Το δικαίωμα στην Πόλη
23.07.2010 | ZASKARΤο δικαίωμα στην πόλη δεν είναι μόνο το δικαίωμα σε ότι ήδη υπάρχει, αλλά το δικαίωμα να μπορούμε να κάνουμε την πόλη να γίνει κάτι ριζικά διαφορετικό. Το πιο βασανιστικό ερώτημα όλων όσων σας αναφέρω είναι το πώς γίνεται αυτό. Αν καταφέρουμε να το απαντήσουμε κατα- φατικά τότε σίγουρα ο κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος.
Όπως είναι γνωστό, ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης θεωρείται ένας από τους τρεις κορυ- φαίους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Οι άλλοι δύο είναι το Κοινοβούλιο, και τα Συνδικάτα.
Αν και υποτονικά σε σχέση με τις προηγούμενες αναμετρήσεις, έχουμε πάρει ήδη μια γεύση για το τι πρόκειται να συμβεί: γαλάζιοι, τιρκουάζ, πράσινοι, λαχανί, ροζ, κόκκινοι και κατακόκκινοι υποψήφιοι διασταυρώνουν τα ήθη τους ζητώντας να τους ψηφίσουμε για να μας σώσουν απ’ όλα τα κακά που πρόκειται να μας συμβούν, ή για να μη μας ξανασυμβούν όλα τα κακά που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια με την “κακούργα κεντρική διοίκηση”, την κυβερνητική πλειοψη- φία.
Φταίει μόνο η ισχύουσα νομοθεσία; το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο για την τοπική αυτοδιοίκηση που δε της δίνει αρκετές και σαφείς αρμοδιότητες; ή φταίει κυρίως η ανικανότητα, η αδυναμία και η έλλειψη πολιτικής βούλησης να προωθηθούν από το σύνολο των εμπλεκομένων και να επιβληθούν κάποια άλλα μοντέλα διαχείρισης στους ΟΤΑ που εκλέγονται; Ποιος εμποδίζει για παράδειγμα τον όποιο δήμαρχο να οργανώνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα συνελεύσεις κατοίκων ανά γειτονιά όπου θα ακούγονται όλες οι απόψεις των κατοίκων και θα παίρνονται αποφάσεις για τα κρίσιμα θέματα που τους απασχολούν; ή, να δημιουργούνται ανοιχτές θεμα- τικές επιτροπές στους δήμους τους, οι οποίες θα ασχολούνται με ζητήματα που αφορούν στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, στην εκπαίδευση, στο περιβάλλον, στην πολεοδομία, στην κοινωνική αλληλεγγύη;
Δεν είναι λοιπόν ζήτημα αδυναμίας και ικανότη- τας, είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης που οδηγεί στην αδράνεια και στην αναπαραγωγή του κυρίαρχου μοντέλου διαχείρισης των δήμων, και σε τελική ανάλυση είναι ο φόβος, μήπως μέσα από ανοιχτές, δημόσιες και διαφανείς διαδικα- σίες χαθεί ο έλεγχος των ψηφοφόρων. Η εξουσία άλλωστε είναι κάτι πολύ γλυκό που δύσκολα το μοιράζεσαι. Έτσι τα πράγματα και στην τοπική αυτοδιοίκηση [όπως στο Κοινοβούλιο κ τα Συν- δικάτα] δεν αλλάζουν “ριζικά” όσες υποσχέσεις και αν δοθούν. Αλλάζουν με απλές κινήσεις, όπως η καθιέρωση τοπικών συνελεύσεων, ανοικτών θεματικών δημοτικών επιτροπών, αυτοδιαχειρι- ζόμενων “κέντρων κοινωνικής παρέμβασης” και άλλων τέτοιων πρωτοβουλιών, που θα μπορού- σαν να ληφθούν, και χωρίς την έγκριση των σημερινών ή των υποψηφίων δημάρχων, αποδει- κνύοντας στην πράξη, ότι δεν αποτελεί προϋπόθεση να ζητάνε κάποιοι την ψήφο σας, για να υπάρχουν.
Στους άγριους και βαθιά πολωμένους καιρούς που ζούμε, μας έχουν κάνει να πιστέψουμε ότι πολιτική, είναι να πηγαίνεις κάθε 4 χρόνια να ψηφίζεις, και στη συνέχεια να εκχωρείς την άσκησή της σε μια κάστα ειδικών -οι οποίοι διαθέτουν όλο το χρόνο και επιπλέον πληρώνονται για να το κάνουν- που είναι τα πολικά κόμματα. Αυτό όμως αποτελεί διαστρέβλωση της πολιτικής.
