Ο κ. Κορομπίλης παρότι δεν μπορούσε να μας δώσει τις απαντήσεις που ζητούσαμε [λογικό είναι, δεν είναι δική του δουλειά άλλωστε], πρόθυμος να μας εξυπηρετήσει, μας είπε πως αν και ο ίδιος θα ασχοληθεί από Δευτέρα, αν δεν μπορέσει να βρει άκρη με τις σημειώσεις του Πνευματικού Κέντρου, θα τηλεφωνήσει στο Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος που σίγουρα θα έχουν κάτι. Μας πρότεινε να το κάνουμε και οι ίδιοι και αν δυσκολευτούμε, θα μας βοηθήσει και πάλι.

Τα γράφω όλα αυτά για να επισημάνω τη διαφορά διάθεσης κάποιου στο να βοηθήσει ουσιαστικά. Τα συμπεράσματα δικά σας.

________
ΥΓ1: Εμείς θα επικοινωνήσουμε με το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. Από πείσμα πλέον θα επιδιώξουμε να μάθουμε επιτέλους τι θέλουν να μας πουν όλα αυτά τα αγάλματα και μέσα από ποια φωνή.

Για παράδειγμα το Πνευματικό Κέντρο μπορεί να χρειάζεται 5 άτομα. Αν τα άτομα που δουλεύουν σε αυτό είναι 3, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να δουλέψει ολοκληρωμένα. Ακόμα και αν η δουλειά μπορεί να βγει με μόνο 2 άτομα. Δε νοιάζει κανέναν να γίνει σωστά κάτι. Δεν ιδρώνει κανενός το αυτί και ασφαλώς όλα αυτά γιατί κανείς δεν μπορεί να αναγκάσει κανέναν και κανείς δεν μπορεί να την “πει” σε κανέναν.

Και το δικαιολογώ: γιατί τα έργα στους δήμους γίνονται 6 μήνες πριν τις εκλογές; Γιατί τα έργα στις κυβερνήσεις και οι παροχές γίνονται πριν τις βουλευτικές; Γιατί ο ιδιωτικός τομέας δουλεύει πιο αποδοτικά από τον δημόσιο; Γιατί πολύ απλά η αβεβαιότητα τους κυριεύει. Μας θεωρούν ανίκανους να το αντιληφθούμε και άβουλους για να αντιδράσουμε, και κατά πως φαίνεται δίκιο έχουν. Δε λέω πως αυτό είναι το ιδανικό αλλά το άλλο, αυτό που υπάρχει σήμερα στο Δημόσιο, είναι σίγουρα απαράδεκτο. Αν έπρεπε να επιλέξω ένα από τα δυο μοντέλα [και όχι κάποιο τρίτο υποθετικό] τότε σε κάθε περίπτωση επιλέγω το πρώτο και ας το πείτε τρομοκρατικό ή όπως αλλιώς θέλετε. Από τη στιγμή που εγώ είμαι άψογος απέναντι στο κράτος, απαιτώ άψογη εξυπηρέτηση και από αυτό. Αυτό που εισπράττω δυστυχώς είναι τεμπελχανάδες υπεράριθμους υπαλλήλους, τοποθετημένους κομματικά και στην καλύτερη των περιπτώσεων με κοινωνικά κριτήρια άσχετα με τις απαιτήσεις της θέσης.

Ακόμα και αν το παραπάνω παράδειγμα σε μερικούς φανεί υπερβολικό, θα μπορούσαν να κάνουν μια βόλτα σε οποιαδήποτε ιδιωτική επιχείρηση για να αντιληφθούν πως το 8ωρο είναι μύθος και πως το άψογο και η εξαιρετική απόδοση είναι το μόνο αποδεκτό. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση ο υπάλληλος απλά “μετρά ημέρες”.

Αυτή είναι και η απαρχή της κατάντιας του Ελληνικού Δημοσίου. Όλοι αυτοί οι κηφήνες που πιστεύουν ότι δουλεύουν σκληρά τις βαριά-βαριά 7 ώρες που βρίσκονται στο γραφείο τους, που αν τους ρωτήσεις για τη δουλειά που βρήκαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία με “βύσμα”, μόνο παράπονα έχουν να σου πουν, ευθύνονται για αυτό που όλοι εμείς αγανακτούμε. Σπάω το κεφάλι μου να βρω μια δημόσια υπηρεσία σε ολόκληρη την Ελλάδα για την οποία να είμαι υπερήφανος αλλά ρε γαμώτο δεν μπορώ να σκεφτώ καμία.

Δεν υπάρχει ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Έλληνάρες υπάρχουν που κοιτούν μόνο την πάρτη τους. Το “βύσμα” είναι υπερκομματικό και τα κόμματα στις εξετάσεις που έδωσαν για να το ελέγξουν, απέτυχαν παταγωδώς. Δε φταίνε αυτοί που ζητούν την ψήφο μας αλλά εμείς που τους ψηφίζουμε και επομένως η ανατροπή δεν πρέπει να γίνει από τους κάθε Μπενετάτους μη θέτοντας υποψηφιότητα αλλά από εμάς τους ίδιους. Θα πρέπει να έρθουμε σε ρήξη με απανταχού τεμπέληδες. Θα πρέπει να καταλάβουμε πως η υπευθυνότητα είναι πολύ δύσκολο πράγμα, πως η αβεβαιότητα συμβάλει στην αποδοτικότητα και τέλος πως η μονιμότητα -δυστυχώς- δημιουργεί αυτό που υπάρχει σήμερα.