδίαζαν με κυρίαρχες τις πασχαλιές.

Οι παλιές γειτονιές άλλαξαν και στα παλιά προσφυγικά ορθώθηκαν πολυκατοικίες, οι πρασιές έγιναν χώροι στάθμευσης και πολύ λίγοι γενναιόδωροι άφησαν ένα μικρό χώρο για πράσινο στο ανεξέλεγκτο πλακόστρωτο της πολυκατοικίας.

συνέχεια »

Η έννοια της τοπικής δράσης και η διανόηση

02.02.2014 | ZASKAR

Κατά καιρούς, με αξιοσημείωτη κανονικότητα, διακινείται η απορία “Πού είναι; Γιατί δεν μιλούν οι διανοούμενοι;”. Παρ’ όλο που περιστασιακά απασχολεί και τας καλυτέρας των ευρωπαϊκών οικογενειών, στα καθ’ ημάς, το ερώτημα ακούγεται περίπου στην ίδια συχνότητα με το παντός καιρού “Πού είναι το κράτος;” – δηλαδή κάτι σαν αοριστολογικό και έμμεσο “μπινελίκι”. Έστω και έτσι όμως, προϋποθέτει τη βεβαιότητα ότι ο δημόσιος λόγος των διανοουμένων αποτελεί κατά κάποιον τρόπο αγαθό που δεν θα έπρεπε να στερηθούμε, κυρίως εν καιρώ κρίσης, παρότι δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για βεβαιότητα που τη συμμερίζονται όλοι.

Η έννοια της τοπικής δράσης και η διανόηση

Ορισμένοι φρονούν ότι στον δημόσιο λόγο τους οι διανοούμενοι διαπράττουν λογικές ασυνταξίες που δεν θα αποτολμούσαν ποτέ ως υπεύθυνοι τρόφιμοι των ακαδημαϊκών τους ινστιτούτων. Άλλοι τους εγκαλούν για ουτοπικές ονειροδρομίες και θεωρούν ότι οι δημοσιογράφοι είναι συ- νήθως καλύτερα γειωμένοι στην πραγματικότητα, ενώ οι ευλαβείς του μαρξισμού τους καταμαρ- τυρούν ότι συχνά εμπορευματοποιούν τις θεωρίες τους. Τίποτε το αξιοπερίεργο στα παραπάνω, όπως υποστηρίζει ο καθηγητής του Τμήματος Φιλολογίας ΑΠΘ κ. Παπαγγελής.

συνέχεια »

Χαρούμενα Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά

26.12.2013 | ZASKAR

Λίγες μόνο ευχές για φέτος, γραμμένες όμως από καρδιάς. Να ζείτε, να ονειρεύεστε, να αγαπάτε… …και όλα θα πάνε καλά.

xmas20Χαρούμενα Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά13_small

συνέχεια »

Η σπίθα των “Λαμπράκηδων” στη Νίκαια

23.05.2013 | ZASKAR
Κατηγορία Απόψεις

Στις 22 του Μάη 1963 πέφτει θύμα “τροχαίου ατυχήματος” ο βουλευτής της Ε.Δ.Α. Γρηγόρης Λαμπράκης.
Παρακρατικές δυνάμεις με την κάλυψη της κρατικής ασφάλειας οργανώνουν και εκτελούν τον ρωμαλέο αθλητή, καταξιωμένο γιατρό και αγωνιστή της αριστεράς. Ο βουλευτής της ΕΔΑ πρέπει να βγει από τη μέση. Με την αγωνιστική παρουσία του, όπου χρειαστεί, χαλάει τα άνομα σχέδια του μετεμφυλιακού, μετά 13 χρόνια, παρακράτους και του ΙΔΕΑ. Δεν μπορούσαν κράτος και παρακράτος να χωνέψουν το σπάσιμο της πολιορκίας που με στρατιωτική τέχνη οργάνωσαν ώστε να μην δυνηθεί να περάσει προς τον τύμβο Μαραθώνα και από τον Μαραθώνα στην Αθήνα, ούτε ένας φιλειρηνιστής. Και όμως ο Γρ. Λαμπράκης τους χάλασε τα σχέδια και σαν ημίθεος κατέβαινε τα σκαλοπάτια του τύμβου από την κορυφή του με αναπεπταμένο το στενόμακρο πα- νό στα μακριά χέρια του λες και σχημάτιζαν έναν άλλο σταυρό μαρτυρίου με το σύνθημα Ειρήνη και δεξιά και αριστερά το σήμα της παγκόσμιας κινητοποίησης για την ειρήνη.

Η σπίθα των Λαμπράκηδων στη Νίκαια

Ο “μεγάλος κυβερνήτης” της πρώτης περιόδου 1955-1963, διορισμένος από τους Αμερικάνους μέσω παλατιού Κων. Καραμανλής, δεν ελέγχει ουσιαστικά τη χώρα. Πριν επί πρωθυπουργίας του το 1957, 1 Ιουνίου σε “τροχαίο” -τι σύμπτωση- δολοφονούν τον τιμημένο στρατιωτικό αρχηγό του ΕΛΑΣ και αργότερα κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Ε.Δ.Α. στρατηγό Στεφ. Σαράφη.

