Αναρωτιέμαι ώρες - ώρες: Υπάρχει περίπτωση να πάψει κάποια στιγμή ο κόσμος να μας βλέπει σαν απειλή όταν κάποιοι από μας τους δικαιώνουν και προκαλούν από μόνοι τους την απο- πομπή μας απ’ το κοινωνικό σύνολο;

Προχτές το πρωί, ένας φίλος πήγε να κάτσει σ’ένα καφέ στη Νίκαια, κοντά στη μονάδα Υποκα- τάστασης του Γενικού Κρατικού. Αμέσως λοιπόν ήρθε ο ιδιοκτήτης και του ζήτησε πολύ ευ- γενικά να φύγει απ’το χώρο και να μην ξαναπάει εκεί για καφέ.

Όταν ο φίλος μου διαμαρτυρήθηκε, ο ιδιοκτήτης τον πήρε στο γραφείο του και του έδειξε ένα βίντεο απ’ τον προθάλαμο της τουαλέτας [είμαι αντίθετη στην παρακολούθηση αλλά το θέμα είναι αλλού] και του έδειξε το εξής θέαμα. Μια κοπέλα απ’ το πρόγραμμα, γνωστή και με πολλά χρόνια στην υποκατάσταση, έβρασε, βάρεσε και έμεινε επί τόπου με αποτέλεσμα να προκαλέσει το σοκ του ιδιοκτήτη ο οποίος τρομοκρατημένος αποφάσισε να μην επιτρέψει ξανά την είσοδο σε μέλη της μονάδας. Παιδιά που ήταν πελάτες του εδώ και μήνες διώχθηκαν κι όποιος ερχόταν να πιει καφέ κι υπήρχε η υποψία πως είναι θεραπευόμενος, έφευγε στη στιγμή. Αλλά και με τα ίδια μου τα μάτια είδα την πρώτη μέρα λειτουργίας της Νίκαιας με όλο τον αναβρασμό, τη στιγμή που ωρυόμασταν πως κανείς δεν κινδυνεύει από μας, συν-θεραπευόμενους να κάνουν χρήση ένα βήμα δίπλα, μπροστά στα μάτια όλων.

Κι ένα έχω να πω: μας φταίνε οι άλλοι για τον ηλίθιο ρατσισμό τους; Ναι, ισχύει αλλά τι κάνουμε εμείς για να σταματήσουμε αυτό το ρατσισμό; Δικαίωμα του καθενός να κάνει χρήση… ας πάει σπίτι του, ας πάρει κάποια μέτρα. Τόσα αξιόλογα παιδιά που παλεύουν να νικήσουν τον ανε- γκέφαλο φόβο και την ημιμάθεια, γιατί πρέπει να καπελώνονται από κάποιους βαρεμένους του προγράμματος; Μήπως τελικά αυτούς θα’πρεπε να τους κυνηγήσουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι κι ύστερα ν’ απαιτήσουμε απ΄ τον κάθε άσχετο παραέξω να καταλάβει; Δεν περιμένω θαύματα… ξέρω πως όσο υπάρχουν ηλίθιοι εκεί έξω, άλλο τόσο υπάρχουν στο “συνάφι” μας και σίγουρα δεν έχουν την αντίληψη να δουν πως η συμπεριφορά τους μας χαρακτηρίζει όλους. Αλλά μου τη δίνει τόσο μα τόσο πολύ! Κανείς μας δεν είναι άγιος, ούτε κι εγώ… αλλά τουλάχιστον δε δυσκο- λεύω κανέναν άλλον. Εγώ προσωπικά δε γουστάρω ν’απολογούμαι για κανενός τον ακατοίκητο εγκέφαλο!

Πηγή:

Κείμενο γραμμένο από την desperate στο blog του φίλου Γιώργου, συντονιστή του okanathera- pevomenoi.blogspot.com και μέλους της Διοικούσας Επιτροπής του Συλλόγου Θεραπευομένων ΟΚΑΝΑ.

Μοιράσου το στο facebook

Σχετικά Posts

• Με τον Γιώργο από τον Σύλλογο Θεραπευομένων ΟΚΑΝΑ
• Παράρτημα του ΟΚΑΝΑ έξω από 3 σχολεία, 5 γήπεδα, 2 πολύκεντρα, 1 ιστορικό μνημείο, 4 πάρκα, 22 κινηματογράφους και 1 πολυχώρο πολιτισμού
• Σύλλογος Θεραπευομένων ΟΚΑΝΑ: Μπορείτε να σταματήσετε να δίνεται δικαιώματα;