Η αντίληψη που σε μας είναι βαθιά ριζωμένη, είναι πως η πολιτική είναι μια κληρονομιά των απλών ανθρώπων και πως ο κόσμος πρέπει να την ξαναπάρει στα χέρια του και να της δώσει ένα διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο, μέσα από μια διαδικασία οικοδόμησης ενός νέου τύπου κοινωνικών σχέσεων που θα στηρίζονται στην ισότητα, την οριζοντιότητα την αμοιβαιότητα, τον σεβασμό και όχι στον αυταρχισμό, τις ιεραρχίες, τους αποκλεισμούς και τις κάθετες δομές.
Απέναντι λοιπόν σ’ αυτή τη διαστρέβλωση, συζητάμε πολύ, υπάρχει ένας βαθύς προβληματισμός και δοκιμάζονται διάφορα εγχειρήματα. Δεν έχουμε συνταγές. Ωστόσο πιστεύουμε ότι σήμερα είμαστε παρόντες στην οικοδόμηση ενός νέου τύπου θεσμών και θεσμικής λειτουργίας, πέρα από τους υπάρχοντες, και πέρα από τη διαμεσολάβηση των παραδοσιακών κομμάτων.
Πιστεύουμε βαθιά πως η πραγματική δύναμη, η πιο ισχυρή εξουσία ως δυναμική μετασχημα- τισμών, βρίσκεται στην ικανότητα των ανθρώπων να οργανώνονται, να κινητοποιούνται και να διατυπώνουν προτάσεις και πως όλα θα κριθούν, από την ικανότητα του κόσμου να συμμετέχει συλλογικά -σ’ αυτή τη διαδικασία- για να παίρνει ο ίδιος τις αποφάσεις που τον αφορούν και οποίες τώρα βρίσκονται στα χέρια κάποιων λίγων, στις μαγειρεμένες πλειοψηφίες και στα κόμ- ματα.
Και ακριβώς αυτή η διαδικασία είναι που θα ξαναδώσει στη πολιτική το πραγματικό της περι- εχόμενο, και θα την επιστρέψει στο λαό, όπου και ανήκει. “Επιστρέφουμε από όλους τους δρόμους” λοιπόν, πολέμιοι των κρουσμάτων διαφθοράς και αυταρχισμού που σημειώνονται από πρόσωπα και ομάδες που στοιχίζονται πίσω από την εκάστοτε Αρχή, έχοντας αρχίσει να διαμορφώνουμε ένα ορατό μπλοκ δυνάμεων, που αποτελεί τη δύναμη και την ελπίδα, όχι για να προστατευθούν και να διευκολυνθούν αυτοί που είναι ήδη προστατευμένοι -οι ισχυροί δηλαδή- αλλά για να αποκτήσουν οι απλοί πολίτες πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής πραγματικότητας.
Άλλωστε η αλλαγή προέρχεται από εμάς, πηγάζει από εμάς. Δεν μας φταίει κανείς μπλε ή πράσινος κόκκος αν εγώ λαδώσω τον γιατρό ή αν ο πατέρας μου ή ο θείος μου -που είναι εφορι- ακός- τα πάρει χοντρά από την επιχείρηση του πατέρα σου. Δεν θα τα βάλει σε κανέναν μπλε ή πράσινο λογαριασμό αυτά που θα πάρει, να είστε σίγουροι. Δεν μας φταίει κανείς τους αν πετώ τα σκουπίδια μου στις παραλίες ή αν βάζω το μηχανάκι μου στο δρόμο για να μου κρατά το parking όταν γυρίσω. Δεν είναι κανείς μπλε ή πράσινος στις πολεοδομίες να μου τα πάρει παρά μόνο ο γείτονας και συν-δημότης μου. Δεν φταίνε μόνο οι κυβερνήσεις γι’ αυτό που είμαι σήμερα. Αν δεν μου αρέσουν ας μην τα κάνω και τότε σίγουρα και αυτοί δεν θα μας κυβερνούν.
