Μας χωρίζει μια θάλασσα
05.12.2009 | ZASKARΤον Αντώνη Παπαδόπουλο τον γνώρισα μέσα από το facebook. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσους μπορείς να γνωρίσεις μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα.

Τον είχα αναζητήσει γιατί ήθελα να παρουσιάσω την δουλειά που κάνει μέσω της θεατρικής ομάδας του “Ιωνικού Θεάτρου”. Η αλήθεια είναι ότι την βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν θα είχε ιδιαίτερο λόγο να βρίσκεται στο halkidona.gr αν η ομάδα αυτή δεν ήταν της Νίκαιας, με την μόνη διαφορά βέβαια, πως ανεβάζει παραστάσεις στον Κορυδαλλό. Εύλογα αυτό ήταν και το πρώτο μου ερώτημα…
Η απάντησή του, αν και αποκαρδιωτική, δεν διέφερε πολύ από αυτή που φανταζόμουνα: Ο Δήμαρχος της Νίκαιας κύριος Στέλιος Μπενετάτος και το Συμβούλιο του Πνευματικού Κέντρου της Πόλης, απέρριψαν τόσο την αίτηση του “Ιωνικού Θεάτρου”, όσο και την επιθυμία πολλών Προέδρων Μικρασιατικών Σωματείων της Νίκαιας, για τη παρουσίαση του έργου “Μας χωρίζει μια θάλασσα”. Αυτή βέβαια δεν ήταν η πρώτη τους απόρριψη, είχαν προηγηθεί και άλλες. Ως δικαιολογία αυτής του της πρακτικής, ο κ. Σ. Κορομπίλης [Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου και φαρμακοποιός στο επάγγελμα, όπως μας επισήμανε ο κ. Παπαδόπουλος] προφασίστηκε το γεγονός ότι η ίδια θεατρική ομάδα είχε ξανανεβάσει πριν μερικά χρόνια και πάλι κάποια παράσταση στη Νίκαια και δεν μπορεί να ανεβάζει ολοένα. Χαμογέλασε για μια στιγμή και συνέχισε: ελπίζω να είναι λάθος, γιατί αλίμονο αν ο Δήμαρχος και ο Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου της πόλης βάζουν τέτοια κριτήρια στις επιλογές τους για την Τέχνη, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχουν ελάχιστοι θεατρικοί φορείς στην πόλη. Κοντοστάθηκε, είπε και δυο οδηγίες στα παιδιά που πάλευαν με τα σκηνικά και συνέχισε: Το “Μας χωρίζει μια θάλασσα” που ανεβάζουμε για δεύτερη χρονιά, αφορά Μικρασιάτες και μάλιστα κατοίκους της Νίκαιας. Από την άλλη είμαστε μια ομάδα που αποτελείται στο 100% της από άτομα που γεννήθηκαν και ζουν στη Νίκαια αλλά παρόλα αυτά είμαστε εξόριστοι, τραγικό – τέλος πάντων… η ζωή συνεχίζεται. Ο Κορυδαλλός μας υποδέχτηκε στους φιλόξενους χώρους του και μάλιστα μας παρουσίασε στο βιβλίο της Πόλης ως την παλαιότερη θεατρική του ομάδα.
halkidona.gr: Το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κορυδαλλού είναι σήμερα το σπίτι σας λοιπόν.
Α. Παπαδόπουλος: Ναι, και όχι μόνο τώρα. Τα τελευταία χρόνια ανεβάζουμε εδώ τις παραστάσεις μας. Ο Δήμος Κορυδαλλού έχει δώσει πολύ μεγάλη βαρύτητα στον Πολιτισμό. Τώρα που μιλάμε, στο κτήριο, σε διαφορετικούς ορόφους, προβάρουν άλλες 3 θεατρικές ομάδες.
halkidona.gr: Πείτε μου δυο λόγια για το έργο.
Α. Παπαδόπουλος: Το “Μας χωρίζει μια θάλασσα” είναι μια εκδοχή για το μικρασιατικό ζήτημα. Ίσως σου φανεί περίεργο αυτό που σου λέω αλλά είναι μια πανανθρώπινη προσέγγιση με αφορμή τον μικρασιατικό, αφορά όμως γενικότερα τους πολέμους.
Το έργο ξεκινά ανάποδα. Ξεκινά με την καταστροφή. Είναι μία ταβέρνα στη Σμύρνη το ’22 στην οποία ζει μια οικογένεια και διάφοροι άλλοι χαρακτήρες, όπως η τραγουδίστρια η φίλη του γιού του ταβερνιάρη κτλ. Κάποιοι από αυτούς, μετά την καταστροφή, έχουν προλάβει να περάσουν στην Ελλάδα και κάποιοι άλλοι μένουνε πίσω.
Η οικογένεια έχει μια κόρη που ασχολείται με τον χορό η οποία κάνει μαθήματα χορού σε ένα κοριτσάκι. Το κοριτσάκι αυτό καταφέρνει να έρθει στην Ελλάδα, ή κόρη τους όμως μένει πίσω. Ένας ταχυδρόμος λοιπόν πηγαινοφέρνει γράμματα ανάμεσα σε αυτούς τους δυο κόσμους.