συνέχεια »

Σκέψεις με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων

17.05.2013 | ZASKAR

Το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων (I.C.O.M.), επιθυμώντας να αναδείξει το ρόλο των Μουσείων στη σύγχρονη κοινωνία, όρισε από το 1977 τη 18η Μαΐου ως Διεθνή Ημέρα Μουσείων.
Το μήνυμα αυτής της επετείου είναι “να γίνουν τα Μουσεία φορείς πολιτισμικών ανταλλαγών, με σκοπό την ανάπτυξη της μόρφωσης και της αμοιβαίας κατανόησης, τη συνεργασία και την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς”.

Διεθνή Ημέρα Μουσείων

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων λοιπόν, έχοντας όμως πάντοτε ως γνώμονα τον σκοπό: ανάπτυξη μόρφωσης, αμοιβαία κατανόηση, συνεργασία και ειρήνη ανάμεσα στους λαούς, αλλά και ως δεδομένο το δικό μας ΚΛΕΙΣΤΟ “μουσείο”, θα προσπαθήσω να αναπτύξω ορισμένες σκέψεις…

συνέχεια »

Καλή Ανάσταση με Αγάπη

30.04.2013 | ZASKAR
Κατηγορία Απόψεις

Το προσκλητήριο του Εσταυρωμένου “θυσία για τον άνθρωπο” ας γίνει για τον καθένα μας πρά- ξη προσφοράς για το συνάνθρωπο. Καλή Ανάσταση με Αγάπη για όλο τον Κόσμο.

Καλή Ανάσταση με Αγάπη

συνέχεια »

Το άγγελμα του πολέμου

23.10.2012 | ZASKAR

Είναι φορές που ο άνθρωπος ξεπερνά τα πράματα που ’ναι ικανός να κάμει και τούτες οι φορές είναι που μένουν να θυμάται. Αν δαύτες όμως δεν αφορούν τον εαυτό του μοναχά αλλά ολάκαιρο το έθνος κι αν δεν είναι κάτι που φτιάνει ατομικά μα και μ’ όλους αντάμα, τότε λοιπόν δεν θα ’ναι θύμηση για να θυμάται μόνος αλλά χρέος όλων μας, αυτών, δικό μας και γενεών που θα ’ρθουν για να τιμούν, να μη ξεχνούν και να ’χουν για καμάρι.

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Έπος του ’40 αλλά και μετέπειτα στη Γερμανική Κατοχή, γράφτηκαν ορισμένες από τις λαμπρότερες στιγμές της ιστορίας μας. Μια τέτοια ήταν και το Μπλόκο [στη μετέπειτα Γερμανική Κατοχή] που στιγμάτισε την πόλη μας, δεν ήταν όμως η μόνη. Ξεφυλλίζοντας τα “ΧΡΟΝΙΚΑ της ΝΙΚΑΙΑΣ” Οκτωβρίου - Νοεμβρίου του 1962, ξεχώρισα ένα άρ- θρο του Μίμη Πετρωτού που είχε τίτλο “Πως υποδέχτηκε η Νίκαια, το άγγελμα του πολέμου, το 1940” που θα ’θελα να μοιραστώ μαζί σας.

συνέχεια »

Ενα παλιό σπίτι

13.09.2012 | ZASKAR
Κατηγορία Απόψεις

του Δημήτρη Θεοδώρου

Τις απογευματινές ώρες στην αυλή του σπιτιού περνούσαμε το χρόνο μας, τη στιγμή που ο ήλιος άρχιζε και έπαιρνε τη δύση του. Ήταν τόσο δυνατός ο ήλιος και η αυλή προσανατολισμένη στη μεσημβρία που δεν καθόσουν απόγευμα καλοκαιριού. Όμως πάντα η αυλή ολοφώτιστη. Ο καφές είχε σερβιριστεί και ο παππούς με προσοχή ανέβαινε τα λιγοστά σκαλοπάτια που χώριζαν την αυλή με το κύριο σώμα του σπιτιού, να τον προσφέρει στη γυναίκα του. Η γιαγιά καθόταν δίπλα στο παράθυρο μέσα στο δωμάτιό της κι έτσι από κει μπορούσε να βλέπει όλη τη γειτονιά. Όλο τον κόσμο δηλαδή.

Αυτός ήταν ο κόσμος όλος της γιαγιάς. Η μικρή της γειτονιά, το σπίτι,
η Νίκαια.

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τη μέρα που είχα μια παλιά φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου με φιλμ 35άρι και για τελευταία φορά φωτογράφιζα τα ντουβάρια του παλιού πετρόχτιστου προ- σφυγικού σπιτιού. Τα σίδερα της οροφής είχαν αρχίσει να φαίνονται από καιρό, οι σοβάδες γέ- ρικοι πια, ολοένα έπεφταν με θόρυβο στο πάτωμα, φεύγοντας έτσι από την αιώνια πλέξη τους με τις πέτρες που με αγάπη είχε ορίσει, πριν πολλά-πολλά χρόνια ο πατέρας της γιαγιάς, ο Μωυσής. Μάστορας και χτίστης μαζί.

συνέχεια »

Χαρούμενα Χριστούγεννα

24.12.2011 | ZASKAR

Το 2012 θα είναι σίγουρα μια δύσκολη χρονιά. Το κλειδί όμως της ευτυχίας είναι το θάρρος και η αισιοδοξία, που δίχως φλόγα και ενθουσιασμό τίποτα σπουδαίο δεν μπορεί να γίνει.

συνέχεια »