Είμαι πέντε χρόνια εδώ. Ήρθα μετά τη γνωριμία μου με την Μαρία. Σήμερα είμαστε πλέον παντρε- μένοι. Έχουμε αγοράσει ένα υπέροχο σπίτι στην Χαλκηδόνα όπου ξεκινήσαμε σιγά-σιγά να χτίζουμε τα όνειρά μας. Δουλεύω και εγώ και η Μαρία σε αρκετές δουλειές για να τα φέρουμε βόλτα. Πιστεύω πως δεν θα σαπίσω στην καρέκλα μου κοιτώντας στην τηλεόραση σαν χάνος όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω –απαθείς– και σαν μόνη μου αντίδραση να έχω την αλλαγή του καναλιού. Ελπίζω τα παιδιά μου να μην μπουν στη γενιά που κάνει καταλήψεις γιατί το κυλικείο δεν έχει ζεστές τυρόπιτες και ευελπιστώ να φανώ αρκετά δυνατός ώστε να τους μάθω να καίνε το δικό τους αυτοκίνητο αν θέλουν να διαμαρτυρηθούν και όχι του γείτονα. Να τους μάθω να αγαπούν και να αγωνίζονται για όλους και όχι μόνο για την “πάρτη” τους, να τους πω ότι η δημοκρατία είναι η χούντα που πρέπει να επιβάλουμε στους εαυτούς μας για το κοινό καλό. Αποτελώ νέο αίμα στη γειτονιά την οποία νομίζω πως αρχίζω να αγαπώ. Πάντοτε είχα έντονες ανησυχίες για τα κοινά και υποστήριζα τα πιστεύω μου, έως ότου κάποιος μπορούσε να μου τα αλλάξει με λογικά επιχειρήματα. Αυτό θα κάνω και τώρα δίνοντας έτσι ίσως το γιατί σε όσους ενδιαφέρονται ακόμα.
.
Γιώργος Α. ΒΕΡΑΝΗΣ
Ένας κάτοικος στην γειτονιά της Χαλκηδόνας στη Νίκαια
.
ΥΓ: Κείμενο που έγραψα για πρώτη φορά πριν από έναν χρόνο περίπου, θεωρώ όμως πως πάν- τα είναι επίκαιρο…
.
Μοιράσου το στο facebook
Σχετικά Posts
.
04.08.2010 στις 13:12
Ήταν να μην γίνει η αρχή… Τα όνειρα είναι γλυκά… και όταν μάλιστα γίνονται πραγματικότητα… αποκτάς ζάχαρο… ! Θες να συνεχίσεις να κανείς ακόμα περισσότερα, πιο μεγάλα πιο λαχταριστά! Μια κοινωνία πρέπει να ονειρεύεται ουτοποίες για να μπορεί έστω να φτάσει στα μισά από αυτά που βάζει στόχο… “Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στη τρέλα” γεμάτοι όνειρα και ελπίδες για το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο… Καλή μας συνέχεια.
28.07.2010 στις 17:56
Μου ζήτησες να το διαβάσω και να σου πω την γνώμη μου. Διαβάζοντας το λοιπόν, η τρίχα μου ήταν κάγκελο. Όταν στο είχα ξαναπεί αυτό με ρώτησες γιατί. Η απάντηση είναι γιατί λες τα πράγματα έτσι όπως είναι (πράγμα σπάνιο στις μέρες μας) όχι όπως μας τα παρουσιάζουν κάποιοι. Πιάνεις το “πρόβλημα” από την ρίζα του. Χρησιμοποιείς λέξεις που δεν ακούμε συχνά… Καθαρές κουβέντες, απλές.
Πλέον ακούς μια σοβαρή πολιτική συζήτηση και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Αυτό παθαίνω -εγώ τουλάχιστον- και δεν ντρέπομαι να το πω. Ύστερα αναρωτιέμαι τι κατάλαβα; Γιατί δεν κατάλαβα; Τι είπε; Γιατί δεν μου έδωσε να το καταλάβω; Είμαι χαζή; Τι συμβαίνει; Μπορώ να κάνω κάτι να βοηθήσω;
Και κάπως έτσι σταματάς να παρακολουθείς πολιτικές συζητήσεις. Σταματάς να αναρωτιέσαι τι περνά από το δικό σου χέρι να κάνεις. Είναι ανούσιο. Μετά έρχεται η αποβλάκωση, η αδιαφορία.