halkidona.gr: Η ιστορία αυτή μας περιγράφει την καταστροφή;
Α. Παπαδόπουλος: Η ιστορία του έργου είναι η ιστορία αυτών των ανθρώπων που έμειναν εκεί…
halkidona.gr: Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε;
Α. Παπαδόπουλος: Το μήνυμα που περνάει αυτό το έργο είναι ότι μια φυσική καταστροφή, ή μια ανθρώπινη καταστροφή όπως είναι ένας πόλεμος, δεν μπορεί να εξουδετερώσει κάποιες αλήθειες, οι οποίες παραμένουν αιώνιες…
halkidona.gr: Δηλαδή;
Α. Παπαδόπουλος: Για παράδειγμα το να πεθάνει κάποιος δεν σημαίνει αναγκαστικά πως έχει τελειώσει και μια ιστορία.
halkidona.gr: Είναι κάποια ιστορία όλα αυτά; Εννοώ πραγματική ιστορία.
Α. Παπαδόπουλος: Την ιστορία της Σεβαστής [της μικρής κοπέλας που έκανε τα μαθήματα χορού με τη δασκάλα της], την άκουγα από παιδάκι, μεγάλωσε μαζί μου περιμένοντας τη στιγμή που θα της ξαναέδινα σάρκα και οστά. Αυτή η στιγμή ήρθε με τη συμπλήρωση φέτος 80 χρόνων από το θάνατό της. Κάποια πρόσωπα είναι εντελώς φανταστικά, κάποια άλλα όμως όχι.
Η Οικογένεια της Σεβαστής [η οικογένειά μου] είναι από τους πρώτους κατοίκους που θεμελίωσαν την πόλη της Νίκαιας.

Αυτό που ήθελα να μεταφέρω μέσα από το κείμενο, ήταν μια προσωπική εμπειρία που μου συνέβη τον Οκτώβριο του 2007, όταν πρωτοπήγα στην Ιωνία.
Βρισκόμουν λίγο πιο έξω από τον Τσεσμέ όταν για πρώτη φορά βγήκα από το αυτοκίνητο και πάτησα το πόδι μου στην μικρασιατική εξοχή. Παντού δέντρα και λουλούδια και μπροστά μου μια πολύ όμορφη και ήρεμη θάλασσα. Κάθισα σε έναν βράχο και ήρθαν ξαφνικά γύρω μου εκατοντάδες χιλιάδες μορφές γνωστών και αγνώστων που έκαναν θόρυβο, γελούσαν, μιλούσαν δυνατά, πήγαιναν στις δουλειές τους σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Σα να μην τους πείραξε ποτέ κανείς…
Ξανακοίταξα τη θάλασσα. Απέναντί μου η Ελλάδα. Μια στενή μπλε λωρίδα που ήταν όμοια με τον ουρανό.
Αυτή που μου ακούμπησε πρώτη φορά τον ώμο και μ’ έκανε να γράψω το έργο ήταν η Ανεζί. Ίσως νόμιζε πως είχα συναντήσει τον Βλάση της ή πως έφερνα νέα του. Μετά ήρθε ο Ταχυδρόμος και μετά όλοι οι άλλοι…
halkidona.gr: Η δασκάλα χορού; Το έργο έχει μουσική επένδυση;
Α. Παπαδόπουλος: Είναι γεμάτο τραγούδια τα οποία τα έχει γράψει όλα ο Γιώργος Κομνάς. Εδώ είναι τώρα και μας βοηθά… 8 τραγούδια αν θυμάμαι καλά και 4-5 μουσικές.
halkidona.gr: Είπατε ότι το έχετε ξαναπαίξει;
Α. Παπαδόπουλος: Ναι. Το έχουμε παίξει στην Καισαριανή, στον Κορυδαλλό και τον Πειραιά προς το παρόν, φυσικά στη Νίκαια δεν το ‘χουμε παίξει, δεν γίνεται όπως είπαμε [γέλια].
halkidona.gr: Κάνατε αίτηση;
Α. Παπαδόπουλος: Φυσικά και έχουμε κάνει αίτηση, αλλά δεν μας απαντούν. Είναι καθώς φαίνεται πολύ υψηλό το πνευματικό επίπεδο της Πόλης μας και δεν μπαίνουν καν στον κόπο να μας απαντήσουν…
halkidona.gr: Πότε ξεκινάτε;
Α. Παπαδόπουλος: Πρεμιέρα έχουμε αυτή την Κυριακή 6 Δεκ. και θα παίζουμε κάθε Κυριακή εδώ, στην αίθουσα “Πλειάδες” του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Κορυδαλλού “Μελίνα Μερκούρη” [Γρ. Λαμπράκη και Καρυταίνης 4].
halkidona.gr: Σας εύχομαι η αίθουσα του θεάτρου να είναι πάντα γεμάτη. Εμείς θα έρθουμε σίγουρα. Καλή επιτυχία.
