Ο Κ. Παπαδόπουλος Κόντρα στο Ρεύμα
24.05.2009 | ZASKAR
Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι επικεφαλής του νεοσυσταθέντος συνδυασμού “Κόντρα στο Ρεύμα” και πρώην Δημοτικός Σύμβουλος με τον συνδυασμό του κου Μπενετάτου. Η κα Μαίρη Καλιοτζίδου Βρεττάκου είναι Αρχιτέκτων Μηχανικός και μέλος του συνδυασμού. Τους ζητήσαμε να τοποθετηθούν σε ορισμένα από τα θέματά μας και δέχτηκαν ευχαρίστως. Τους ευχαριστούμε και εμείς γι’ αυτό.
Ο κος Παπαδόπουλος διετέλεσε πολλά χρόνια πρόεδρος των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων Νικαίας και όπως θα διαπιστώσετε και εσείς είναι εξαιρετικά ευαίσθητος σε θέματα σχολικής αγωγής. Τις απόψεις του τις επικοινωνεί και ο ίδιος μέσα από το προσωπικό του Blog.
Στις 24 Ιουνίου, εδώ, στην πλατεία Χαλκηδόνας, ο συνδυασμός Κόντρα στο Ρεύμα, έχει προγραμματίσει μια ανοιχτή συνάντηση με τον κόσμο της γειτονιάς.
.
25.05.2009 στις 18:45
μου θυμισες giota πολλα τις παπιες στο κηπο εκει που τωρα ειναι το κηποθεατρο ηταν μια λιμνη με παπιες , εμεις που πηγαιναμε στο γυμνασιο απεναντι ηταν η καθημερινη μας βολτα.
της Νικαιας δεν τις αξιζει αυτο που ζουμε σημερα πραγματικα και εμεις που γεννηθηκαμε και μεγαλωσαμε εδω το βλεπουμε και μας ποναει , περα πο πολιτικες αντιπαραθεσεις παραταξεις και σκοπιμοτητες δεν ειναι καλη η κατασταση και πρεπει να την αλαξουμε
αυτο γινεταιθ μονο ετσι οπως ο γιωργος ο στεφανος και ολοι σας προσαπθειται .κοινη δραση ολων
25.05.2009 στις 07:39
Άκουσα πολύ προσεκτικά όσα αναφέρατε και μπορώ να πω ότι με βρίσκουν σύμφωνη τα περισσότερα από αυτά.
1ον Για το θέμα του πανεπιστημίου:για μένα ήταν μια μεγάλη απογοήτευση. Όταν δημιουργήθηκε αυτός ο χώρος πίστευα ότι θα μείνει στο Δήμο -βεβαίως με στήριξη από την πολιτεία γιατί τα έξοδα συντήρησης είναι μεγάλα- για να αξιοποιηθεί για εκδηλώσεις της περιοχής και όχι μόνο. Μην ξεχνάμε ότι η Νίκαια δεν έχει χώρους για εκδηλώσεις το χειμώνα. Εκδηλώσεις από τις πιο απλές δλδ χριστουγεννιάτικες και όχι γιορτές σχολείων,εκδηλώσεις συλλόγων που έχουμε ουκ ολίγους στην περιοχή μας ακόμα και σεμινάρια ή άλλες εκδηλώσεις άλλων. Τα προβλήματα που δημιουργούνται για το πανεπιστήμιο είναι πολλά όπως αναφέρατε. Και θα ήθελα να επισημάνω κι άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα αυτό της στέγασης φοιτητών. Η περιοχή μας δεν διαθέτει καταλύματα για φοιτητές και βέβαια το ίδιο πανεπιστήμιο δεν έχει φοιτητική εστία. Που θα μείνουν όλα αυτά τα παιδιά; Πιστεύω ότι ήταν μια κίνηση χωρίς σχεδιασμό κι έγινε απλώς να ξεφορτωθούμε ένα «βάρος» από πάνω μας.
2ον Το νηπιαγωγείο: Ένα αίσχος! Σε μια περιοχή με τόσους χώρους να μην μπορεί να βρεθεί ένας χώρος για νηπιαγωγείο. Και τα υπάρχοντα κοντινά νηπιαγωγεία -23ο και 15ο- υποχρεώνονται να ασφυκτιούν από παιδιά λόγω της θέσης τους. Βέβαια υπάρχει και το πρόβλημα σε αυτά τα νηπιαγωγεία στον πεζόδρομο μπροστά που είναι χώρος στάθμευσης και παρόλες τις αναφορές που έχουν γίνει στο Δήμο και την Τροχαία κάποιοι αγρόν αγοράζουν. Όσο για παιδικούς σταθμούς είναι πικρή ιστορία για τις νικαιώτισες εργαζόμενες μητέρες.
3ον Κατράκειο: Άλλη πικρή ιστορία. Το βλέπεις και καίγεται η καρδιά σου. Το μόνο που βλέπει είναι ένα κλειστό τον περισσότερο καιρό θέατρο με κάποιους τύπους απέξω να λιάζονται σε καρέκλες, σκυλιά αφημένα στο πράσινο τα οποία γαβγίζουν στα παιδιά που κάνουν ποδήλατο γύρω. Κάπως πήγε να διαμορφωθεί ο χώρος κάποια στιγμή αλλά εκεί έμεινε. Και όσο για το κηποθέατρο, επειδή μου αρέσει να περπατάω στους δρόμους της πόλης μου την οποία θεωρώ την ομορφότερη του κόσμου, κάποια στιγμή πέρναγα από τον κήπο και αηδίασα από τα περιττώματα των περιστεριών που ήταν παντού, στο δρομάκι, στα παγκακια, στα καγκελάκια, και στεναχωρήθηκα πολύ γιατί μέσα εκεί μεγαλώσα -από τότε που με πήγαινε η μητέρα μου να παίξω και να βλέπω τις πάπιες (οι πιο παλιοί το θυμάστε) μέχρι το λύκειο που την αράζαμε μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι.
4ον: Ανακύκλωση: Πιστεύω ότι καλύτερα να δίνω 2 ευρώ παραπάνω στα δημοτικά τέλη και να γίνεται ανακύκλωση στην πόλη μου παρά να τα δίνω για ότι άλλη ανοησία προκύψει στο μυαλό του καθεμιανού.
Δεν ξέρω γιατί αλλά από κάποια στιγμή και ύστερα αυτή η πόλη που έχει φοβερές δυνατότητες και αν μη τι άλλο φοβερούς κατοίκους πήρε λάθος δρόμο. Αφέθηκε στην τύχη της. Ας ελπίσουμε ότι θα αλλάξει αυτό στο μέλλον.