Εγώ δεν θέλω να φτάσω σε αυτό το σημείο. Θέλω να παλέψω για μένα, για την οικογένεια μου, για τον δίπλα, για τον παραδίπλα, για το δασάκι απέναντι από το σπίτι μου (όπως έμαθα από μικρή να το λέω) και ναι, θα έρθω και απέναντι από το δικό σου σπίτι να βοηθήσω αν χρειαστεί. Να ξεκινήσω με πράγματα απλά, καθημερινά. Που με ενοχλούν όταν βγαίνω από την πολυκατοικία.
Δεν έχω κάτι προσωπικό με τον κύριο που μένει δίπλα από το σπίτι μου κ βάζει το σάπιο μηχανάκι του στο δρόμο για να κρατήσει το πάρκινγκ, ενώ εγώ θα πρέπει να πάω στο άλλο στενό να παρκάρω. Είχα πρόβλημα με τους δικούς μου όμως που μια μέρα μου είπαν να μην βάλω εκεί το αμάξι (είχε ξεχάσει ο τύπος να βάλει το μηχανάκι του) γιατί λέει μια φορά που το είχε κάνει ο πατέρας μου, όταν πρωτο-ήρθαμε στο σπίτι, του άφησε σημείωμα στο τζάμι να μην το ξαναπαρκάρει εκεί. Τρελάθηκα. Διάφορες σκέψεις στο κεφάλι μου για ώρες. Μα γιατί να μην το βάλει; Είναι ανάπηρος; Έχει κάποιο πρόβλημα υγείας κ δεν μπορεί να περπατήσει; ΟΧΙ. Γιατί δεν πήγε ο πατέρας μου να τον ρωτήσει το λόγο; Εγώ αυτό θα έκανα. Όταν το συζήτησα μαζί του και τον ρώτησα γιατί δεν πήγε, μου είπε πως δεν θέλει να μαλώσει μαζί του. Δεν θέλει να βγαίνει από το σπίτι του κ να ξέρει πως ο δίπλα είναι μουτρωμένος κ δεν λέει “καλημερα”… Και πάλι σκέψεις εγώ… Ναι, έλεγα, εν μέρη έχει δίκιο. Αλλά τι κάνεις; Το αφήνεις έτσι; Όχι; Ναι; Έχω ορκιστεί όμως στον εαυτό μου πως την επόμενη φορά που θα ξεχάσει να βάλει το μηχανάκι του και τυχαίνει να ψάχνω να παρκάρω, το αμάξι θα τοποθετηθεί έξω από το σπίτι του. Και μετά παρακαλάω να μου αφήσει σημείωμα ή να με πιάσει από κοντά να μου το πει. Δυστυχώς δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία ακόμα… Αλλά που θα μου πάει; Δεν αργεί η μέρα!
Πράγματι όλα ξεκινούν από το σπίτι μας, από την πολυκατοικία που μένουμε, από τον δίπλα ή τον περαστικό που θα πετάξει το πακέτο από τα τσιγάρα κάτω ενώ ο κάδος είναι στο επόμενο βήμα του. Ναι, ειλικρινά, γι’ αυτά δεν φταίει κανένας δήμαρχος. Φταίει αυτός που το πετάει. Φταίω εγώ που ενώ τον βλέπω δεν τον ρωτάω γιατί το κάνει, ενώ το έχω σκεφτεί πολλές φορές και στην στιγμή δειλιάζω (έρχεται η μητέρα μου στο μυαλό εκείνη την ώρα που μου είχε πει κάποια στιγμή: ‘Ασ’ το κορίτσι μου, δεν ξέρεις πως μπορεί να αντιδράσει). Και έτσι δεν τον ρωτάω, απλά πάω από πίσω του κ το μαζεύω.
Όσο λυπηρό και απαισιόδοξο είναι να βλέπεις αυτές τις εικόνες από το μέρος που αγαπάς και ζεις, τόσο αισιόδοξο είναι να βρίσκεις ανθρώπους στον δρόμο σου που θέλουν να σώσουν τον κόσμο όπως εσύ…
Όσο μακρινό, τρελό, ακατόρθωτο, ηλίθιο, τραβηγμένο και αν είναι, νιώθεις διπλά δυνατός να καταφέρεις να κάνεις πραγματικότητα τα αθώα όνειρα σου…
Στον δικό μου δρόμο δεν βρέθηκε ένας μόνο άνθρωπος αλλά 5… και όσο πάνε αυξάνονται… Οπότε δεν νιώθω διπλή δύναμη… Νιώθω superwoman ^_^
Είναι τόσο όμορφο να διαπιστώνεις πως υπάρχουν και άλλοι ονειροπόλοι που βλέπουν τον κόσμο όπως εσύ… !