Α. Παπαδόπουλος: Ευχαριστώ.
.
η Ταυτότητα του Έργου:
Ιωνικό Θέατρο
Έργο: Μας Χωρίζει μια θάλλασα
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Αντώνης Παπαδόπουλος
Μουσική: Γιώργος Κομνάς
Χορογραφίες: Μαρία Χαλκιά
Παίζουν:
Μαρία Αμερικάνου [Μαρία]
Δέσποινα Καραχρήστου [Σεβαστή]
Νίκος Λουκάς [Δημητρός]
Γιάννης Μοναστηρόπουλος [Στρατιώτης]
Βιργινία Μπούτση [Δασκάλα]
Άννα Ρουμπούλια [Σμαράγδα]
Ευγενία Πασπαλά [Ανεζί]
Σωτήρης Τζαμαλής [Βαγγέλης]
Μαρία Χαλκιά [Στάσα]
Κυριάκος Ψαρράκος [Ταχυδρόμος]
Παραστάσεις: κάθε Κυριακή
Ώρα: 20:00
Θέατρο: Πνευματικό Κέντρο Δ. Κορυδαλλού, Αίθουσα Πλειάδες
Διεύθυνση: Γρ. Λαμπράκη & Καρυταίνης 4, Κορυδαλλός
Τηλέφωνο: 210 4963914
Πρεμιέρα: Κυριακή 6 Δεκ. 2009
View Κορυδαλλός in a larger map
.
Ο Α. Παπαδόπουλος και το “Ιωνικό Θέατρο” προσφέρουν στους φίλους του halkidona.gr 10 διπλές προσκλήσεις. Όποιος λοιπόν ενδιαφέρεται να δει την παράσταση ας μας στείλει μήνυμα στο info@halkidona.gr με το ονοματεπώ- νυμό του για την κράτηση των εισιτηρίων.
.
Μοιράσου το στο facebook
Σχετικά Posts
- Ιωνικό Θέατρο
- Οχι Μπενετάτου στο Μας χωρίζει μια θάλασσα
- αθηνόραμα
- InTheater.gr: το ελληνικό portal για το θέατρο
.








08.12.2009 στις 02:07
Να σας ευχαριστήσω με την σειρά μου για τα καλά σας λόγια.
Είμαι ένα απο τα παιδιά της παράστασης και πιστέψτε με, τα ζεστά αυτά σας λόγια μας γεμίζουν δύναμη και δάκρυα χαράς. Είναι ένα έργο που έχουμε αγαπήσει και που χαιρόμαστε διπλά άν συμβάλουμε στο ελάχιστο ωστε να το αγαπήσετε και εσείς.
Το περίεργο είναι οτι…. με τον καιρό κ έπειτα απο αρκετές παραστάσεις, πίστευα πως θα ‘’σκληρίνουμε’’ κ πως θα γίνουμε πιο ‘’τεχνικοί’’ στο θέμα των δακρύων. Κάθε άλλο!!!
Η συγκίνηση όλοενα και δυναμώνει. Ίσως γιατι αρχίζουμε να γνωρίζουμε καλύτερα τους χαρακτήρες του έργου και … πωνάμε πραγματικά γι’αυτούς.
Κλείνοντας θα ήθελα να απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Αντώνη Παπαδόπουλο, στο Γιώργο Κομνά, στους συντελεστές (κ αδέρφια μου επι σκηνής) και σε όλους εσάς που αγκαλιάζετε την προσπάθειά μας, γιατί δώσατε και δίνετε πνοή στο όνειρο αυτό που ζώ!!!
07.12.2009 στις 21:36
Πας να δεις μια “ερασιτεχνική” παράσταση και καταλήγεις να απορείς που βρέθηκε τόσος επαγγελματισμός, ποιότητα και σεβασμός στη τέχνη του θεάτρου.
Μερακλίδικη δουλειά (ας μου επιτραπεί η έκφραση), που καταφέρνει όχι μόνο να σε κάνει να περάσεις ευχάριστα, αλλά και να σε εντυπωσιάσει, κυρίως, με την αναπάντεχη ανατροπή που παίρνει η ιστορία προς το τέλος της.
Χαίρομαι που παρακολούθησα το έργο και το προτείνω σε όλους όσους επιθυμούν να στηρίξουν ανθρώπους που τα κίνητρά τους δεν είναι άλλα από αγνή αγάπη προς τη τέχνη και το θέατρο.
07.12.2009 στις 02:43
Ήταν μια αναπάντεχα ωραία παράσταση που δε σ’ αφήνει παραπονεμένο. Σου δίνει πράγματα να πάρεις μαζί σου φεύγοντας. Την συνιστούμε ανεπιφύλακτα σε όλους όσους αγαπούν το θέατρο.
κ. Παπαδόπουλε, παιδιά… σας ευχαριστούμε.
Σημ.: Υπάρχουν ακόμα προσκλήσεις του halkidona.gr για όσους ενδιαφέρονται να την παρακολουθήσουν.