24.07.2010 στις 09:21
Επειδή το τελευταίο καιρό ένιωσα τον κόσμο μου να καταρρέει και τον κόσμο αγαπημένων μου ανθρώπων άρχισα να φιλοσοφώ (το αγαπημένο μου σπορ) για το τι μας έφτασε έως εδώ. Προσπαθώντας για την επιβίωση και για το βολεματάκι που μας έμαθαν οι γονείς μας (δικαιολογημένα γιατί έζησαν πράγματα που ελπίζουμε να μην ζήσουμε εμείς) τελικά χάσαμε το πιο βασικό. Και το βασικό είναι να ανοίξουμε την πόρτα μας να κοιτάξουμε έξω να δούμε τον κόσμο γύρω μας και να αλλάξουμε νοοτροπία. Να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε ποιος φταίει για την κατάντια μας και να δούμε που φταίμε εμείς. Και φταίμε!!! Πήραμε ότι μας αξίζει. Από τον διαχειριστή της πολυκατοικίας, τον δήμαρχο, τον συνδικαλιστή, τον βουλευτή, τον υπουργό. Αφήσαμε το κράτος μας να γίνει ένα κράτος βολέματος και λαμογιάς. Και γιατί όχι; Αφού το ίδιο θέλαμε για τους ευατούς μας. Εμείς είμαστε αυτοί που δεχόμασταν το φακελάκι στο γιατρό και του το δίναμε με ευχαρίστηση και μετά τον βρίζαμε. Εμείς αυθαιρετήσαμε και στον πολεοδόμο δώσαμε τον μπουναμά να μας καθαρίσει. Εμείς ψηφίσαμε το σάπιο σύστημά μας τους σάπιους συνδικαλιστές μας τους τζούφιους δημάρχους, τα λαμόγια βουλευτές μπας και μας χώσουν σε κάνα δημόσιο και αράξουμε. Εμείς το υποστηρίξαμε με την αδιαφορία και το βόλεμά μας. Εμείς σκύψαμε το κεφάλι στον εργοδότη για μια καλύτερη θεσούλα. Και τώρα τι; Μουδιασμένοι γυρνάμε κλαιγόμαστε και δεν αντιδράμε. Εμείς οι υπέροχοι Έλληνες που στις παρέες είμαστε αναρχικοί, στο σπίτι επαναστάτες κι έξω κοτούλες. Που αφήσαμε την αξιοπρέπειά μας στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και ζητωκραυγάζουμε για μια σημαία και μια ιστορία. Αλλά η σημαία και η ιστορία είμαστε εμείς. Το halkidona.gr μας ταρακούνησε λιγάκι σε ένα θέμα τόσο δικό μας και τόσο άμεσο που είναι η πόλη μας. Την προπερασμένη Κυριακή στο λόφο της δεξαμενής σκεφτόμουνα ότι αυτό έπρεπε εδώ και χρόνια να γίνεται 2 φορές το χρόνο. Αν όλοι μας στο κηπάκι της γειτονιάς μας 2 φορές το χρόνο κάναμε μια εξόρμηση καθαριότητας κι ελέγχου ποιος δήμαρχος θα το άφηνε στην τύχη του; Αν ασχολούμασταν περισσότερο με τα οικονομικά του δήμου μας δεν θα επιτρέπαμε τα υπέρογκα δάνεια. Κι αν ψηφίζαμε δημοτική αρχή ανάλογα με τα πρόσωπα κι όχι με τα κόμματα και πολλές φορές με τις γνωριμίες, ίσως να είχαμε καλύτερους αντιπροσώπους στη δημοτική αρχή μας. Δεν τα ρίχνω όλα τα λάθη σε μας αλλά έχουμε ένα μερίδιο ευθύνης σημαντικό που δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Και όσο για τις ευθύνες της δημοτικής αρχής δεν τις ρίχνω μόνο στον νυν αλλά και στους πρώην. Από τον πρώτο που πήρε δάνειο κι έβαλε από τη πίσω πόρτα υπαλλήλους μέχρι τον τελευταίο. Η πόλη μας είναι ο καθρέφτης της χώρας μας. Βρώμικη και υπερχρεωμένη.
24.07.2010 στις 08:59
Αγαπητε φιλε Γιωργο καλη-μερα απο καρδιας, Σαββατιατικο καφεδακι και διαθεση για να σκεφτουμε ποσοι απο ολους εμας θελουμε να αλλαξουμε την πολι που ζουμε και να κανουμε της γειτονιες πιο ομορφες ανθρωπινες συνθηκες ζωης. Χρειαζομαστε ενα καλο ταρακουνημα ετσι ωστε να μην αφησουμε τον καθε Μιχαλη να (φυγη) απο το μετεριζη που λεγετε ΝΙΚΑΙΑ, αλλα να οπλισθουμε απο προτροπες της Giotas για οτι πιο ωραιο ευαισθητο εχει να προσφερη ο καθενας. Δεν περισευη κανενας μας οπως και αν τον λενε, ας δειξουμε λοιπον ψυχη και χαρακτηρα, καλος για δημιουργια εικονες αναλειωτες στο ρουν του χρονου.
24.07.2010 στις 07:38
Θαυμασιο κειμενο αγαπητε κε Βερανη
Το διαβαζω 7 και κατι πρωι Σαββατου…
Μια λυπη και μια απαισιοδοξια με γεμιζει…
Αφου εχω την αισθηση οτι οχι μονο τωρα αλλα παντα θα ειναι επικαιρο μιας και τα θεματα που βαζεις παντα θα ειναι ζητουμενα…
Χαιρομαι που ελπιζεις για την νεα γενια γιατι δημιουργεις ρωγμες στην δικια μου απαισιοδοξια.
“Ας αντιταξουμε λοιπον στην απαισιοδοξια της θεωριας την αισιοδοξια της πραξης”
Γιατι αλλιως η καταθλιψη ειναι προ των πυλων…
23.05.2009 στις 19:07
Αγαπητέ μου Γιώργο Βεράνη
Ήρθες σε μια πόλη που όπως και όλες οι υπόλοιπες λειτουργεί μέσα στις μικροψυχίες και μεγαλοψυχίες της, μέσα στους κοκκινοπρασινομπλε κλπ ρυθμούς της. Με ανθρώπους που αδιαφορούν, με ανθρώπους που λαδώνουν λαδώνονται, με ανθρώπους που απλά κακοτροπούν ή το αντίθετο. Γενικά ζούμε σε άλλη μία ελληνική πόλη που η άμμεση εξουσία της είναι ένας δήμος που έχει καταντήσει απλά ένα πεδίο εξουσίας και τίποτα άλλο. Ξέρεις πολύ καλά ότι συμφωνώ σε πολλά και διαφωνώ σε περισσότερα με σένα όπως βέβαια κι εσύ. Χαίρομαι που ήρθες σε αυτή την πόλη όχι μόνο γιατί γνώρισα έναν καλό φίλο αλλά και γιατί έχεις κάτι που πολλοί δεν έχουν. Το να αγωνίζεσαι για κάτι καλύτερο πέρα από μικροκομματισμούς και μικροεγωισμούς. Χρειαζόμαστε κάποιον να μας ταρακουνήσει και τέλος πάντων να αναλάβουμε πρωτοβουλίες ώστε κάποια στιγμή να βρούμε το δίκιο μας. Βέβαια τα πάντα όπως έθεσες και πιο πάνω ξεκινάμε από εμάς. Ο καθένας μας ξεχωριστά πρέπει να αρχίσει μια επανάσταση την επανάσταση με την κακή νοοτροπία. Αν ξεκινήσει ο καθένας μας τότε όλοι μαζί ίσως καταφέρουμε να διώξουμε από πάνω μας αυτή την γάγγραινα που κατατρώει αυτόν τον υπέροχο τόπο. Ξεκινώντας από εμας, μετά από την πόλη μας, μετά στην χώρα μας. Βαρέθηκα όλους να μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα και να μην ακούν τα κουφά αυτιά τους.Βαρέθηκα κι εμάς που δεν προσπαθούμε να εισακουστούμε. Μπράβο σου για αυτό που ξεκίνησες και είμαι μαζί σου για κάθε λύση είτε λέγοντας σου μπράβο, είτε αντιδρώντας σε κάτι που το θεωρώ λάθος. Καλά που σε έφερε η Μαρία στη Νίκαια και μας ταρακούνησες λιγάκι.